ตอนที่ 6 ภารกิจแรก


"ก๊อก ก๊อก ก๊อก!"

เสียงเคาะประตูไม้ดังขึ้นรัว ๆ หลายครั้งติดต่อกัน ตามมาด้วยเสียงหวานที่คุ้นเคยซึ่งตะโกนปลุกรอดผ่านบานประตูเข้ามา

"เมฆ อาร์ต ตื่นได้แล้วลูก ออกมากินข้าวเช้าได้แล้วจ้า ตอนนี้แปดโมงครึ่งแล้วนะ!"

อาร์ตที่กำลังนอนซุกตัวสบายอยู่ในผ้าห่มหนานุ่มถึงกับสะดุ้งสุดตัว เขาสลัดความง่วงทิ้งแล้วรีบคว้าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างหมอนขึ้นมาดูเวลา ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "เชี่ย... แปดโมงครึ่งแล้วเหรอวะเนี่ย สายฉิบหาย"

เขารีบหันซ้ายหันขวามองไปรอบห้อง พยายามมองหาตัวไอ้เพื่อนรักกะจะตำหนิเสียหน่อย เพราะเมื่อคืนเมฆสัญญาไว้เสียดิบดีว่าจะปลุกเขาตอนเช้า แต่แล้วอาร์ตก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นสภาพของเมฆในสภาพงัวเงียเพิ่งตื่นเหมือนกัน ผมเผ้ายุ่งเหยิง ตาปรือปรอยเหมือนคนยังไม่ฟื้นคืนสติดีนัก

"แม่ครับ... วันนี้วันเสาร์นะ แล้วมหาลัยยังไม่เปิดเรียนเลยด้วย" เมฆตะโกนตอบกลับแม่ของเขาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พยายามยกผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงเพื่อหาข้ออ้างนอนต่อ ทั้งที่ปกติเมฆเป็นคนเชื่อฟังแม่และมีระเบียบจัดแท้ ๆ แต่ดูเหมือนตอนนี้เขาจะขี้เกียจตื่นสุด ๆ จนลืมทุกกฎเกณฑ์ไปเสียสิ้น

นิรินที่อยู่หน้าห้องได้ยินเสียงขยับตัวและเสียงอุทานเบาๆ ของอาร์ตดังรอดออกมา จึงรู้ได้ทันทีว่าเพื่อนของลูกชายตื่นแล้ว เธอบ่นพึมพำกลับมาอย่างไม่ยอมความ "วันเสาร์แล้วยังไงจ๊ะ? ท้องลูกมันไม่รู้หรอกนะว่าวันเสาร์หรือวันจันทร์น่ะ รีบลุกขึ้นมาเลยนะเมฆ อย่าให้แม่ต้องเข้าไปลากถึงเตียงเชียวนะ! แม่ได้ยินเสียงอาร์ตเขาตื่นแล้วเนี่ย "เห็นไหมว่าอาร์ตเขาตื่นมารอแล้วเนี่ย เกรงใจเพื่อนบ้างสิเมฆ เรานี่มันใช้ไม่ได้จริงๆ!"

อาร์ตมองท่าทางของเพื่อนแล้วก็ได้แต่คิดในใจอย่างทึ่ง ๆ 'ไม่น่าเชื่อเลยว่ะ คนที่ดูขยันเรียนแถมระเบียบจัดแบบไอ้เมฆ จะมีมุมนอนขี้เซาขนาดนี้ บางทีมันอาจจะนอนขี้เกียจยิ่งกว่าเขาซะอีกมั้งเนี่ย ถ้ารู้งี้ไม่น่าบอกให้มันปลุกกูเมื่อคืนเลย' เขาถอนหายใจออกมาเบา ๆ แต่ลึก ๆ แล้วความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง ความตื่นเต้นพุ่งพล่านเข้ามาแทนที่ เพราะวันนี้เขาจะได้
ทดลองใช้ 'ระบบพิชิตใจ' ที่เพิ่งได้มาเมื่อคืนเสียที

ไม่นานทั้งสองแยกย้ายกันไปอาบน้ำล้างตัวในตอนเช้า เมฆลุกขึ้นเดินหลับตาไหล่ตกเข้าไปอย่างคนไร้วิญญาณ แต่อาร์ตกลับอาบน้ำอย่างเร่งรีบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาอยากลองใช้ระบบจนใจจะขาด หลังอาบน้ำเสร็จอาร์ตหยิบชุดเดิมที่ใส่เล่นบอลเมื่อวานมาสวมใส่ เนื่องจากนิรินจัดการซักให้เรียบร้อยตั้งแต่เมื่อวาน และด้วยระบบปั่นแห้งที่รีดน้ำออกจนเกลี้ยง เมื่อตากทิ้งไว้เพียงคืนเดียวเสื้อผ้าก็แห้งสนิทพร้อมใช้งาน

อาร์ตยืนอยู่หน้ากระจกพยายามกลั้นยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก เขาทำการจัดปกเสื้อให้ดูเรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ พลางเช็กความพร้อมของสายตาตัวเองในกระจกเพื่อให้แน่ใจว่ามันจะดูเป็นธรรมชาติที่สุดก่อนจะก้าวออกจากห้อง

อาร์ตเดินมาที่โต๊ะอาหารตัวเดิมเหมือนเมื่อวาน เขาก็สำรวจการแต่งตัวของนิริน วันนี้การแต่งตัวของเธอดูผ่อนคลายด้วยเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งที่หลวมนิดหน่อย ให้ความรู้สึกสบายๆ ยามอยู่บ้าน

คู่กับกางเกงวอร์มขาสั้นสีดำความยาวเกือบถึงเข่าที่รัดไปกับต้นขาสวย ผิวขาวเนียนละเอียดของคุณแม่เพื่อนที่โผล่พ้นขอบกางเกงออกมาดูสว่างวาบราวกับหลอดไฟนีออนท่ามกลางแสงแดดสลัวยามเช้า แม้จะเป็นชุดธรรมดาแต่มันกลับดึงดูดสายตาอย่างประหลาด โดยเฉพาะยามที่เธอก้มตัวเลื่อนถ้วยโจ๊กมาให้เขา ชายเสื้อที่ทิ้งตัวลงตามแรงโน้มถ่วงเผยให้เห็นลำคอระหงและไหปลาร้าที่ดูบอบบางแต่แฝงความเสน่ห์แบบผู้ใหญ่ ใบหน้าของนิรินที่ไร้เครื่องสำอางดูฉ่ำวาวและสดใสจนน่ามอง

"วันนี้น้านิรินก็ยังสวยเหมือนเดิม" อาร์ตพึมพำในใจพลางชื่นชมการแต่งตัวสบายๆ ของเธอในวันนี้ แต่ก็แอบอิจฉาเมฆใน
ใจที่มีโอกาสเห็นคนสวยอย่างนิรินในมุมแบบนี้ทุกวัน

กลิ่นหอมกรุ่นของโจ๊กหมูสับร้อน ๆ ลอยมาแตะจมูก กลิ่นขิงซอยสดและน้ำซุปกระดูกหมูเข้มข้นช่วยสร้างบรรยากาศบน
โต๊ะอาหารให้ดูมีชีวิตชีวา อาร์ตนั่งลงตรงข้ามกับนิรินพอดี ส่วนเมฆนั่งข้างนิรินเหมือนเดิม

"ขอบคุณมากนะครับน้านิริน ลำบากน้าอีกแล้ว" อาร์ตเอ่ยขอบคุณด้วยน้ำเสียงนอบน้อมพลางแสดงท่าทีเกรงใจที่เขาแกล้งปั้นแต่งขึ้นมา

"ไม่เป็นไรเลยจ้ะอาร์ต ทานเยอะ ๆ นะ" นิรินตอบกลับด้วยรอยยิ้มละไม เธอพรางยกมือขึ้นทัดผมที่ตกลงมาปรกหน้าเบา ๆ เผยให้เห็นลำคอระหง ท่าทางธรรมดา ๆ นั้นกลับดูสง่างามและเปี่ยมไปด้วยจริตของผู้หญิงวัยทำงานที่ผ่านประสบการณ์มาอย่างโชกโชน จนอาร์ตเผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่โดยไม่รู้ตัว

ขณะนี้นิรินนั่งลงรับประทานอาหารอยู่ฝั่งตรงข้ามในระยะที่ใกล้พอจะสังเกตเห็นรายละเอียดทุกอย่างได้ชัดเจน เป็นจังหวะเหมาะที่สุดสำหรับอาร์ตในการเริ่มขยับแผนการในใจ

เขาแสร้งทำเป็นยกแก้วน้ำขึ้นจิบช้า ๆ เพื่อบดบังใบหน้าส่วนล่าง แต่ดวงตากลับเริ่มเพ่งเล็ง ไปที่ร่างของนิรินอย่างแน่วแน่ หัวใจของชายหนุ่มเต้นรัวเหมือนกลองรบจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ความลุ้นระทึกทำให้เขารู้สึกเหมือนเวลารอบข้างหมุนช้าลง... เขาพยายามตรึงสายตาจับจ้องไปที่เป้าหมายเพียงครู่เดียว ไม่กี่วินาทีที่แฝงไปด้วยความปรารถนาลึก ๆ โดยที่อีกฝ่ายยังไม่ทันรู้ตัว เหงื่อเม็ดเล็กเริ่มผุดตามไรผมเพราะกลัวว่าหญิงสาวจะจับสังเกตได้ถึงความนิ่งค้างที่ผิดปกติ... และในวินาทีนั้นเอง ระบบก็เริ่มตอบสนองต่อการโฟกัสของเขา!

[ ติ้ง! ]

เสียงแจ้งเตือนใสพุ่งวาบเข้ามาในโสตประสาท พร้อมกับแสงสีทองจางๆ ที่สว่างขึ้นรอบตัวนิรินในสายตาของเขาเพียงคนเดียว ระบบเริ่มตอบสนองต่อการโฟกัสของเขาแล้ว! ในระหว่างนั้นเอง อาร์ตที่ยังคงถือแก้วน้ำค้างไว้ก็เริ่มพูดคุยกับระบบผ่านความคิดในใจทันที

'ระบบ... ขอแค่อยู่ในระยะสายตาแบบนี้ก็ใช้ได้แล้วใช่ไหม?' เขาถามพลางค่อยๆ วางแก้วน้ำลงอย่างเป็นธรรมชาติ

[ ระบบ : ใช่แล้วจ๊ะโฮสต์! ขอแค่โฮสต์มองเป้าหมายค้างไว้ไม่กี่วินาที ระบบจะทำการเชื่อมต่อกับเป้าหมายให้ทันทีจ๊ะ ]

แม้จะตื่นเต้นจนหัวใจแทบกระดอนออกมานอกอก แต่อาร์ตก็พยายามสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อระงับอาการประหม่า ทว่า
ก่อนจะขยับปลายนิ้วสั่งการในใจ เขากลับฉุกคิดถึงเงื่อนไขสำคัญบางอย่างขึ้นมาได้

'เดี๋ยวนะ... แล้วการเชื่อมต่อเนี่ยจะมีผลข้างเคียงอะไรหรือเปล่า? แบบว่า... ทำให้น้านิรินปวดหัว มีปัญหาทางสมอง หรือจะทำให้เธอมองเห็นหน้าต่างระบบเหมือนกันไหม? ที่สำคัญที่สุดคือเธอจะได้ยินเสียงกวน ๆ ของแกด้วยหรือเปล่า?' อาร์ตถามย้ำเพื่อความชัวร์ เพราะต่อให้เขาจะอยากพิชิตใจเธอแค่ไหน แต่เขาก็ไม่อยากให้เกิดอันตรายใด ๆ กับ 'ว่าที่ภรรยา' ในอนาคตของเขาเด็ดขาด

[ ระบบ : "โถ่... สบายใจได้เลยจ้าโฮสต์ ระบบเราเกรดพรีเมียม รับรองว่าไม่มีปัญหาตามมาแน่นอน! เพราะระบบถูกออกแบบมาให้เป็นความลับขั้นสุดยอด ไม่มีทางที่คนนอกจะมองเห็นหรือได้ยินเสียงระบบได้เด็ดขาด... ขืนมีคนรู้เข้าว่าโฮสต์มี 'ระบบช่วยจีบสาว' คอยบงการอยู่แบบนี้ ไม่คนสร้างก็คนใช้เนี่ยแหละจ้ะที่จะโดนผู้หญิงทั่วโลกรุมรังเกียจแน่นอน!" ]

อาร์ตที่ได้รับคำยืนยันจากระบบก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เขาแอบยกนิ้วโป้งให้ในใจพลางนึกชื่นชมลุงนักวิทย์ผู้สร้างระบบนี้ขึ้นมา

'ขอบคุณนะครับลุง ที่ออกแบบมาให้รอบคอบขนาดนี้ ไม่เสียแรงที่ผมไว้ใจ ลุงนี่มันอัจฉริยะชัด ๆ!'

เมื่อความกังวลมลายหายไป ความมั่นใจก็กลับมาเต็มเปี่ยม จังหวะที่นิรินกำลังเริ่มตักโจ๊กขึ้นมาทานอยู่นั้นเอง อาร์ตก็รวบรวมสมาธิแล้วเหลือบมองเธออีกครั้ง พลางออกคำสั่งในใจทันที

'เอาละระบบ เลือกเป้าหมายคนแรกเป็นผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงข้ามนี่แหละ'

[ ระบบ : "โอ้โหโฮสต์... รสนิยมไม่เบาเลยนะจ๊ะเนี่ย! มีระบบระดับเทพติดตัวทั้งที แทนที่จะเอาไปใช้กับสาว ๆ วัยรุ่นวัยใส แต่ดันเลือกเปิดประเดิมกับ 'แม่เพื่อน' ซะงั้น! แถมยังเป็นคุณแม่ที่สวยเซ็กซี่ระดับนี้อีก... ร้ายไม่เบานะเราน่ะ!" ]

คำว่า 'แม่เพื่อน' ที่ระบบจงใจขยี้ทำให้อาร์ตถึงกับหน้าหูร้อนผ่าว ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีกันนัวเนียอยู่ในหัว เขาแอบนึกขอโทษเมฆในใจอยู่แวบหนึ่งที่ดันมาคิดไม่ซื่อกับแม่ของมัน... แต่พอกวาดสายตามองความสวยละมุนของคนตรงหน้าอีกครั้ง ความรู้สึกผิดก็ปลิวหายไปกับสายลมทันที 'ก็น้านิรินสวยขนาดนี้ จะวัยรุ่นหน้าไหนก็ช่างเถอะ ใครจะไปอดใจไหววะ!'

'เออ... รู้แล้วน่า! เลิกพูดมากแล้วรีบๆ เชื่อมต่อให้มันจบๆ ไปเถอะ!' อาร์ตสวนกลับในใจเพื่อแก้เขิน

[ ระบบ : "จ้าๆๆ ยอมรับความจริงไม่ได้ล่ะสิโฮสต์! เอาเป็นว่าระบบจัดให้ตามคำขอจ้ะ... กำลังดำเนินการเชื่อมต่อ... 0%... 10%... 50%... 100%... ปิ๊ง! ระบบเชื่อมต่อเสร็จสมบูรณ์!" ]

ทันใดนั้น หน้าจอโปร่งแสงก็เด้งขึ้นมากลางอากาศตรงหน้าเขา อาร์ตแสร้งทำเป็นเคี้ยวโจ๊กช้าๆ พลางกวาดสายตาไล่อ่านค่าสเตตัสอย่างใจจดใจจ่อ

[ ข้อมูลเป้าหมาย ]
ชื่อ: นิริน
อายุ: 42 ปี
ส่วนสูง: 166 ซม.
สัดส่วน: 36-28-38
ความชื่นชอบ: 30 / 100
ความยินยอม: 20 / 100

อาร์ตที่จ้องมองข้อมูลบนหน้าจอโปร่งแสงถึงกับใจสั่นรัว ดีใจจนเนื้อเต้นแทบจะเก็บอาการไว้ไม่อยู่ ในใจนึกอุทานอย่างเหลือเชื่อ 'ลุงนักวิทย์นี่มันอัจฉริยะชัด ๆ! สร้างระบบให้ละเอียดจนเห็นยันอายุจริงกับสัดส่วนแบบเป๊ะ ๆ ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย? ลุงสุดยอดมาก!'

เขาพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อกดความดีใจสุดขีดให้กลับไปเป็นสีหน้าเรียบเฉยตามเดิม แต่มันยากเหลือเกินเมื่อริมฝีปากยังคงกระตุกยิ้มด้วยความลุ้นระทึก ขาที่อยู่ใต้โต๊ะสั่นพั่บ ๆ ด้วยความตื่นเต้นจนแทบอยากจะลุกขึ้นกระโดดโลดเต้นไปรอบห้องเสียเดี๋ยวนี้ แต่ก็ต้องข่มใจไว้อย่างสุดความสามารถ เพราะขืนปล่อยให้ความแตกว่ากำลังคิดลามกหรือแสดงท่าทางพิลึกออกไป ภาพลักษณ์ 'เด็กดีสุภาพเรียบร้อย' ที่อุตส่าห์ปูทางมาอย่างดิบดีคงได้พังพินาศหมดแน่!

เมื่อเริ่มสงบสติอารมณ์ที่พลุ่งพล่านให้กลับมาเข้าที่เข้าทางได้ สายตาของอาร์ตก็สะดุดเข้ากับตัวเลขบางอย่างบนหน้าต่างข้อมูลของนิรินที่ดูแปลกไปจากค่าสัดส่วนร่างกาย คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันด้วยความงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจถามสิ่งที่ค้างคาใจออกไป

'ระบบ... ไอ้ตัวเลขข้างล่างนี่มันคืออะไรน่ะ? ค่าความชื่นชอบ 30 กับความยินยอม 20 นี่หมายความว่ายังไง?' อาร์ตถามย้ำด้วยความสงสัยลึก ๆ เพราะค่าตัวเลขที่ดูไม่มากไม่น้อยนี้ทำให้เขาเริ่มประเมินไม่ถูกว่า สถานการณ์ตอนนี้ระหว่างเขากับ 'น้านิริน' จริง ๆ แล้วมันอยู่ในระดับไหนกันแน่

[ ระบบ : "ความชื่นชอบก็ตามชื่อเลยจ๊ะ คือระดับที่บอกว่าเป้าหมายสนิทใจกับโฮสต์มากแค่ไหน ถ้าคนไม่รู้จักกันเลยจะเริ่มที่ 0 แต่ถ้าเป็นศัตรูก็อาจติดลบจ๊ะ ตอนนี้น้านิรินมีความชอบให้โฮสต์อยู่ที่ 30 แสดงว่าเธอไม่ได้รังเกียจ และมองว่าโฮสต์เป็นเด็กดีน่าคบหาคนหนึ่งจ้ะ แถมค่านี้ยังใช้ปลดล็อกภารกิจให้แต้มความรักสูง ๆ ในอนาคตด้วยนะ!" ]

'โอ้โห... ค่าความชื่นชอบล่อไป 30 เลยเหรอเนี่ย' อาร์ตเลิกคิ้วมองตัวเลขตรงหน้าด้วยความทึ่ง 'หมายความว่าตอนนี้น้านิรินมองกูในแง่ดีสุด ๆ เลยดิ? หึ... สมแล้วกับทักษะการแสดงระดับออสการ์ของกู ตีบทเด็กดีซะแตกกระจุยเลยว่ะ!'

อาร์ตแอบยืดอกชมตัวเองอยู่ในใจด้วยความลำพองที่แผนการ "ตก" สาวรุ่นแม่ด้วยมาดสุภาพบุรุษตัวน้อยดูจะไปได้สวยกว่าที่คิด แต่แล้วสายตาเขาก็สะดุดเข้ากับอีกแถบหนึ่งที่เพิ่งขยับขึ้นมา

'แล้วไอ้ "ความยินยอม 20" นี่มันคืออะไรกันแน่วะระบบ?'

[ ระบบ : "ส่วนค่าความยินยอม... หึๆ อันนี้แหละทีเด็ดจ้ะโฮสต์ มันคือความยอมรับทางร่างกาย ยิ่งสูง โฮสต์ยิ่งจะขอแตะนั่นแตะนี่ได้มากขึ้น ตั้งแต่แค่จับมือ ลูบไล้ จูบ... ไปจนถึงขั้นขึ้นเตียงทำกิจกรรมเข้าจังหวะกันได้เลยจ๊ะถ้าถึงระดับที่กำหนด!" ]

คำบรรยายของระบบทำเอาอาร์ตตาโต ภาพจินตนาการในหัวเตลิดไปไกลจนเกือบเก็บอาการไม่อยู่ 'โอ้โห... นี่มันระบบในฝันชัดๆ! ถ้าปั่นค่านี้ให้เต็มร้อยได้เมื่อไหร่ น้านิรินก็จะยอมให้จับทุกส่วนในร่างกายเลยใช่ไหม?'

[ ระบบ : "แหม... อย่าเพิ่งฝันกลางวันจนน้ำลายสอจ้ะ ฟังคำเตือนก่อน!" ] ระบบขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้

[ ระบบ : "มีข้อแม้ว่าถ้าค่าความยินยอมยังต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แต่โฮสต์ดันหน้ามืดหื่นจัดรีบร้อนจะไปสอยเขา ค่าความชื่นชอบจะลดฮวบจนติดลบได้เลยนะจ๊ะ เพราะงั้นเก็บอาการหื่นไว้ในกางเกงให้ดี! พิจารณาด้วยว่าจังหวะไหนควรรุก จังหวะไหนควรเก็บแต้มก่อน" ]

อาร์ตลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อฟังคำขู่ของระบบพลางคิดตาม 'เออ... ก็จริงของมันวะ ถ้าพรวดพราดเข้าไปตอนที่เขายังไม่เปิดใจ มีหวังโดนน้านิรินถีบหัวส่ง แหง ๆ'

[ ระบบ : "และจำไว้ว่าค่าความยินยอมรวมไม่มีทางสูงเกินความชื่นชอบเด็ดขาดจ้ะ เพราะผู้หญิงเขาไม่ยอมให้คนที่เขาไม่ชอบมาแตะเนื้อต้องตัวหรอกนะจ๊ะ... ยกเว้นโฮสต์จะใช้วิธี 'สายมืด' ซึ่งระบบไม่แนะนำอย่างยิ่ง เพราะมันไม่เท่เอาซะเลย! เสียชื่อโฮสต์ของระบบหมดจ้ะ!" ]

'เออ รู้แล้วน่า! ถึงลุงแกจะไม่ได้ตั้งใจสร้างไอ้ระบบนี้มาให้กูตั้งแต่แรกก็เถอะ แต่ในเมื่อมันหล่นมาอยู่ในมือกูแล้ว กูก็จะใช้มันให้คุ้มสมกับที่แกทุ่มเวลาครึ่งชีวิตสร้างมันมานี่แหละ และกูคงไม่โง่เอาไปใช้ทำตัวเป็นโจรฉุดคร่าใครให้เสียของหรอก!'

อาร์ตสวนกลับในใจพลางตักโจ๊กเข้าปากเพื่อกลบเกลื่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เกือบจะหลุดออกมา เขาเหลือบมองนิรินกับเมฆครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าแม่ลูกคู่โน้นยังคงคุยกันสัพเพเหระโดยไม่ได้เอะใจถึงความผิดปกติของเขา อาร์ตก็รีบถามระบบต่อด้วยความใจร้อนทันที

'แล้วตอนนี้เริ่มทำภารกิจหาแต้มความรักได้หรือยัง?'

[ ระบบ : ภารกิจมักจะสุ่มเกิดตามสถานการณ์จ๊ะ บางครั้งต้องมีการกระทำบางอย่างเพื่อกระตุ้น โดยทั่วไปจะเป็น การกระทำที่เกี่ยวกับเป้าหมายจ๊ะ ]

เมื่อเห็นว่าทั้งคู่กำลังเพลินกับมื้อเช้าและไม่ได้สังเกตท่าทีของเขา อาร์ตจึงนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาหยุดชะงักช้อนในมือครู่หนึ่งก่อนจะลองถามหยั่งเชิงระบบในใจ

'ระบบ... ถ้าช่วยทำงานบ้านงี้ได้ไหม? แบบว่าแสดงความเป็นสุภาพบุรุษ ช่วยแบ่งเบาภาระเจ้าของบ้านอะไรประมาณนี้'

[ ระบบ : ได้จ๊ะโฮสต์! การแสดงออกถึงความขยันและความใส่ใจในเรื่องเล็กน้อย เป็นหนึ่งในกลยุทธ์พื้นฐานที่ทำให้ผู้หญิงรู้สึกดีและไว้วางใจจ๊ะ ]

คำตอบของระบบทำให้อาร์ตยกยิ้มกริ่มในใจ แผนการเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาตัดสินใจว่าทันทีที่กินข้าวเสร็จ เขาจะขออาสาล้างถ้วยชามเองทั้งหมด วิธีนี้นอกจากจะทำให้เขาดูเป็นเด็กดีมีมารยาทในสายตาของนิรินแล้ว ยังเป็นการเปิดโอกาสให้ระบบสุ่มภารกิจออกมาให้เขาทำด้วย

'เอาละ... ล้างจานแลกแต้ม งานถนัดเลย!' อาร์ตคิดอย่างมุ่งมั่นพลางรีบทานโจ๊กในชามให้หมด เพื่อเตรียมตัวสำหรับภารกิจแรกที่กำลังจะมาถึง

หลังจากคนทั้งสามรับประทานอาหารไปสักพัก...

อาร์ตวางช้อนลงอย่างเป็นระเบียบพลางใช้ทิชชู่ซับมุมปากเบาๆ เขาเหลือบมองนิรินที่กำลังวางช้อนของเธอเช่นกัน จังหวะนี้แหละ!

"ขอบคุณสำหรับมื้อเช้านะครับน้านิริน โจ๊กอร่อยมากจริงๆ ครับ" อาร์ตเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลพลางส่งยิ้มพิมพ์ใจแบบที่ผู้ใหญ่เห็นแล้วต้องเอ็นดู

"เพื่อเป็นการตอบแทนมื้อเช้าที่น้าทำให้ผมทาน เดี๋ยวผมขออาสาล้างถ้วยชามพวกนี้ให้เองนะครับ น้าจะได้ไปพักผ่อนหรือจัดการธุระอย่างอื่น"

นิรินชะงักไปเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง เธอเงยหน้าขึ้นมองอาร์ตด้วยสายตาที่ดูจะประหลาดใจแกมชื่นชม "อุ๊ย... ไม่ต้องลำบากหรอกจ้ะอาร์ต น้าล้างเองแป๊บเดียวก็เสร็จแล้วจ้ะ"

"ไม่ลำบากเลยครับน้า ผมอยากช่วยจริงๆ ครับ น้าอุตส่าห์ลำบากทำอาหารให้ผมทานตั้งสองวันแล้ว ให้ผมได้ทำอะไรตอบแทนบ้างเถอะครับ" อาร์ตยังคงยืนกรานด้วยท่าทีสุภาพแต่หนักแน่น

"ได้เลยจ้ะ ถ้าอาร์ตตั้งใจขนาดนั้น... อาร์ตนี่เป็นเด็กดีจริงๆ นะจ๊ะเนี่ย" นิรินตอบรับพร้อมรอยยิ้มละไมที่ดูจะปลื้มใจไม่น้อย

[ ติ้ง! ตรวจพบภารกิจ : ล้างถ้วยชามให้นิริน รางวัลที่ได้รับขึ้นอยู่กับความสำเร็จ ]

หน้าต่างระบบเด้งขึ้นมากลางสายตาทันทีที่เขารับจานใบแรกมาจากมือนิริน อาร์ตจ้องข้อความนั้นพลางถามในใจ

'ระบบ... ที่ว่ารางวัลขึ้นอยู่กับความสำเร็จนี่หมายความว่าไง?

[ ระบบ : หมายความว่ารางวัลจะขึ้นอยู่กับว่าโฮสต์ทำภารกิจได้ดีแค่ไหนจ๊ะ เช่น ล้างสะอาดแค่ไหน ถ้าทำถ้วยชามแตกหรือล้างลวกๆ รางวัลก็จะน้อยลง และถ้าโฮสต์รับภารกิจแล้วไม่ยอมทำ นอกจากไม่ได้แต้มแล้ว อาจจะเสียค่าความชื่นชอบไปด้วยนะจ๊ะ! ]

'อืม... ซับซ้อนกว่าที่คิดแฮะ' อาร์ตแอบบ่นในใจ ไม่คิดว่าจะมีเงื่อนไขจุกจิกแบบนี้ แต่เขาก็ไม่ลังเลที่จะกดตอบตกลงกับระบบ

"ผมก็ล้างให้แม่ประจำนะแม่!" เมฆที่นั่งอยู่ข้างๆ เห็นอาร์ตทำแต้มนำโด่งจนแม่ชมไม่หยุด ก็รีบโพล่งขึ้นมาทันทีเหมือนกลัวจะน้อยหน้า นิรินหัวเราะเบาๆ กับท่าทางของลูกชาย "จ้าๆ ถ้างั้นทั้งสองคนก็ไปช่วยกันล้างนะจ๊ะ จะได้เสร็จเร็วๆ"

อาร์ตที่ได้ยินเมฆพูดแบบนั้นก็แอบสบถด่ามันในใจ... 'ไอ้ห่านี่! จะมาอยากเป็นเด็กดีอะไรตอนนี้ฟะ มาแย่งซีนกูหมดเลย!' เขาได้แต่ยิ้มแห้งๆ กลบเกลื่อนความหงุดหงิดที่โดนเพื่อนขัดจังหวะการปั่นแต้ม

อาร์ตกับเมฆช่วยกันแบกถ้วยชามเข้าไปในครัว ทิ้งให้นิรินได้แยกตัวไปจัดการธุระส่วนตัว โดยที่อาร์ตตั้งใจว่าจะขัดจานพวกนี้ให้เงาวับจนมดเดินแล้วลื่นล้มเพื่อแต้มความรักครั้งแรกของเขา!

ในจังหวะที่ชายหนุ่มทั้งสองหันหลังเดินมุ่งหน้าไปยังห้องครัว นิรินยังคงนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาของเธอทอดมองตามแผ่นหลังของอาร์ตไปไม่วางตา เธอสังเกตเห็นท่าทางกระตือรือร้นเกินปกติของเขาที่ดูเหมือนจะตั้งใจทำเพื่อเอาใจเธอเป็นพิเศษ รอยยิ้มจางๆ ที่ดูมีนัยบางอย่างผุดขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว เธอไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่แววตาที่สั่นไหวเล็กน้อยนั้นบ่งบอกว่าเธอกำลังมองสำรวจเด็กหนุ่มคนนี้ด้วยความรู้สึกที่เริ่มเปลี่ยนไปจากเดิม

....

อาร์ตที่อยู่ตรงซิงค์ล้างจาน เขาขัดจานและถ้วยจนสุดชีวิต ให้สะอาดที่สุดเพื่อหวังแต้มความรักเยอะๆ จนเมฆที่ยืนล้างอยู่ข้างๆ ถึงกับงงว่าไม่คิดว่าอาร์ตจะรักสะอาดขนาดนี้ ขัดจานกับถ้วยแต่ละใบซะเอี่ยมเหมือนซื้อมาใหม่เลย

"เฮ้ยอาร์ต มึงโดนไอ้นักเลงพวกนั้นตีจนเพี้ยนไปแล้วเหรอวะ? เมื่อคืนมึงก็เพ้อถึงไอ้ระบบแปลกๆ อะไรนั้นทีหนึ่งแล้วนะ" เมฆถามพลางมองจานในมืออาร์ตที่เงาวับจนสะท้อนแสงไฟ

"ปกติมึงแม่งโคตรมักง่าย ขนาดจะกินน้ำมึงยังหยิบแก้วที่วางค้างไว้มาใช้ต่อเลย ไม่เคยเห็นจะมาพิถีพิถันอะไรขนาดนี้เลยนะมึง แต่นี่มึงขัดซะขอบจานจะถลอกอยู่แล้วเนี่ย หรือว่ามึงแอบทำจานแม่กูแตกแล้วกลัวความผิดกันแน่วะ?"

อาร์ตยิ้มเขิน ๆ ให้เมฆพลางตอบกลับแบบหล่อ ๆ "ก็ธรรมดาวะมึง มาอาศัยบ้านน้านิรินเขาก็ต้องช่วยให้เต็มที่หน่อย"

แม้ความจริงตอนนี้เขาจะเริ่มรู้สึกปวดแปลบที่ต้นแขนจากรอยแผลที่ถูกพวกนักเลงรุมตีเมื่อวาน แต่เพื่อแต้มความรักแล้ว ต่อให้แขนหักเขาก็ไม่สน! อาร์ตทุ่มแรงขัดจานแต่ละใบอย่างบ้าคลั่งราวกับจะขัดให้ความซวยในชีวิตหลุดออกไปพร้อมคราบไขมัน จนกระทั่งคว่ำจานใบสุดท้ายลงบนตะแกรงได้สำเร็จ...

ไม่กี่อึดใจ เสียงที่เขารอคอยก็ดังขึ้นในหัว

[ ติ้ง! โฮสต์ทำภารกิจ "ล้างถ้วยชามให้นิริน" สำเร็จ! ]
[ รางวัลที่ได้รับ: แต้มความรัก 25 แต้ม | ค่าความชื่นชอบ +5 | ค่าความยินยอม +1 ]

อาร์ตเดินออกมาทิ้งตัวลงนั่งหอบแฮกอยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่นเพียงลำพัง ความจริงจานชามพวกนั้นมันก็ไม่ได้เยอะแยะอะไรหรอก แต่ไอ้การขัดแบบเอาเป็นเอาตายหลาย ๆ รอบเพื่อเอาใจระบบนี่แหละที่ทำเอาเขาเกือบสิ้นชื่อ ส่วนไอ้เพื่อนตัวแสบอย่างเมฆ พอเสร็จงานมันก็รีบเผ่นกลับเข้าไปสิงอยู่ในห้องส่วนตัวตามนิสัย ปล่อยให้เขานั่งเสพสุขกับตัวเลขที่เพิ่มขึ้นอยู่คนเดียว

'เช็ดเข้... แต้มขึ้นจริงด้วยว่ะ!' อาร์ตจ้องมองตัวเลขบนหน้าต่างระบบพลางแสยะยิ้มอย่างมีความสุข ความปวดเมื่อยที่แขนแทบจะหายไปเป็นปลิดทิ้งเมื่อเห็นว่าตอนนี้น้านิรินเริ่มจะ 'ใจอ่อน' ให้เขามากขึ้นอีกนิดแล้ว

อาร์ตกดเข้าไปดูในระบบแล้วเลือกดูหัวข้อเป้าหมาย เขาเห็นชื่อนิรินปรากฏอยู่เพียงชื่อเดียวจึงกดเข้าไปดูข้อมูลล่าสุด

[ ข้อมูลเป้าหมาย ]
ชื่อ: นิริน
อายุ: 42 ปี
ส่วนสูง: 166 ซม.
สัดส่วน: 36 - 28 - 38
ความชื่นชอบ: 35 / 100
ความยินยอม: 21 / 100

อาร์ตพบว่าเมื่อระบบเชื่อมต่อกับเป้าหมายสำเร็จแล้ว หลังจากนี้เขาก็ไม่จำเป็นต้องคอยจ้องนิรินให้อยู่ในระยะสายตาตลอดเวลาอีกต่อไป ซึ่งมันช่วยให้เขาเบาใจลงได้เยอะ เพราะถ้าต้องคอยจ้องหน้าจ้องตาเธอทุกครั้งที่จะตรวจสอบข้อมูล มันคงลำบากน่าดู แถมดีไม่ดีถ้าเธอสังเกตเห็นเข้า เขาคงไม่พ้นโดนตราหน้าว่าเป็น "ไอ้พวกชอบถ้ำมอง" จนเธอไม่พอใจแน่ๆ

อย่างไรก็ตาม อาร์ตที่เห็นเช่นนั้นก็ดีใจ มองการแจ้งเตือนภารกิจสำเร็จอย่างมีความสุข เขาพบว่าความชื่นชอบเพิ่มขึ้นมา 5 จาก 30 ถ้าให้สรุปจากความเข้าใจของเขา เดิมทีนิรินกับเขาคงไม่ต่างจากคนแปลกหน้า ค่าความชอบ 30 แรกคงได้มาจากการที่เขาช่วยเมฆจากนักเลง ซึ่งมันส่งผลต่อใจคนเป็นแม่ได้มากกว่าการช่วยล้างจานอยู่แล้ว ส่วนค่าความยินยอมเพิ่มแค่ 1 ก็เป็นปกติ เพราะแค่ช่วยล้างจาน นิรินจะยอมให้เขาแตะตัวมากขึ้นได้ยังไง อย่างน้อยได้เพิ่มมารวมเป็น 21 ก็ยังดี

ที่เขาสนใจตอนนี้จริง ๆ คือ แต้มความรัก 25 แต้ม เขาภูมิใจคิดว่าสมกับความเหนื่อย และตอนนี้เขาก็จะได้เปิดกล่องสุ่มหาไอเทมโกงๆ สักที!

แต่ขณะเดียวกันเขาก็แอบสบถด่าเมฆในใจไม่เลิก เพราะถ้าอิงจากที่ระบบบอกว่ารางวัลขึ้นอยู่กับระดับความสำเร็จ นั่นหมายความว่าถ้าเขาได้เป็นคนล้างจานทั้งหมดคนเดียว รางวัลคงจะได้เยอะกว่านี้แน่ๆ! แต่ทำไงได้ ในเมื่อเขาหาข้ออ้างไล่เมฆไปไม่ได้ เพราะเมฆมันก็หวังจะทำแต้มเอาใจแม่มันเหมือนกัน

"เฮ้อ..." อาร์ตถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ เมื่อคิดว่าแต้มความรักหายไปบางส่วนเพราะมีตัวหารอย่างเพื่อนรัก

"ระบบ... ตอนนี้มี 25 แต้มแล้ว จะสุ่มไอเทมได้หรือยัง?"

[ ระบบ : ขอแสดงความยินดีจ๊ะโฮสต์! เปิดใช้งานกล่องสุ่มสำเร็จแล้วจ๊ะ! ]

สายตาของอาร์ตเป็นประกายเมื่อกดเข้ามาในหัวข้อ 'สุ่มไอเทม' สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือกล่องสุ่มรูปร่างคล้ายหีบสมบัติเรียงรายกันอยู่หลายระดับ ตั้งแต่กล่องไม้เก่า ๆ ที่ดูธรรมดา กล่องโลหะสีทึมที่ให้ความรู้สึกแข็งแกร่ง กล่องซึ่งมีขอบทองอร่ามดูมีราคา จนไปสะดุดตาเข้ากับกล่องใบสุดท้ายที่ทำจากคริสตัลสีเงิน มันส่องประกายระยิบระยับล้อแสงไฟจนดูเหมือนมีเวทมนตร์อัดแน่นอยู่ภายใน

[ ระบบ : "ระบบสุ่มมีหลายระดับนะจ๊ะโฮสต์ เริ่มจาก 'กล่องกาก' ใช้แค่ 10 แต้ม ส่วนกล่องที่ของดีกว่านี้ก็ต้องใช้ 100 แต้ม หรือ 1,000 แต้มตามระดับไปเรื่อย ๆ จ้ะ ยิ่งจ่ายหนัก ของที่ได้ก็ยิ่งโกงตามราคาเลยนะจ๊ะ!" ]

อาร์ตพยักหน้าหงึกหงัก ตรรกะนี้เขาคุ้นเคยดีจากเกมกาชาที่เคยเล่นมา 'ก็เหมือนเดิมนั่นแหละ ยิ่งจ่ายเยอะ ยิ่งมีโอกาสได้ของเทพ' แต่อาร์ตก็ฉุกคิดขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง

"ว่าแต่พวกไอเทมที่สุ่มได้เนี่ย มึงจะเอาไปไว้ไหนวะ? มึงคงไม่เสกออกมาวางกองเต็มพื้นบ้านน้านิรินหรอกนะ"

[ ระบบ : "โถ่โฮสต์... ระบบเรามี 'มิติเก็บของ' ให้จ๊ะ! โฮสต์ไม่ต้องแบกของให้หนักไหล่ และสามารถเรียกออกมาใช้ตอนไหนก็ได้ตามใจนึกเลยจ้ะ สะดวกยิ่งกว่ากระเป๋าโดเรม่อนอีกนะจ๊ะ!" ]

อาร์ตพยักหน้าอย่างเข้าใจ เขาเคยอ่านพวกมังงะหรือนิยายแนวระบบมาบ้าง จึงไม่แปลกใจกับระบบมิติเก็บของที่เป็นความสามารถพื้นฐานแบบนี้

[ ระบบ : "แหม... รู้ดีจริงนะจ๊ะ! แต่ตอนนี้โฮสต์มีแต้มติดตัวอยู่แค่ 25 แต้มเองจ้ะ เพราะงั้นแต้มความรักเท่านี้สุ่มได้แค่กล่องราคา 10 แต้มเท่านั้นแหละจ๊ะ!" ]

'เออ... รู้แล้วน่าว่ายังจนอยู่!' อาร์ตสวนกลับในใจก่อนจะกดตกลงทันที

ไม่กี่อึดใจ กล่องไม้หน้าตาธรรมดาก็ลอยขึ้นมาสั่นสะเทือนไปมาอย่างรุนแรง เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นจับเขย่าอย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่ฝากล่องจะดีดผางออกพร้อมแสงสีขาวนวลที่สว่างวาบจนอาร์ตต้องหยีตาลงเพื่อลุ้นระทึก

[ ติ้ง : ยินดีด้วยจ๊ะโฮสต์! ท่านได้รับ "ถุงยางอนามัย 1 กล่อง" เป็นไอเทมประเภทใช้ได้ครั้งเดียวต่อชิ้น ระบบจัดเก็บไว้ในพื้นที่มิติให้แล้วนะจ๊ะ! ]

อาร์ตถึงกับชะงัก ขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะชนกัน เขาภาวนาในใจว่าเมื่อกี้ตัวเองคงแค่หูฝาดไป แต่พอรีบกดเข้าไปเช็กในคลังมิติเพื่อความแน่ใจ รอยยิ้มที่เคยมีก็หุบฉับลงทันที... เพราะภาพที่โชว์เด่นหราอยู่นั้น มันคือกล่องถุงยางอนามัยจริง ๆ ด้วย!

'ก็รู้อยู่หรอกว่ากล่องกากคงไม่ได้ของเทพ แต่นี่มันกากเกินไปปะวะ? ถุงยางเนี่ยนะ... ของแบบนี้เดินไปซื้อเซเว่นหน้าปากซอยก็ได้มั้งมึง ไหนว่าเป็นวิทยาการล้ำหน้าไงฟะ!'

[ ระบบ : "โถ่โฮสต์... อย่าทำเป็นเล่นไปจ้ะ! รู้ไหมว่าถุงยางกล่องนี้มันมีตำนานที่น่าเศร้าแฝงอยู่นะจ๊ะ!" ]

อาร์ตทำหน้าเซ็งจัด 'ตำนานบ้าบออะไรของมึงอีกล่ะ?'

[ ระบบ : "กาลครั้งหนึ่ง... มีคู่รักวัยรุ่นอยู่คู่หนึ่งจ้ะ วันหนึ่งพวกเขาตกลงเล่นสนุกกันบนเตียงตามประสาวัยเจริญพันธุ์ แต่โชคร้ายที่ถุงยางเจ้ากรรมดันมา 'แตก' ในจังหวะสำคัญพอดี! ผลก็คือฝ่ายชายทำฝ่ายหญิงท้องโดยไม่ตั้งใจจ้ะ ด้วยความที่ยังเป็นแค่วัยรุ่น พี่แกเลยพยายามจะปัดความรับผิดชอบลูกในท้อง แต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้นจ้ะ โดนฝ่ายหญิงฟ้องเรียกค่าเลี้ยงดูจนอ่วมแทบหมดตัว!" ]

อาร์ตเริ่มหยุดฟังอย่างตั้งใจ ส่วนระบบก็เล่าต่อด้วยน้ำเสียงภูมิใจสุด ๆ

[ ระบบ : "ด้วยความโมโหที่ต้องมาเสียเงินเสียทองเพราะถุงยางไร้คุณภาพแท้ ๆ พี่แกเลยหันกลับไปฟ้องบริษัทผลิตถุงยางแบบกัดไม่ปล่อยจ้ะ! สู้คดีอยู่หลายปีจนบริษัทต้องยอมจ่ายค่าชดเชยให้มหาศาลเพื่อตัดรำคาญ เหตุการณ์นั้นแหละจ้ะ ทำให้นักวิจัยในบริษัทแทบจะโดนไล่ออกยกแผง พวกเขาเลยร่วมมือกันวิจัยและคิดค้นวัสดุจาก 'ไฮเปอร์-โพลิเมอร์' ขึ้นมาใหม่ เพื่อกู้หน้าบริษัทและปิดตำนานถุงยางแตกไปตลอดกาล!" ]

อาร์ตฟังจบก็ถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง 'เช็ดเข้... ตำนานแม่งโหดจัด ขนาดฟ้องบริษัทจนต้องวิจัยของใหม่เลยเหรอวะ?'

[ ระบบ : "เพราะงั้นไอ้ที่อยู่ในคลังโฮสต์เนี่ย มันคือสุดยอดนวัตกรรมที่ทนทานยิ่งกว่าเหล็กกล้า แต่กลับบางเฉียบจนแทบจะกลืนไปกับอากาศ ต่อให้โฮสต์จะรุกหนักระดับแผ่นดินไหวแค่ไหน ก็รับประกันว่าไม่มีวันแตกให้ต้องไปขึ้นศาลหรือโดนฟ้องเรียกค่าเลี้ยงดูเหมือนพี่คนนั้นแน่นอนจ้ะ!" ]

ชายหนุ่มลอบกลืนน้ำลาย พลางจิตนาการถึงน้านิรินอีกครั้ง ในหัวจินตนาการไปถึงสรรพคุณที่ระบบเพิ่งโม้มา 'ถึงตอนนี้จะดูเหมือนของไร้สาระ แต่ถ้าถึง "เวลานั้น" ขึ้นมาจริง ๆ ไอ้ของชิ้นนี้แหละอาจจะเป็นอุปกรณ์กู้ชีพที่สำคัญที่สุดของกูก็ได้!'

เขาก็เริ่มรู้สึกว่าไอ้กล่องสี่เหลี่ยมในคลังมิติมันดูขลังขึ้นมานิด ๆ

'เออ... มีเหตุผลของมึงว่ะ! แต่ตอนนี้กูเหลือแค่ 15 แต้ม สุ่มได้อีกแค่กล่องเดียวเท่านั้น...' อาร์ตสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พลางตั้งจิตอธิษฐานในใจอย่างแรงกล้า 'คราวนี้มึงช่วยประทานของที่มัน "ว้าว" กว่าถุงยางหน่อยเหอะระบบ! เอาแบบที่
ใช้ได้เลยตอนนี้ยิ่งดี ไม่ใช่ให้กูเก็บไว้ใช้ตอนขึ้นเตียงอย่างเดียว!'

เขาใช้นิ้วที่สั่นน้อย ๆ กดลงบนหน้าจอโปร่งแสง เลือกกล่องสุ่มระดับต่ำใบสุดท้ายด้วยความหวังที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด
กล่องไม้ใบที่สองถูกเขย่าอีกครั้ง คราวนี้อาร์ตลุ้นจนตัวโก่ง

ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น...

[ ติ้ง : ยินดีด้วยจ๊ะโฮสต์! ท่านได้รับ "เงิน 100 บาท" ระบบได้ทำการโอนเข้าบัญชีธนาคารของโฮสต์เรียบร้อยแล้วนะจ๊ะ! ]

อาร์ตที่ได้ยินสิ่งที่ระบบสุ่มออกมาให้ถึงกับริมฝีปากกระตุก พลางสบถด่าระบบอย่างเหลืออด

"พ่อมึงเถอะ!" เขาหลุดสบถออกมาเบาๆ จนเกือบดังไปถึงข้างนอก 'เงินร้อยเดียวเนี่ยนะมึง! ไอ้ถุงยางไฮเปอร์-โพลิเมอร์นั่นกูยังพอหยวนๆ ว่าได้ใช้แน่ๆ แต่เงินร้อยนึงเนี่ย มึงจะโอนมาให้กูซื้อข้าวกะเพราจานเดียวหรือไงฟะ!'

[ ระบบ : "โถ่โฮสต์... อย่าดูถูกเงินร้อยสิจ๊ะ! โบราณเขาว่าไว้ 'เงินซื้อรักแท้ไม่ได้ แต่ซื้อความเซอไพรส์ได้เสมอ' นะจ๊ะ! จีบสาวน่ะบางทีคำพูดหวานๆ มันก็สู้ไอศกรีมกะทิสักถ้วยหรือชานมไข่มุกสักแก้วไม่ได้หรอกนะจ๊ะ เงินร้อยนึงนี่แหละคือจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ระดับหมื่นล้าน! ถ้าโฮสต์ใช้เงินนี้ซื้อใจน้านิรินได้ถูกจังหวะ ผลลัพธ์มันอาจจะว้าวกว่าที่คิดก็ได้นะจ๊ะ เชื่อระบบสิ... ของฟรีอย่าบ่นเยอะจ้ะ!" ]

อาร์ตฟังเหตุผลแล้วก็ได้แต่กุมขมับในใจ เขาเริ่มรู้ซึ้งแล้วว่าไอ้ระบบนี้มันทั้งกวนตีนและมีเหตุผลในแบบที่เขาเถียงไม่ชนะจริง ๆ

แต่พอลองคิดตามดู... ก็จริงอย่างที่มันว่า ในฐานะนักศึกษาที่ยังขอเงินแม่ใช้อยู่แบบเขา การมีเงินสดโอนเข้าบัญชีมาดื้อ ๆ แบบนี้มันก็สะดวกดีเหมือนกัน อย่างน้อยถ้าจู่ ๆ น้านิรินอยากกินอะไรขึ้นมา เขาก็จะได้สวมบทสายเปย์ควักจ่ายได้แบบหล่อ ๆ ไม่ต้องมานั่งเช็กยอดเงินในบัญชีให้เสียหน้า

แถมถ้าพิจารณาจาก 'ไอเทม'อย่างถุงยางไฮเปอร์อะไรสักอย่างที่เพิ่งสุ่มได้มาตะกี้ เขาก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าพวกไอเทมสุดโกงที่ระบบอ้างนักอ้างหนามันจะมาในรูปแบบไหนอีก หรือจะพึ่งพาได้จริงแค่ไหนในสถานการณ์คับขัน... คิดไปคิดมา การมีเงินติดบัญชีไว้ก่อนเนี่ยแหละ ชัวร์กว่าเห็น ๆ!

'เออ... มีเงินติดตัวไว้บ้างก็ยังดีกว่ามีแค่ถุงยางกล่องเดียวละวะ' อาร์ตคิดพลางเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะความกังวลอย่างหนึ่งจะแล่นเข้ามาในหัว

'โอเค... ว่าแต่เงินนี่มาจากไหนวะ? โอนเข้าบัญชีตรงๆ แบบนี้ กูจะไม่โดนตำรวจไซเบอร์ตามมาเคาะประตูบ้านข้อหาฟอกเงินใช่ไหม?' อาร์ตถามในใจด้วยความระแวง เพราะอยู่ ๆ ยอดเงินก็เด้งเข้าบัญชีธนาคารของเขาโดยไม่มีที่มาที่ไป

[ ระบบ : แม๊... โฮสต์ดูถูกเทคโนโลยีจากโลกอนาคตเกินไปแล้วนะจ๊ะ! เงินพวกนี้ระบบสร้างขึ้นมาเองจ๊ะ และปรับตามค่าเงินที่โฮสต์ใช้เรียบร้อยแล้วด้วย เทคโนโลยีโลกนี้ไม่มีทางตรวจสอบได้แน่นอน หรือถ้าโฮสต์อยากได้เป็นเงินสดเพื่อไปเปย์สาวแบบเท่ๆ ระบบก็เสกออกมาเป็นเงินสดให้โฮสต์เลยยังได้นะจ๊ะ สนใจไหมจ๊ะ? ]

อาร์ตถึงกับตาโต 'โห... อย่างเจ๋งอะ!'

เขาเริ่มจินตนาการถึงอนาคตที่ตัวเองมีเงินเป็นฟ่อนๆ คอยเปย์สาวสวยที่ต้องการ พร้อมกับมีระบบคอยกำกับจังหวะชีวิตให้แบบนี้ มันเหมือนความฝันชัดๆ อาร์ตลอบยิ้มกริ่มอยู่บนโซฟาคนเดียว แผลที่แขนที่เคยปวดดูเหมือนจะเบาบางลงทันทีเมื่อคิดถึงความรวยที่กำลังจะตามมา

เขานั่งพักสูดลมหายใจเข้าปอดพลางคำนวณตัวเลขในหัวอย่างรวดเร็ว แค่ล้างจานไม่กี่ใบที่ใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาที กลับได้เงินมาถึง 100 บาท แถมยังมีแต้มความรักเหลืออยู่อีก นี่มันมากกว่าค่าแรงขั้นต่ำรายชั่วโมงข้างนอกนั่นเสียอีกนะเนี่ย!

'ถ้าแค่ภารกิจล้างจานกระจอก ๆ ยังให้ผลตอบแทนขนาดนี้ ถ้าขยันทำภารกิจหนัก ๆ หรือภารกิจที่ท้าทายกว่านี้ ก็เป็นมหาเศรษฐีได้เลยสิฟะ!' ดวงตาของอาร์ตเป็นประกายวาววับด้วยความโลภ เขาไม่ได้มองเห็นแค่หนทางที่จะพิชิตใจสาวสวยอย่างนิรินเท่านั้น แต่ระบบนี้กำลังจะทำให้เขากลายเป็นคนที่มีพร้อมทุกอย่าง ทั้งเงินทองและความรักในแบบที่คนทั่วไปได้แต่ฝันถึง!

นายอาร์ตจะเริ่มบทเป็น "หมาน้อย" ของอ.นิรินแล้ว -- สนุกและขำไปกับการคุย โต้ตอบกับระบบ สนุกแหวกแนวดีครับ เรื่องเสียว ไม่จำเป็นว่าต้องเสียบกันทุกตอน ค่อยๆปูเรื่องไปแบบนี้ สนุกน่าติดตามดีครับ 

หลายตอนยังไม่ได้อะไร สุดท้ายเลิกเขียน จบแบบเหงา   

ระบบนี้ถ้าเข้าใจแล้วมีแต่จะทำให้ชีวิตดีขึ้น

ขอต่อเรื่อยๆอย่าหยุดเขียนเด้อ รออ่าน