พูดคุยกันก่อนนะจ๊ะ1. ขอบคุณ naitoom มากครับที่ตรวจคำผิดในตอนที่2ให้ (นี้พิมพ์ผิดอย่างไม่รู้ตัว
)
2. หลังตอนนี้ไปแล้ว ภาพระเบิดภูเขาเผากระท่อมจะหายไปซักพักนะครับ ให้พวกตัวเอกได้วิ่งจับโจรกันบ้างและด้วยประการฉะนี้
ใครมีไอเดียเรื่องคดีปริศนา ต่างๆนาๆ อยากเสนอก็บอกได้นะครับ ถ้าของใครโดนใจจะเอามาใส่เรื่องให้
3. คือเรื่องนี้ผมไม่ได้ตั้งตัวเอกไว้ตัวเดียวอะครับ แบบบ้างตอนตัวเทพก็กากได้ ตัวกากก็เทพได้
อยากให้คิดว่าตัวละครในเรื่องมันก็มีมุมมองแนวคิดนิสัยเป็นของตนเองอะ มีดีมีเลวเป็นปุถุชนเดินดินแบบเราๆ
4. ตัวละครไม่ต้องจำเยอะ ตัวไหนออกบ่อยๆ ก็จำได้เองละ อ้อใครมีรูปแจ่มๆ อยากให้เอาใส่ในเรื่องก็บอกได้นะบางทีก็ไม่ว่างหาช่วยกันทำมาหากินหน่อย
ป.ล. การแต่งเรื่องสอนให้รู้ว่าต้องคิดมันง่ายแต่ตอนบรรยายแมร่งยาก
แล้วก็เหมือนเคยขอบคุณที่เข้ามาอ่าน หากผิดพลาดประการใด ขออภัยนะจ๊ะ Enjoy
ตอนที่ 4 จุดจบขณะหน่วยสวาทกำลังบุก
ดนัยที่รอดตายอย่างหวุดหวิด รีบอาศัยจังหวะนั้นกลิ้งตัวออกจากแนวกระสุน เหลือบไปมองเห็นศพผู้ก่อการร้ายนอนตายอยู่ก็รีบคลานไปใกล้ๆ
ก่อนค้นมีดออกมาตัดสายรัดข้อมือออก
ก่อนหยิบปืนพกของมันยัดใส่เอว ที่เค้าไม่ถือออกไปเพราะกลัวพลแม่นปืนข้างนอกยิงเข้าด้วยความเข้าใจผิด
"เห็นเพื่อนหนูรึเปล่า" หญิงสาวคนหนึ่งถามหญิงชรา
หญิงชราชี้ไปที่ห้องน้ำก่อนจะรีบอุ้มหลานก่อนรีบวิ่งหนีไปดนัยจำเธอได้เธอเป็นเพื่อนของมายด์
ด้วยความเป็นห่วงดนัยจึงมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำทันทีแต่ขณะขยับตัวไป
เปรี้ยงๆ ปังๆ
ภาพที่เขาเห็นนั้นเล่นงานเค้าจนเลือดวิ่งพล่านไปทั้งตัว
"เหยดเข้ แมร่งเล่น GL( Grenade launcher) เลยเหรอวะ ทางกูมีแต่ปืนพกไอ้ห่าราก ไม่ค่อยโกงกูเลย"
ปุ้ง หมวดหนุ่มวิ่งออกจากที่กำบังเดิมก่อนตะโกนด่าดนัย "รอดตายไปค่อยบ่นก็ได้"
ตรึมม ดนัย:(เอ้ เธอร้องไห้เพราะเห็นเราโดนยิง? ป๊าม้าอีดนัยทำผู้หญิงเสียน้ำตาแล้วนะครับ อืมมนี้กูต้องดีใจใช่มะวะ )
ก่อนหันมาหาหมู่นาที่หน้าเคร่งเครียดกับหมวดหนุ่มที่หน้าตากลุ้มจนคิ้วขมวด
ดนัย:(ไม่มีอุปกรณ์ หมู่ก็ไม่ไหวหรอก พี่หมวดก็ตบหน้าอยู่ได้ คนกำลังจะหลับแท้ๆ) ก่อนหมู่นาจะหันมาส่ายหน้าให้หมวด
ดนัย:(นั้นปะไร ไม่ทันขาดคำคงต้องเซย์บายกันตรงนี้ละมั้งกู 9.มม สองเม็ดเน้นๆ วันนี้น่าจะใส่พระมาเผื่อจะรอด)
เค้าเอื้อมมือไปหยิบปืนออกจากมือยาดีฟก่อนส่งคืนให้หมวด
ดนัย: “อะ นี้คืนปืนครับ” แสบแหบพร่ากล่าวขึ้นก่อนดนัยจะหันหน้าไปทางมายด์ที่พยายามจะเข้ามาหาตัวเองทั้งน้ำตา
(เสียดายจังยังไม่มีเมียเลยกู งานก็ยังไม่มี เสียข้าวสุก ป๊า ม้า ชัดๆ โอยยยกู ว่าแต่หนาวจริงฮะ ง่วงด้วย หลับดีกว่ากูไม่ไหวละ)
ก่อนดนัยจะยิ้มมุมปากให้มายด์
"ลาก่อนนะ)" แล้วโลกของดนัยก็ดับวูบลงไปในความมืดมิด
เนื้อหาถูกซ่อนเอาไว้ คุณต้องตอบกระทู้นี้ก่อน