รักร้อนซ่อนเงื่อน by wattana2015แสดงรูปภาพเฉพาะสมาชิกเท่านั้น
อาจารย์วนิดา นางเอกของเรื่องที่มีสามีแล้วและเป็นสาวคนแรกของกาย
รักร้อนซ่อนเงื่อน ตอนที่ 2 อดีตรักของสองเรา เรื่องนี้เป็นเรื่องเก่าในบอร์ดบ้าน ผมแต่งไว้เป็นปีแล้วตั้งแต่ยังมือใหม่ก็ว่าได้ แต่ละตอนเลยไม่ยาวนักแต่ตอนหลังๆนี่ยาวกว่ากันมาก ทำใจนิดนะครับเนื้อเรื่องช่วงเปลี่ยนผ่านมักจะสั้นหน่อย เรื่องนี้ในบอร์ดบ้านไปแล้วกว่าสิบตอนครับแล้วจะนำมาลงให้เรื่อยๆครับความเดิม"ยังไงก็คงเป็นไปไม่ได้แล้วจ้ะกาย... พี่แต่งงานแล้วค่ะ"
เธอยกมือของเธอขึ้นให้ดูแหวนเพชรวงงามที่อยู่บนเรียวนิ้วสวยของเธอ และเธอก็ลุกออกโต๊ะที่เรานั่ง
"เราแยกจากกันตรงนี้นะกาย พี่ดาคงจะไม่มาพบกับเราอีกแล้ว ลาก่อนจ้ะ"
เธอเดินออกไปจากผับนั้น ผมนั้นนั่งอึ้งอยู่กับโต๊ะในผับเพราะพูดอะไรไม่ออกอยู่เป็นเวลานาน ทำไมเกิดความรู้สึกถึงการพลัดพรากจากกันอย่างนี้นะ เธอแต่งงานแล้วกับใคร? ผมจะไม่ได้เจอเธออีกต่อไป... ...ภาพความหลังครั้งอดีตในความทรงจำของหนุ่มกาย...
ณ ชายทะเลแห่งหนึ่งหลังโขดหินใหญ่ที่ลับตาที่มีเพียงแต่เขาและเธอ หนุ่มสาวคู่หนึ่งพรอดรักกันอย่างอ่อนหวาน
"พี่ดาครับ... ตอนนี้ถึงตายผมก็ไม่เสียใจ"
"กายแน่ใจแล้วเหรอว่าเธอรักพี่จริงๆ"
"มันเป็นความแน่ใจอย่างสุดของกายเลยครับพี่ดา... ผมรักพี่มากนะ"
กายเอื้อมมือไปประคองใยหน้าหญิงสาวสวยอาจารย์วนิดาให้เธอมาประกบจูบกับเขาอย่างอ่อนโยน แน่นอนว่าเธอไม่ขัดขวางอันใดและเธอยังแปลกใจที่ตัวเองไม่ได้ขัดขวางการกระทำของเขาเด็กหนุ่มที่อายุน้อยกว่าเธอเกือบแปดปี เธอจูบตอบเขาอย่างอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรักของหญิงสาวที่พึงมีกับชายหนุ่มคนแรกของเธอ...
"ตั้งแต่เกิดมาจนอายุ 18 ปี ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะมีความสุขขแบบนี้มาก่อนครับ พี่ดาช่างสวยงามจริงๆ"
"กายจ๋า กายแน่ใจแล้วจริงๆเหรอที่จะทำอย่างนี้กับพี่คนที่อายุมากกว่าเธอตั้งหลายปี"
"พี่ดาช่วยสอนผมทุกอย่างเลยนะครับ ผมรักพี่ดามากตั้งแต่พี่ดามาฝึกสอนที่โรงเรียนของผม"
กายค่อยๆเอื้อมมือไปปลดเสื้อผ้าชุดสวยบนร่างกายสาวสวยรุ่นพี่ที่นั่งตัวสั่นให้เขสค่อยๆเปลื้องผ้าเธอออกอย่างช้าๆที่ละชิ้น จนร่างกายสวยด้านบนของเธอเปลือยเปล่าต้องแสงตะวัน อา.. เธอช่างเป็นสาวสวยที่มีเรือนร่างงามขาวผ่องได้รูปอะไรเช่นนี้ สวยดังนางอัปสรจำแลงร่างลงมาที่พื้นหล้าทีเดียว...
ผมตะโกนพูดกับเธออย่างคนดื้อรั้น ทั้งที่เธอเองก็นอนทอดร่างอยู่ใต้ร่างกายผม เธอได้ยินดังนั้นก็ส่ายหน้าหนีในความดื้อรั้นของผมและไม่พูดอะไรอีก...
กริ้งงงง... กริ้งงงง..... เสียงนาฬิกาปลุกให้ผมตื่นจากความฝันที่ผมฝันไปถึงเหตุการณ์เก่าระหว่างผมกับพี่ดาเมื่อครั้งอดีตที่ฝังอยู่ในของความทรงจำของผมอย่างไม่รู้ลืมเลือนแม้แต่น้อย อา... ผมฝันถึงเธอรักแรกของผมคือพี่ดาอีกแล้ว ทั้งๆที่ผมไม่ได้เจอเธอมาเกือบร่วมๆเดือนเข้าไปแล้วตั้งแต่เราเจอกันครั้งล่าสุดที่ผ่านมาเร็วๆนี้
ภาพความหลังที่อยู่ในความฝันที่ผมนั้นฝันถึงเธอซ้ำๆในแทบทุกคืนนั้นเป็นเหตุการณ์ในวันที่เธอนั้นมาฝึกสอนที่โรงเรียนของผมเป็นวันสุดท้าย ด้วยความที่ผมและเธอสนิทกันมากกว่าคนอื่นเพราะเธอไม่ได้เป็นเพียงครูฝึกสอนที่โรงเรียนเท่านั้น พ่อและแม่ของผมยังจ้างเธอมาเป็นครูสอนพิเศษหรือติวเตอร์ให้ผมเป็นพิเศษอีกด้วยเพราะผมใกล้จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเต็มทีในช่วงนั้น
อาจารย์วนิดาหรือพี่ดาที่ไม่ได้เจอกันมานาน รักแรกของผมเธอแต่งงานไปซะแล้ว ได้รู้จากปากของเธอในวันนั้นยังทำให้ผมช็อกแทบไม่หาย คนที่ผมรักนี่ผมจะไม่ได้พบกับเธอตลอดชีวิตที่เหลืออยู่ของผมเหรอ อา... ผมจะทนรับความรู้สึกนี้ได้มั้ยนะ
สายๆวันนั้นใกล้พักทานอาหารเที่ยง ณ ที่ทำงานออฟฟิศนิตยสารมันนี่แผนกงานฝ่ายโฆษณา
"พี่กายคะ โฆษณาตัวนี้ลูกค้าเค้าเห็นชอบกับงบโฆษณาและไอเดียที่ฝ่ายครีเอทีฟนำเสนอรึยังคะ"
น้องมินคนสวยในแผนกและเป็นเลขาถามเรื่องโฆษณาที่เร่งปิดจ๊อบมาทั้งสัปดาห์ที่ผ่านมา แต่กว่าจะผ่านความเห็นชอบของเจ้าของสินค้านี่เล่นเอางานหนักจนนาทีสุดท้ายก่อนหนังสือปิดเล่มไปไม่เท่าไหร่
"อืมดูเหมือนว่าคุณสมเกียรติเจ้าของสินค้าเห็นชอบแล้วนะ จัดการได้เลยน้องมิน"
"ค่ะพี่กาย"
"เฮ้ย ชลโฆษณาของคุณจริยางานเรียบร้อยรึยัง เร่งมือหน่อยนี่ใกล้จะปิดเล่มแล้วนะเดี๋ยวไม่ทันนะ"
"เออน่า มึงเชื่อมือกูเหอะไอ้ชลซะอย่างสบายไปแปดอย่าง"
"ขอให้จริงเถอะวะ ไม่ใช่ต้องให้กูเก็บตกงานให้เหมือนจ๊อบที่แล้วนะมึง ท่านอาร์ตไดที่เคารพ"
"โหมึงนี่ก็ คนเรามันก็ต้องมีพลาดกันบ้างแหละว้า คนล้มมึงอย่าข้ามสิวะ"
"อ้อ พี่ชลรีบๆเร่งงานของพี่ด้วยนะคะ เดี๋ยวหนูจะเอาไปให้ บก. ตรวจความเรียบร้อย"
"จ้า น้องมินคนสวยรับทราบแล้วครับ รับลูกกับไอ้กายดีเหลือเกินนะคะ พี่ไม่หล่อเหมือนไอ้กายยอดขมองอิ่มของน้องมินบ้างก็แล้วไป ฮ่าๆ"
"โห พี่ชลนี่ปากจัดนะคะ เดี๋ยวพี่กายเค้าก็มาเขม่นมินเอาหรอกพี่ก้อ"
น้องมินสาวสวยเลขา บก. ถึงกับหน้าแดงแล้วแขวะเจ้าชลตอบกลับที่แซวเปิดเผยใจเธอต่อหน้าหนุ่มกายที่เธอแอบชอบ
"น้องมินเองก็อย่าไปสนใจปากไอ้ชลมันมากเลย ไอ้นี่มันก็ปากเสียอย่างนี้แหละ"
"เออ กูทำบุญบูชาโทษอุตส่าห์จะหาสาวสวยมาดามหัวใจให้พี่หล่อขั้นเทพยังไม่เอาอีก ไอ้กายไอ้หล่อเลือกได้"
"เอ๋ หล่อๆอย่างพี่กายยังมีคนหักอกเหรอคะ มินอยากเห็นหน้าตาเธอคนนั้นจังว่าสวยแบบไหนถึงทำพี่กายอกหักได้"
"น้องมินเองก็อย่าไปบ้าจี้เชื่อที่ไอ้ชลมันพูดนักเลย พี่ขอร้องล่ะ"
พูดแก้เขินออกไปแต่ในใจเราก็คิดว่า ถ้าวันนั้นเรากล้าที่จะกอดพี่ดาเธอไว้ไม่ให้เธอจากไป คงไม่ต้องมานั่งคิดถึงเธอ พี่ดารักแรกแบบไม่มีความหวังอย่างนี้ ถ้าเราไม่ผูกมัดความสัมพันธ์กับพี่ดาไว้เราคงจะสูญเสียเธอไปตลอดกาลแน่ๆ แล้วทำไมวันนั้นผมถึงไม่รั้งเธอเอาไว้นะ... ทำไมกัน
แสดงรูปภาพเฉพาะสมาชิกเท่านั้น
เนื้อหาถูกซ่อนเอาไว้ คุณต้องตอบกระทู้นี้ก่อน