รักร้อนซ่อนเงื่อน by wattana2015

น้องมินคนสวยประจำออฟฟิศที่แอบชอบกายอยู่ (นางเอกคนที่สอง)

รักร้อนซ่อนเงื่อน ตอนที่ 6 เหตุแห่งความพลัดพราก

   ปมเหตุพลิกผันครั้งสำคัญในชีวิตของทั้งดาและกายอันแรกเริ่มเข้ามาแล้วอย่างที่คนทั้งสองคาดไม่ถึง  และเป็นสาเหตุให้ทั้งคู่พลัดพรากจากกันมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา  มือที่สามเข้ามามีบทบาทกับฝ่ายหญิง  จะเป็นอย่างไรต้องติดตามกันนะครับ  ความรักเป็นสิ่งสวยงามเสมอแต่สิ่งที่สวยงามนั้นมักมีหลายด้านในตัวมันเอง

ความเดิม

เขาผู้นี้หวังอะไรจากเหตุการณ์นี้มีเขาเพียงคนเดียวที่รู้จิตใจตนเอง  ภพคือชื่อของชายหนุ่มผู้นี้  จะมีเหตุการณ์ใดที่ทำให้คู่รักต่างวัยของเราแยกจากกัน  ต้องติดตามกันต่อไป...

   เอกภพหรือภพชายหนุ่มที่หลงรักวนิดาข้างเดียวมาตลอดเพราะเธอไม่ได้ให้ความสนใจชายหนุ่มใดมาก่อน  เขานั้นเรียนอยู่สถาบันเดียวกับเธอและยังได้ตามมาฝึกงานที่เดียวกับเธอ  นานๆทีจะได้มีโอกาสพูดคุยกับเธอทีหนึ่ง  เพราะเธอนั้นไม่เคยเปิดช่องให้เขาหรือผู้ชายคนอื่นใดได้เข้าใกล้ชิดกับเธอเลย  กลับเป็นเด็กหนุ่มที่อายุกว่าเขาหลายปีตรงหน้าที่ได้โอกาสเปิดบริสุทธิ์นางฟ้าในดวงใจของเขาไปเสียก่อน 

   ถึงจะน่าเจ็บใจที่โดนเด็กรุ่นน้องตัดหน้าชิงเปิดบริสุทธิ์วนิดาไป  แต่เมื่อมาคิดให้ดีอีกทีนี่ก็เป็นโอกาสเดียวที่เขามีมันเปิดช่องให้เขาจู่โจมเข้าหาเธอแบบที่หาไม่ได้อีกแล้ว  ถึงจะดูไม่เป็นลูกผู้ชายก็ตามเขาเองก็ไม่ได้เป็นคนดีอะไรนักหนาจะไปคิดอะไรมากล่ะ  เขารักเธอไม่ได้รักที่เธอเป็นสาวบริสุทธิ์เสียเมื่อไหร่แม้เธอจะผ่านอะไรมาเขาก็ยังคงรักเธออยู่ดีไม่เปลี่ยนแปร

   ภาพที่เขาถ่ายไว้เธอจะไม่มีอะไรที่จะปฏิเสธเขาได้อีก  เขาคิดในใจแล้วเดินทางกลับที่พักเพราะไม่อยากทนเห็นภาพบาดใจระหว่างเธอกับเด็กหนุ่มรุ่นน้องอีกต่อไป  วันนี้เขาจะปล่อยเธอกับเด็กรุ่นน้องให้ลอยนวลไปก่อนสักวัน  แต่ในวันพรุ่งนี้เธอคงหนีไม่พ้นมือเขาไปไหนได้อีกแน่ๆ  เพราะภาพถ่ายที่อยู่ในมือของเขาย่อมจะทำให้เธอขัดใจเขาไม่ได้ 

   เช้าวันหยุดต่อมาเขารีบมาหาวนิดาที่หอพักของเธอ  เขาคิดคำนวนแล้วว่าเธอคงยังไม่ได้ออกไปที่ไหนแน่ๆหลังจากลับมาถึงที่พักเหนื่อยๆ  นั่นล่ะจะทำให้เขามีโอกาสคุยกับเธอทั้งวันในสิ่งที่เขารอคอย  โอกาสที่รอของเขาใกล้เข้ามาแล้ว  เขาเดินตรงไปที่ห้องพักของเธอด้วยหัวใจที่พองโตด้วยความรู้สึกว่านี่คือความหวังที่รอมานาน  เมื่อมาถึงก็เคาะประตูเรียกเธอเบาๆ

"ดา  อยู่ไหมครับนี่ผมภพมาหานะ เรามีเรื่องต้องคุยกันเปิดประตูหน่อยนะครับ"

  วนิดากำลังอ่อนเพลียกลับมาจากการไปเที่ยวกับหนุ่มน้อยกายมาทั้งวัน  เธองัวเงียลุกขึ้นมาเปิดประตูห้องให้ด้วยความสงสัยและแปลกใจ  เธอและภพนั้นไม่เคยมีเรื่องใดคุยกันมาก่อน  ตั้งแต่ตอนเรียนที่มหาลัยเธอและเขาแม้จะเรียนที่เดียวกันแต่เธอไม่เคยเปิดโอกาสให้เขาหรือผู้ชายคนไหนเข้ามาชิดใกล้และพูดคุยด้วย  แล้วนี่ภพเขาจะมาคุยเรื่องอะไรกับเธอกันล่ะ  เธอจำไม่ได้ว่ามีเรื่องอะไรที่เป็นธุระให้เขาต้องมาหาและคุยกับเธอถึงที่ห้องพักเลยแม้แต่เรื่องเดียว

"อ้าว ภพมีอะไรรึปล่าวคะมาตั้งแต่เช้าวันหยุดแบบนี้  ดายังง่วงนอนอยู่เลยมีธุระอะไรสำคัญถึงต้องมาปลุกดาแต่เช้าคะ  เอ...ดาว่าเราไม่เคยมีอะไรที่ต้องคุยกันแบบนี้เลยนี่คะ"
"มีสิครับ ดาคนสวยของผม  มีมากทีเดียวเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่ดาทำกับน้องกายที่โขดหินริมทะเลเมื่อวานนี้  ผมเห็นนะว่าทั้งสองคนทำอะไรกัน  มันไม่เมาะสมนะครับที่ครูกับนักเรียนจะทำอะไรแบบนั้น"
"หา ภพนี่คุณว่าอะไรนะ  ที่โขดหินริมทะเลนี่หมายความว่ายังไงกันคะเนี่ยภพ"

   เธอหน้าตื่นตกใจที่มีคนรู้เรื่องระหว่างเธอกับน้องกายเมื่อวาน  แต่เธอก็พยายามใจแข็งพูดกลบเกลื่อนเสียงสั่นๆไม่ยอมรับในสิ่งที่เขาพูดออกมา เธอเริ่มกลัวสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป  นี่เขาจะมาไม้ไหนกับเธอ  เขาจะทำอะไรกับเธอกัน  เธออยากร้องไห้ที่มีคนรู้เรื่องเมื่อวานระหว่างเธอกับน้องกาย  เธอพยายามทำสีหน้าปกติว่าไม่มีอะไรกลบเกลื่อนทั้งที่เสียงออกสั่นเเปร่งๆ

"เอ๋ ดาไม่เข้าใจ  ภพพูดถึงเรื่องอะไรคะ?"
"ดาครับ  อย่าพยายามมาทำปากแข็งปฏิเสธทำไขสือไม่เข้าใจที่ผมพูดนะครับ  ผมมีรูปถ่ายเป็นหลักฐานนะครับ"
"หา... รูปถ่าย ทำไมภพถึงทำแบบนี้  ภพต้องการอะไรจากดาคะ  ดาเคยไปทำอะไรให้ภพเดือดร้อนเหรอคะ  ถึงทำแบบนี้กับดา"
"มันก็ไม่มีอะไรหรอกครับ  ถ้าดาจะลองคุยกับภพดีๆและยอมตามใจภพบ้าง  รูปถ่ายนั้นก็จะไม่ตกไปถึงมือบุคคลที่สามหรอกครับดาคนสวย  ค่อยๆคิดใจเย็นๆนะว่าจะเอายังไงผมให้เวลาคิด  อย่ารีบด่วนตอบปฏิเสธผมง่ายๆแบบนั้น"
"นี่ภพอย่าทำบ้าๆแบบนั้นนะคะ ดาขอร้อง" พอเธอทราบว่าตกเป็นเบี้ยล่างก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ขึ้นมาทันที

   วนิดาพูดทั้งน้ำตา  เธอตกเป็นเบี้ยล่างของเอกภพเสียแล้ว  เธอกลัวจนร้องไห้ในโชคชะตาที่เธอจะต้องพบเจอหลังจากนี้ถ้าเขานำรูปถ่ายของเธอและน้องกายที่ชายหาดไปประจานภายนอก  เธอจะมีหน้าอยู่ในสังคมได้ยังไง  ฝ่ายหญิงไม่ว่ายังไงก็มีแต่เรื่องเสียหายเพียงสถานเดียว
 

พี่ดาคนสวยนางเอกคนแรก

   รุ่งเช้าของอีกวันวนิดาและเอกภพที่ฝึกงานฝึกสอนจบแล้วก็ได้กลับกรุงเทพฯด้วยกัน  และดาเองก็เริ่มให้โอกาสเอกภพอย่างที่เธอให้คำมั่นเอาไว้  เพราะเธอนับถือน้ำใจเขาที่ไม่บังคับใจเธอทั้งๆที่เขามีโอกาสที่จะกระทำได้  แต่เขาก็ไม่ทำอะไรเธอตามที่เขาบอก  ภาพถ่ายของเธอกับน้องกายที่เขาบอกว่าจะให้เธอเขาก็มอบคืนให้เธอจริงๆอย่างที่เขาบอก 

   เธอเปิดโอกาสให้เขาคบหาเธอฉันคู่รักเพราะเอกภพเองเขาก็ไม่ใช่ผู้ชายที่ขี้ริ้วขี้เหล่แต่อย่างใด   ตรงกันข้ามเขาก็เป็นชายหนุ่มที่สมาร์ทดูดีสมชายคนหนึ่งทีเดียว  มีผู้หญิงสาวสวยๆหลายคนให้ความสนใจในตัวเอกภพอยู่เช่นกันแต่เขาก็ไม่ได้ให้ความสนใจผู้ใดนอกจากวนิดาคนเดียวเท่านั้น...

เนื้อหาถูกซ่อนเอาไว้ คุณต้องตอบกระทู้นี้ก่อน

 อ้าว ผมแก้ไขงานพลาด มาเด้งอยู้ตอบกระทู้ เปลี่ยนเป็นทักทายผู้อ่านแล้วกันครับ  ตอนแรกผมจะแก้ไขโค้ดวิดีโอมันกลับไปแก้ไขอยู่ที่รีกระทู้ซะได้น่ะครับ ขอบคุณครับ ^_^ 

เรื่องนี้ตอนนี้อาจจะสั้นแต่ตอนหน้าจะยาวกว่านี้  และเริ่มปมใหม่ๆและเริ่มเกริ่นบทรักระหว่างวนิดาและเอกภพครับ  ติดตามอ่านกันต่อไปในเร็วๆนี้ครับ 

ตอนใหม่มาแล้วว

เป็นผมจัดตั้งแต่วันแรกไม่น่ารอแบบภพ

เนื้อเรื่องน่าลุุ้นน่าติดตามต่อไปครับ

ค่อยๆเฉลยทีละปมแล้ว ขอบคุณครับ

คงต้องเลือกแล้วล่ะ ระหว่าง อดีตกับปัจจุบัน 

เอกภพก็ไม่น่าตามดูหรอก ดาก็นะ ไปยอมเขาซะได้ กายเลยอดเลย

เอกภพก็ไม่น่าตามดูหรอก ดาก็นะ ไปยอมเขาซะได้ กายเลยอดเลย

คนเรามันเดาเรื่องอะไรไม่ได้ครับ  เรื่องนี้ก็เหมือนกันกว่าผม(แทนด้วยนายกายในเรื่อง)จะรู้ว่าทำไมพี่ดาหายไปจากชีวิตของผมก็หลายปีให้หลัง  เธอเป็นคนเล่าเรื่องแต่หนหลังให้ฟังเองนะครับ  ผมไม่นึกว่าเรื่องเหมือนละครน้ำเน่าแบบนี้มามาเกิดในชีวิตผมด้วยซ้ำ   

คงต้องเลือกแล้วล่ะ ระหว่าง อดีตกับปัจจุบัน 

พูดน่ะง่ายครับท่าน  ใครไม่เจอเรื่องซับซ้อนแบบนี้ก็คงไม่คิดอะไร  แต่พอเจอแล้วมันจะจุกจนพูดไม่ออกเลยครับ 

พระเอกเรา อดีตรักไม่ค่อยน่าพิศมัยเลยเนอะ

อดีตมันคือสิ่งที่ผ่านไปแล้วและแก้ไขไม่ได้  แต่ละคนไม่มีสิทธิ์ไปต้ดสินใจแทนคนอื่นได้เลย  ความคิดแต่ละคนมีอิทธิพลกับชีวิตที่จะก้าวเดินในทุกก้าวเสมอครับ 

เพิ่งได้เข้ามาอ่านเรื่องนี้ เนื้อเรื่องน่าติดตาม

น่าติดตามดีครับ รักซ่อนเงื่อนอย่างไร

ขอบคุณครับ อดีตเป็นบทเรียนให้กับปัจจุบันและอนาคต เราไม่สามารถที่จะกลับไปแก้ไขอดีตได้ แต่เราก็ต้องยอมรับและให้มันเป็นบทเรียนสอนเรา เป็นกำลังใจให้ผู้ประพันธ์ครับ รอติดตามตอนต่อไปครับ

ขอบคุณสำหรับข้อคิดดีๆครับท่าน     การที่เรามามองเรื่องในอดีตหลังจากที่ตัดอคติออกแล้วได้อะไรดีๆตอบกลับมาหลายอย่างครับ  เป็นบทเรียนและกำลังใจในตัวด้วยส่วนหนึ่งเลยครับ   

เสียดายและเสียใจแทน ลองเรื่มต้นใหม่เนอะ


ใช่ครับ  ตอนนี้ผมแฮปปี้กับชีวิตที่เริ่มใหม่มากๆครับ  ขอบคุณครับท่าน 

เป็นเรื่องนึงที่ผมติดตามตลอด ขอชื่นชมผู้แต่งที่แต่งได้ดีมากๆ ขอบคุณมากครับ


  ยินดีที่ท่านชอบนะครับ  เรื่องแต่งบางส่วนน้อยน่ะครับ  ส่วนมากมาจากเรื่องความหลังของผมเอง  แต่ผิดที่อาชีพของผมกับกายนิดหน่อย  แต่ก็ใกล้เคียงครับ     ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันนะครับ