แนะนำติชมกันหน่อยนะครับ และลองทายเนื้อเรื่องกันดูสนุกๆ เผื่อผมจับมาใส่ในplotได้
หลายท่านขอยาวกว่านี้ในแต่ละตอน จริงๆผมทำได้นะครับ แต่มันก็จะหลายๆวันลงที
ที่แต่งเรื่องนี้ มีข้อกำหนดกับตัวเองเอาไว้ คือลงให้ได้วันละ1ตอนหรือ2วันตอน ทั้งนี้เพื่อฝึกทักษะการเขียนของตัวเองล้วนๆ
สำหรับตอนนี้ วันนึงผมเขียนได้1หน้า Font Arial 11เท่านั้น ยังไงก็ทนๆไปก่อนนะครับสำหรับช่วงแรกๆ
ไว้เก่งๆแล้ว เดี๋ยวมันก็จะยาวเอง 5555+
---------------------------
‘ตาย… งั้นเหรอ เมื่อกี้ไอ้หมอที่ชื่อนนท์นั่นบอกว่าเราฟื้นจากความตาย แสดงว่าวิญญานของไอ้เด็กวินนี่มันคงจะออกจากร่างไปแล้วซินะ เราถึงมาเข้าร่างมันได้แบบนี้’ ไอ้ศักดิ์พยายามปะติดปะต่อเรื่องราวจากสิ่งที่ได้ยิน
‘แล้วไอ้เด็กนี่มันไปทำอะไรมาวะ อายุแค่นี้เอง’ มันประเมินอายุของวินไว้ที่ประมาณสิบเก้าปีจากการสังเกตุรูปร่างหน้าตา พลางสำรวจหาสาเหตุที่ทำให้วินถึงแก่ความตายไปทั่วร่า' แต่นอกจากผ้าพันแผลที่ข้อมือ มันก็ไม่พบร่องรอยหรือบาทแผลใดๆอีก
‘หรือมันจะโดนงูกัด’ ไอ้ศักดิ์คิด มันจึงก้มลงมองดูตามแข้งขาอีกครั้งให้แน่ใจ แล้วจู่ๆภาพตรงหน้าก็มืดลงอย่างรวดเร็ว แถมพื้นห้องก็ลอยขึ้นมาติดหู
ตึง!! เสียงล้มดังขึ้นในจังหวะที่หมอนนท์กำลังจะเคาะประตูห้องน้ำพอดี สร้างความตื่นตกใจให้บุคคลทั้งหมดที่ได้ยิน
โชคดีที่ไอ้ศักดิ์ไม่ทันได้กดล็อคไว้ และประตูก็ปิดสนิทเพราะกลไกอัตโนมัติ หมอนนท์จึงพลักประตูออกได้ง่ายๆและรีบพุ่งเข้ามาดูอาการทันที
“วิน! วินเป็นอะไรไปลูก” วรรณแทบจะกรีดร้อง ช่วงเวลาสองวันนับตั้งแต่เกิดเรื่องกับลูกชาย เธอก็เหมือนจะกลายเป็นคนวิตกจริต คอยจะหวาดระแวงเรื่องวินไปเสียตลอด
“เหมือนจะแค่หน้ามืดไปนะครับพี่ ก่อนหน้านี้เค้าเสียเลือดไปเยอะ ลุกออกมาเดินแบบนี้ก็ไม่แปลก เดี๋ยวช่วยกันพยุงเค้าไปที่เตียงก่อนเถอะครับ” หมอนนท์เอ่ยพร้อมกับให้พยาบาลเข้ามาช่วยยกร่างของวินไปที่เตียง ก่อนจะหันมาคุยกับวรรณเพื่อคลายความเป็นห่วงให้เธอ
“นอกนั้นก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วครับพี่ พรุ่งนี้ก็คงกลับบ้านได้ เดี๋ยวผมจะให้ยานอนหลับเค้ากับน้ำเกลือไปก่อน เพราะถ้าวินลุกขึ้นมาเดินเองอีกคงจะแย่ครับ ส่วนเรื่องค่ารักษาผมจะเป็นคนจัดการให้เอง ถือว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณที่พี่เคยมีให้ผมก็แล้วกันนะครับ” หมอหนุ่มกล่าวอย่างจริงใจ ถ้าไม่ได้วรรณคอยช่วยเหลือสมัยเรียน นนทพัทธ์คงไม่ได้เป็นหมอนนท์อย่างทุกวันนี้
“ขอบใจมากจะ ถ้าไม่บังเอิญว่านนท์ทำงานอยู่ที่นี่ พี่คิดว่าคงต้องแย่แน่ๆเลย ขอบคุณมากนะจ๊ะ” วรรณผงกหัวเป็นเชิงขอบคุณพร้อมส่งรอยยิ้มให้กับน้ำใจของหนุ่มรุ่นน้อง
“ไม่เป็นไรครับพี่วรรณ..” เขาเอ่ยและนิ่งไปชั่วครู่เหมือนลังเล ก่อนจะจ้องมองวรรณด้วยแววตาสื่อความหมายและกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ผมแค่หวังว่า...พี่วรรณจะทบทวนเรื่องที่ผมเคยบอกพี่อีกครั้งนะครับ”
วรรณผงะเล็กน้อยเมื่อได้ยิน ไม่คิดว่าหมอนนท์จะถามอะไรเธอแบบนี้ “เออ… ถ้าเรื่องนั้น” วรรณเม้มปากครุ่นคิดหนัก “พี่… พี่ขอเวลาตัดสินใจอีกหน่อยนะนนท์” เธอหลบตาก่อนจะให้เหตุผลด้วยเสียงคล้ายจะร้องไห้
“ตอนนี้พี่ยังอยากใช้เวลาอยู่กับวินให้เต็มที่ก่อน นนท์ก็รู้ว่าวินไม่มีใครอีกแล้วนอกจากพี่ พี่กลัว… กลัวว่าเค้าจะคิดมาก และกลับมาทำแบบครั้งนี้อีก” กล่าวจบวรรณก็ซึมนิ่งไป ถ้าเกิดวินไม่ได้โชคดีฟื้นขึ้นมา เธอคงจะขาดใจตายไปแล้วแน่ๆ
“ถ้าเรื่องวิน ผมพร้อมเสมอที่จะดูแลเค้านะครับพี่ และพี่ก็รู้ว่าผมเองก็รักวินเหมือนลูกคนนึงอยู่แล้ว ถึงผมจะแทนที่ผู้ชายคนนั้นไม่ได้ แต่ผมจะพยายามครับ” หมอหนุ่มเอ่ยด้วยท่าทีขึงขัง แต่กลับมีคนมาขัดจังหวะก่อนที่เขาจะพูดต่อ
ร่างของพยาบาลสาวนางนึงวิ่งเข้าในห้องอย่างร้อนรน ดูเหมือนตอนนี้จะมีเคสผ่าตัดด่วนเข้ามาแล้วเกิดมีหมอที่เข้าเวรไม่เพียงพอ หมอนนท์ซึ่งผ่าตัดได้และอยู่ใกล้ที่สุดจึงตกเป็นตัวเลือกแรกทันที
ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อได้ยิน ก่อนที่เขาจะตอบรับกับพยาบาลสาวและรีบหันมาพูดกับวรรณต่อ
"ไม่เป็นไรครับ เพราะยังไง... ตอนนี้ก็คงไม่เหมาะที่จะคุยเรื่องแบบนี้กับพี่สักเท่าไหร่ เอาเป็นว่า.. ผมจะรอวันที่พี่พร้อมจะให้คำตอบผมนะครับ เดี๋ยวผมขอตัวก่อนนะครับ เค้าเรียกตัวแล้ว” นนท์บอกก่อนจะหันหลังและรีบเดินออกจากห้องไป ปล่อยวรรณให้อยู่กับบรรดาพยาบาลที่กำลังดูแลร่างอันไร้สติของวินลูกชายเธอ
-------------------------------
ไอ้ศักดิ์ในร่างวินหลับยาวข้ามวันด้วยฤทธิ์ยาสลบตามที่หมอนนทพัทธ์สั่ง มันจึงตื่นขึ้นมาด้วยความกระปรี้กระเปร่าในช่วงสายของวันรุ่งขึ้น หลังยันตัวขึ้นนั่งและหันมองไปรอบๆห้อง มันก็พบวรรณที่กำลังนอนหลับอยู่บนโซฟายาวอยู่แค่เพียงลำพัง หญิงสาวคงจะนั่งเฝ้าลูกของเธออยู่ทั้งคืนโดยจนเผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน ตอนนี้เธอจึงตกอยู่ในสภาพที่ไม่ค่อยจะเรียบร้อยนัก กระดุมเม็ดบนของเชิ้ตขาวดูเหมือนจะหลุดออกจากการขยับตัวยามหลับ จึงเกิดเป็นช่องว่างขนาดใหญ่จนมองเห็นเต้านมขาวเนียนเกือบครึ่งเต้าแม้ไม่ตั้งใจ
‘แม่เจ้าเว้ย! ใหญ่เบ้อเริ่ม แถมขาวอล่างฉ่างเลยเว้ยเห้ย’ ไอ้ศักดิ์คิดลามกตามนิสัย ตอนนี้มันรู้สึกว่าเรี่ยวแรงกลับคืนมาทั้งหมดแล้ว จึงลุกขึ้นช้าๆและเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าร่างอันหลับสนิทของวรรณ