ผมคิดสงสัยว่ามินเอาชุดที่ไหนไปเปลี่ยน หรือจะซื้อชุดแถวๆนั้นใส่ไปก่อนหรือยังไง ผมครุ่นคิดก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมากะจะโทรหา.....
"ไม่ดีกว่า...."
ผมเปลี่ยนใจไม่โทรเพราะถ้าโทรไปมินยุ่งอยู่มันจะเสียงาน....ความสงสัยมันก็ยังอยู่ลึกๆ ผมได้แต่เก็บไว้และลืมมันเพราะได้เวลาทำงานแล้ว
เวลาผ่านไปช่วงเที่ยงๆผมโทรหามิน โทรไปจนสายตัดมินก็ยังไม่รับ ผมก็เริ่มเป็นห่วง และหงุดหงิดเล็กๆ ผมโทรหามินอีกครั้งนึงรอจนจะวางสายมินก็รับพอดี
"ฮัลโหล..ตัว" เสียงมินแผ่วเบาเหมือนกระซิบ
"มินอยู่ไหน?" ผมชักน้ำเสียงใส่
"ยะ....อยู่กับลูกค้า ยังสัมมนาไม่เสร็จเลย"
"เอ๊าะ..ออ โอเคๆสู้ๆครับ" ผมเสียงอ่อนทันทีนี้เราโทรไปหาตอนมินยุ่งๆอยู่เวรกรรม!!
"อึ...อืม แค่นี้ก่อนนะ วันนี้ไม่ต้องรอนะ อาจจะค้างอีกคืน พรุ่งนี้!!!....ซี๊ดดดดดด"
"ตัวเป็นอะไร!?" ผมตกใจทักถามด้วยความเป็นห่วง
"ปะ....ป่าว!! เมื่อกี้..... เดินชนขอบ...โต๊ะ!! ซี๊ดดดดดดดโอ๊ยยยยยยย~.....คะ...แค่นี้ก่อนนะ!"
ผมยังไม่ทันถามไถ่อะไรต่อมินก็ตัดบทวางสาย ผมรู้สึกสับสนมันหึงหวง มินโดนอะไร!! ทำไมถึงร้องครวญครางเหมือนตอนที่กำลังมีอะไรกันไม่มีผิด ผมครุ่นคิดจนรู้สึกตึงๆที่เป้า
"ชิปหายยละ!!!"
ผมนั่งสูดหายใจลึกๆให้มันคลายความตึงจนมันหดลง ผมก็ถอนหายใจแรงก่อนจะดูนาฬิกาได้เวลาทำงานแล้ว.....
เมื่อทำงานเสร็จใกล้เลิกงานผมก็เดินตรงไปหาหัวหน้ามินเพื่อถามเรื่องที่ส่งมินไปสัมมนากับลูกค้า จังหวะพอดีมีประกาศเชิญหัวหน้าประชุมด่วน ผมเลยไม่ได้ถาม...พอได้เวลาเงินผมก็กลับบ้านนอน เช้าวันต่อมาก็ไปทำงาน
เนื้อหาถูกซ่อนเอาไว้ คุณต้องตอบกระทู้นี้ก่อน