ปีใหม่นี้ตั้งใจว่าจะเขียนนวนิยายวัยรุ่นเรื่องยาวเรทอาร์สนุกสนานกุ๊กกิ๊กเด็กอ่านได้ผู้ใหญ่อ่านดีด้วยความมีวินัยและมุ่งมั่น
ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามให้กำลังใจผ่านคอมเมนท์เสมอมา^^
Happy New year
..........
ระหว่างภูเขากับทะเล
……….
พัดลม - คีย์บอร์ด
ปอนด์ - กลอง
ปันปัน - ร้องนำ
อันดา - กีตาร์
ฟรังโก - กีตาร์เบส
ครองภพ
มินตรา
น้องฟ้า
………………..
ประการแรกคือผมไม่ชอบพวกทอม ไม่ชอบทำงานด้วยไม่ชอบพูดคุยคบหาสมาคม ไม่ชอบที่พวกนี้ชอบทำตัวกร่างประหนึ่งว่าตัวเองไม่มีอะไรต่างจากผู้ชายอกสามศอก ไม่ถึงกับเกลียดแต่ว่าไม่ชอบ
ประการที่สองคือผมไม่ชอบพวกวงร็อค ก็ไม่ถึงกับเกลียด แค่รำคาญ
………………..
ก่อนจะมาอยู่ที่เขาใหญ่ผมเคยเป็นครูรับจ้างสอนเปียโนตามบ้านตั้งแต่ยังเรียนมหาลัย ด.ญ.พัดลม ลูกของเพื่อนพี่สาวเริ่มฉายแววทางเปียโนมาตั้งแต่เธอยังอายุยังไม่ครบแปดขวบ ความมหัศจรรย์ในการจดจำตัวโน้ตอันน่าประทับใจประกอบกับการสนับสนุนอย่างเต็มที่จากครอบครัว บนเส้นทางถนนแห่งบทเพลงคลาสสิก น้าหลานต่างวัยสนิทสนมกันจนเกินลูกศิษย์อาจารย์สื่อประสานผ่านลิ่มเปียโนลามเลยไปถึงช่วยทำการบ้านวิชาอื่นๆ
จากการไปสอนให้ถึงที่บ้านทำให้พอระแคะระคายว่าช่วงหลังๆนี้สถานะทางครอบครัวของลูกศิษยเริ่มมีปัญหา บ่อยครั้งเด็กประถมตัวน้อยต้องอยู่บ้านลำพังจนค่ำมืด ผมต้องอยู่เป็นเพื่อนถือวิสาสะเข้าครัวหุงหาอะไรให้เธอกินหลังจากที่สอนเปียโนเสร็จ ไม่มีใครรู้ว่าพ่อและแม่ของเธอไปไหนจนป่านนี้แล้วทำไมยังไม่กลับ บ้านอันอบอุ่นเริ่มอบอวลไปด้วยหมอกควันแห่งความเศร้าหมอง จากค่าเรียนที่เริ่มชำระไม่ตรงเวลากลายเป็นว่าพัดลมต้องยุติการเรียนเปียโนกับผมในที่สุด ถึงแม้จะออกปากสอนให้ฟรีๆเพราะเสียดายพรสวรรค์ของเด็กแต่แม่ของเธอก็ปฏิเสธพลางตอบว่าบอกขายเปียโนหลังที่บ้านไปแล้ว
หลังจากเรียนจบไม่นานผมได้รับข้อเสนอจากโรงเรียนนานาชาติแห่งหนึ่งแถวๆเขาใหญ่ ด้วยตัวเลขค่าตอบแทนที่ดึงดูดใจรวมถึงความมั่นคงทางอาชีพปรึกษากับพ่อแม่จึงตอบรับข้อตกลง จากสระบุรีขับรถกลับบ้านกรุงเทพสองชั่วโมงก็ถึง ยามใดที่นึกถึงลูกศิษย์ร่างผอมบางแต่เปี่ยมด้วยพรสวรรค์ขึ้นมาก็ได้แต่ภาวนาขอให้เธอได้เจอครูผู้ฝึกสอนที่ดี
ผ่านไปหลายปีในเช้าวันหนึ่งผมได้รับโทรศัพท์จากแม่ของดญ.พัดลม เธอเกริ่นนำถึงการหย่าร้างกับสามีมาสักพักและกำลังจะไปต่างประเทศเพื่อแต่งงานสร้างครอบครัวใหม่ ถ้าลูกสาวของเธอมีพรสวรรค์ทางเปียโนคลาสสิคอย่างที่ผมว่าจริงๆเธอก็ยินดีที่จะส่งลูกสาวมาสมัครเป็นนักเรียนกินนอนที่โรงเรียนเขาใหญ่เพื่อจะได้ฝึกวิชากับผมให้เต็มที่ในระหว่างที่เธออยู่ต่างประเทศกับสามีใหม่
ผมโทรปรึกษาพี่สาวซึ่งยังไม่ทราบเรื่องราวใดๆทั้งที่แม่ของพัดลมก็เป็นเพื่อนสนิทกัน ถึงตรงนี้ไม่ได้นึกถึงพรสวรรค์อะไรนั่นแล้ว มีแต่ความสงสารเด็กผู้หญิงอันเป็นที่รักคนนึงที่อยู่ดีๆกลับต้องกลายเป็นส่วนเกินเมื่อผู้ใหญ่หมดสิ้นความรักต่อกัน ข้ออ้างหรือเหตุผลนับหมื่นพันเพียงเพื่อย้อมสีให้ความเห็นแก่ความสุขส่วนตนนั้นใกล้เคียงกับความชอบธรรมให้มากที่สุด
พัดลมกลายเป็นสมาชิกคนใหม่ของโรงเรียนเราในช่วงกลางเทอมด้วยทุนการศึกษาพิเศษที่ผมขอจากท่านผอ. หลายปีที่ไม่ได้เจอกันเธอเติบโตจากเด็กหญิงกลายเป็นสาวรุ่นหุ่นกระทัดรัดหน้าตาน่ารักปากนิดจมูกหน่อย
“ไม่มีใครรักก็ไม่เป็นไรจากนี้ให้ดนตรีนำพาชีวิตเธอไป ส่วนจะไปได้ถึงไหนครูเองก็อยากจะรู้เหมือนกัน” ผมบอกลูกศิษย์สาวรุ่นไปแบบนั้น
………………..