เจ้าโทนฝากขอโทษเรื่องลงร้านคาราโอเกะไม่ได้นะ วันนี้มีจ๊อบกระทันหัน น่าจะพรุ่งนี้นะภาคเชียงใหม่  ยังไงอ่านเรื่องนี้ก่อน ความเดิมจากตอนก่อน มีคนปากเสียใส่เรากับเตย สุดท้ายน้องโทนก็ลงมือกับพวกนั้นไป  แล้วพี่แมนก็เดินมาบอกว่าจะถอนสปอนเซอร์




ฉากนี้เหมือนหนัง เหมือนละครเลยล่ะ ทุกคนไม่มีใครกล้าพูดอะไร แต่มองไปที่กลุ่มคนพวกนั้นด้วยสายตาที่รู้เลยว่าเดือดสุดๆ พวกมันก็เหมือนจะรู้ตัวว่าเงินสนับสนุนส่วนนึงหายไปเพราะพวกมันแน่ แต่น้องโทนก็พูดขึ้นมาว่า อย่าเลยพี่แมน แค่นี้ก็ลำบากกันพอแล้ว ถ้าพี่มาตัดงบช่วงวีคสุดท้ายงี้ งานล่มนะ เราหันไปมองก็เห็นน้องโทนยืนมือล้วงกระเป๋า อีกมือนึงเกาหัวแกร่กๆ



ที่สำคัญหน้าตามึนๆ ที่เป็นเครื่องหมายการค้านี่มาเต็ม หน้ามึนๆตอนนี้เหมือนภาพคาคาชิที่อีเจมส์ให้เราดูมากๆอ่ะ โฮ้ย นี่คนทั้งคณะหน้าเครียดจนเส้นเลือดจะขึ้นอยู่แล้ว แต่ดูเจ้าลิงทโมนทำสิ่ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ตัวเองพึ่งกระทืบคนไปสองคนแท้ๆ พี่แมนถามอีกว่าอะไรเอ็ง พี่ตัดสินใจไปแล้ว น้องโทนก็บอกอีกว่าตัดสินใจใหม่ก็ได้นี่พี่  อย่าไปคนแค่กลุ่มเดียว ทำคนอื่นเดือดร้อนเลย



พี่แมนถามน้องโทนว่า ไหนเอ็งบอกพี่หน่อยว่าทำไมพี่ควรเชื่อเอ็ง ทั้งๆที่เอ็งไม่เชื่อฟังพี่ ใช้กำลังแล้วมันได้อะไร กับคนที่อ่อนแอกว่าภูมิใจนักเหรอ โอ๊ย กดดันเกินไปแล้วแบบนี้


คือคำพูดพี่แมนเหมือนถอดมาจากการ์ตูนเลยนะ แต่มันกดดันจริงๆ ทุกคนก็หันไปมองที่น้องโทนซึ่งตอนนี้ยืนเกาหัวแกรกๆ เอ่อ แต่จะว่าไปมุมนี้ ทรงนี้ก็เหมือนคาคาชิจริงๆนะ มึนได้ใจเลย ทำอย่างกับว่าเรื่องเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น


น้องโทนก็บอกว่าไอ้สองตัวนั้นที่เสียมารยาทผมก็หวดมันไปแล้ว คนอื่นเขาไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรเลยนะพี่ แล้วตอนนี้ก็ใกล้จะถึงวันแสดงแล้ว ค่าใช้จ่ายส่วนที่พี่สปอนเซอร์มามันก็จำเป็นนะครับ  ตอนนี้คือทุกคนมองไปที่เจ้าโทนคนเดียวเลย เหมือนว่าตอนนี้เจ้าโทนจะเป็นคนเดียวที่กล้าพูดกับพี่แมน เหมือนเป็นความหวังของหมู่บ้าน





แต่พี่แมนพูดกลับไปว่า พี่ตัดสินใจแล้ว เชื่อป่ะตอนนั้นทุกคนฮือ จนเสียงระงมอ่ะ แล้วพี่แมนก็ไม่พูดอะไรอีก ตอนนี้ทุกอย่างตึงเครียดหนักมาก อีกแปปนึงคนของพี่เราก็เดินมาหา  พวกเขาก็อยู่ในชุดยูนิฟอร์มทำงานนั่นแหละ สูทดำ แว่นดำ เดินมากันสองคน เราก็งงว่าไหงมากันเต็มยศแบบนี้ล่ะ จะไปไหนกันเนี่ย คนของพี่เราก็บอกว่าได้เวลาแล้วครับคุณแมน อีก 2 ชั่วโมงประชุม



พี่แมนก็อื้ม ได้ เขาเรียกให้เรากับเตยกลับบ้านพร้อมกัน เราก็พูดนะว่าน้องเอารถมานะพี่แมน พี่แมนก็บอกว่างั้นเดี๋ยวให้คนขับรถกลับบ้าน แล้วแกกับเตย กลับพร้อมพี่  แล้วพี่แมนเขาก็หันมามองที่กลุ่มของน้องโทนก่อนจะพูดทิ้งท้ายไว้ว่า พี่มีเรื่องจะถามแกอีกหลายเรื่องไอ้หมิว เล่าให้พี่ฟังให้หมด




คือเรารู้เลยว่าพี่แมนเอาจริงแน่เลยคราวนี้ สงสารพวกที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อ่ะ รับเคราะห์ไปด้วยเลย เราเดินมาพร้อมพี่แมน แล้วตอนนั้นคนของพี่เราก็บอกว่าไปก่อนโทน แวะไปที่โรงยิมบ้าง เจ้าโทนก็บอกคร๊าบได้คร๊าบ แล้วตอนที่เราเดินกลับเราก็ถามคนของพี่เราว่า นี่ๆ น้องโทนไปทำอะไรที่โรงยิมเหรอ



คนของพี่เราก็บอกว่า ก็ไปออกกำลังกายครับ ลงนวมกันบ้าง ยืดเส้นยืดสายกันบ้าง เราก็บอกโห ! นี่ทำงานกันแบบไหนเนี่ยมีลงนวมด้วย แล้วเตยก็พูดขึ้นมานะว่า หมิว อย่าลืมสิ่โทนก็ถือว่าเป็นนักศิลปะการต่อสู้นะ ถึงยูโดจะไม่ได้ใช้หมัดต่อย หรือ ขาเตะ โดยตรง แต่หมิวก็เห็นนี่นาว่าโทนทำอะไรได้บ้างอ่ะ จริงอยู่ว่าคาราเต้โทนอาจจะไม่ได้เล่นจริงจังแต่ก็มีพื้นฐานอยู่ แล้วคนของพี่เราก็พูดขึ้นมาอีกว่า


เหมือนที่น้องเตยพูดนั่นแหละครับ พื้นฐานที่ดีคือการเอาออกมาใช้บ่อยๆ สำหรับโทนแล้วเป็นแบบนั้นครับคุณหมิว เราก็ถามนะว่ายังไงเหรอคะ คนของพี่เราบอกอีกว่ากีฬา ยูโด ตัดสินคะแนนกันแค่เสี้ยววินาที ต้องคิดไวทำไว ต้องเดาให้ถูกว่าอาจจะโดนทุ่มท่าไหน ซ้าย หรือ ขวา เพราะงั้นถ้าไม่ไวยังไงก็แพ้ครับ เราพูดคุยกันอีกแปปนึง ก็เดินมาถึงรถตู้ เราก็ยื่นกุญแจรถเราให้คนของพี่แมนไปนะ


ส่วนเรา เตย และ พี่แมนก็ขึ้นรถตู้ไป ทันทีที่รถออกคำถามแรกที่เราถามเลยคือ พี่แมนจะตัดสปอนเซอร์จริงๆเหรอ พี่แมนก็ยืดแขนเหมือน กำลังยืดเส้นยืดสาย แล้วพูดว่าใครจะไปทำแบบนั้น เสียชื่อบริษัทเราหมดดิ่



เราก็ถามเอ้าอะไรแบบนั้นล่ะ เตยก็หัวเราะเลยแล้วก็บอกว่าพี่แมนดุจนพวกนั้นกลัวหมดเลยอ่ะ เราก็ถามพี่แมนว่าแล้วทำไมไปพูดแบบนั้น ทำไมต้องไปตีเจ้าโทนแบบนั้น พี่แมนยืดแขนคลายเส้น สองสามทีแล้วพูดกับเราว่า พี่เป็นเจ้านายมัน มันทำผิดขัดขืนคำสั่งพี่ก็ต้องลงโทษ ถ้าไม่ทำแบบนั้นวันต่อๆไปจะไม่มีใครเอามันอยู่ เราก็งงนะว่าคืออะไร พี่แมนก็ถามเราว่าไม่เห็นเหรอว่ามันทำอะไรได้บ้างเมื่อกี้ มันหวดไอ้สองคนนั้นแปปเดียวลงไปกองแล้ว



เราก็บอกอื้อ เหมือนจะทำไปส่งๆแต่ก็โดนเน้นๆเลย พี่แมนก็บอกว่านั่นแหละ ถ้าพี่ไม่เตือนมันบ้าง เกิดมันไล่กระทืบคนอื่นทำไง วันนี้มันยังเจอแต่คนที่สู้มันไม่ได้ แล้วถ้าวันนึงมันเปรี้ยว แล้วไปกร่างกับคนใหญ่คนโตจะทำไง มันอาจจะได้คุยกับลูกปืนก็ได้ ตอนนั้นเตยก็พูดสวนขึ้นมานะว่า เตยว่าไม่ใช่แบบนั้นหรอกพี่แมน โทนไม่เคยหาเรื่องใครก่อนเลย พี่แมนก็บอกว่าโดยพื้นฐานนิสัยก็ใช่



แต่อะไรก็เปลี่ยนไปได้หมดแหละ ไม่ว่าสิ่งของหรือคน ถ้าวันนึงมันเกิดชอบการทะเลาะวิวาทเมื่อไรบรรลัยแน่ๆ เราก็พูดเสริมเลยว่าอือ คนอะไรไวเป็นลิงเลยเนี่ย เราก็คิดนะทุกวัน ว่าทำไมน้องโทนเขาเคลื่อนตัวไวจัง คือยังไงก็เป็นคนธรรมดาแน่ๆแหละ แต่ทำไมดูก้าว 1 ก้าวของน้องโทนคือไกลจัง



แต่เหนือสิ่งอื่นใดเราถามพี่แมนก่อนเลย ว่าตกลงพี่แมนเป็นสปอนเซอร์ตั้งแต่แรกแล้วเหรอ พี่แมนก็บอกช่าย แม่นแล้วน้องพี่ เราโวยวายเลยโหยยยยย แล้วไม่บอกน้องเลยอ่ะ แล้วเตยก็ถามนะว่างั้นพี่แมนก็รู้แล้วน่ะสิ่คะว่าโทนแสดงละครด้วย พอเตยเปิดประเด็นมาแบบนี้ เราตั้งใจฟังเลยล่ะ พี่แมนบอกว่า รู้ว่าคณะไอ้โทนมีแสดงละครก็ตอนมาขอสปอนเซอร์ แต่ที่รู้เรื่องที่มันแสดงละครก็ตอนที่มันมาขออนุญาตย้อมผมที่บริษัท



เราก็ถามว่านั่งรถจากมหาวิทยาลัยอ่ะเหรอพี่แมน โห ลงทุนอ่ะ พี่แมนก็พูดว่ามันทำแบบนี้อ่ะถูกแล้ว แกอย่าลืมว่า ยังไงพี่ก็เป็นผู้บริหารระดับสูงนะ แล้วคิดดูว่าถ้าไอ้โทนมันย้อมผมมาทำงาน แล้วเกิดมีคนถามขึ้นมามันจะตอบยังไง


ครับ ผมโทรมาขอ อนุญาติพี่แมนแล้วครับ หรือว่า
ครับ ผมเข้ามาขออนุญาตพี่แมนแล้วครับ


แบบไหนมันดูดีกว่ากัน อย่างน้อยมันก็แสดงให้เห็นถึงความตั้งใจ คนชอบไอ้โทนก็มี ไม่ชอบก็เยอะ แค่ช่องว่างนิดเดียวคนก็เอาไปนินทากันได้แล้ว ยิ่งพี่รับเข้ามาทำงานโดยตรงยิ่งโดนเพ่งเล็งหนัก แล้วคนขับรถของพี่แมนก็พูดว่า แต่แผนกผม ทีมผม ต้อนรับโทนเต็มที่เสมอนะคุณแมน พี่แมนก็พูดนะว่าแหมรับเข้าแก๊งค์แล้วสิ่ เตยก็พูดว่าไงล่ะน้องชายหนูสุดยอดเลยป่ะพี่แมน



แต่เราเริ่มหมั่นใส้ละมีแต่คนชอบ คนอวย ตั้งแต่พ่อกับแม่เราแล้วนะ เชอะเจ้าลิงขโมยความรัก แต่เราสงสัยอย่างนึงมากเรื่องการถอนสปอนเซอร์ ถ้าพี่แมนไม่ได้ตั้งใจตัด ทำไมไม่บอกไปเลยล่ะ



เราถามพี่แมนว่า แล้วทำไมพี่แมนต้องทำให้มันยุ่งยากแบบนี้ล่ะ แค่บอกว่าไม่ติดใจอะไรแค่นั้นเอง ตอนนั้นเตยก็คงจะเหมือนเราแหละ เตยคงงงเหมือนกัน เพราะเตยก็ขยับเข้ามาเกาะแขนเรา แล้วมีท่าทางเหมือนอยากฟังคำตอบมากๆ



พี่แมนพูดว่าอย่างแรกที่ต้องทำแบบนั้น พี่ต้องการแสดงให้ไอ้เด็กเวนพวกนั้นรับรู้ว่า พี่ไม่ใช่เพื่อนเล่น ผู้หญิงไม่ใช่แค่วัตถุทางเพศ ไม่ว่าจะเป็นแก หรือ ผู้หญิงคนไหน อย่างที่สองไม่ว่าจะคิดยังไง วันนี้ไอ้โทนมันก็ทำเกินไป บีบคอเพื่อนผลักกระแทกกำแพง วิ่งไปโค๊ดไลน์จนหัวทิ่ม มองแล้วยังไงไอ้โทนก็ทำรุนแรงกว่าเหตุ ที่พี่ต้องตบหน้ามันต่อหน้าคนอื่น


เพื่อให้รู้ว่าพี่ไม่ได้ถือหางคนของพี่ เพราะถ้าทุกคนรู้ว่าไอ้โทนทำงานให้พี่ แล้วพี่ยังไม่ทำอะไรอีก ไอ้โทนนั่นแหละจะแย่ จริงอยู่ว่าไอ้โทนมันทำเพราะพวกนั้นไม่ให้เกียรติแกกับเตย แต่ไอ้โทนมันก็ทำเกินไปนั่นแหละ


เดี๋ยวก่อนนะพอพี่แมนพูดมาแบบนี้เราต้องถามกลับเลย เราถามว่าพี่แมน เดี๋ยวก่อนสิ่ ทำไมพี่แมนพูดเหมือนเห็นทุกอย่างเลย แล้วอีกอย่างพี่แมนมาที่มหาวิทยาลัยได้ไงอ่ะ พี่แมนก็บอกเอ๊า ! พี่ก็อยู่มหาวิทยาลัยตั้งแต่เช้าแล้ว ก็วันนี้ไอ้โทนมันซ้อม พี่ในฐานะสปอนเซอร์ก็ต้องมาดูผลงานโดยรวมอยู่แล้ว



เรากับเตยมองหน้ากัน แล้วหันไปถามพี่แมนว่า อย่าบอกนะว่าพี่แมนกับจ๋ารู้เรื่องนี้อ่ะ พี่แมนหัวเราะ 55555555 แล้วบอกอื้มตามนั้นแหละ โอ๊ยย เราโดนพี่แมนแกงอีกแล้วอ่ะทุกคน นี่พี่แมนเขารู้อะไรแล้วไม่บอกเรามั่งเนี่ย เราเค้นความจริงออกมาทั้งหมด พี่แมนก็บอกว่าแค่ให้จ๋าชวนมาแค่นั้นเอง จะมาหรือไม่มามันก็อีกเรื่องนึง พอทุกอย่างกระจ่างเราก็ถามว่าเมื่อกี้ที่บอกเรื่องเจ้าโทนน่ะหมายความว่าไง ที่ทุกอย่างต้องให้เจ้าโทนจัดการเอง พี่แมนเขาบอกเรานะว่า ตอนแรกที่ไอ้โทนกระทืบไอ้พวกนั้นไอ้โทนน่ะผิดเต็มๆ เพราะคนในคณะก็ออกตัวก่อนว่าไอ้โทนทำเกินกว่าเหตุ แต่พอเตยบอกว่าความจริงคืออะไร ตอนนี้กลับกลายว่ากระแสตีกลับไปหาไอ้เด็กเวนพวกนั้นแทน



ที่พี่บอกว่าจะถอดสปอนเซอร์ เพราะทำทางออกไว้ให้ไอ้โทน เตยที่นั่งข้างๆเราก็ถามนะว่าทำทางไว้ให้คืออะไรคะพี่แมน พี่แมนพูดอีกว่า ตอนนี้ยังไงซะก็ต้องมีคนโทษไอ้โทนแน่ๆว่ามีส่วนทำให้โดนถอดสปอนเซอร์ ตอนนั้นเราเถียงเลยนะ ว่าอะไรน่ะพี่แมน ทำไมโทนต้องโดนโทษด้วยล่ะ ก็โทนทำเพราะไอ้พวกนั้นปากเสียเองอ่ะ พี่แมนก็พูดนะว่าดูจากที่คนอื่นพยายามพูดช่วยไอ้เด็กเวนนั่น เพราะพวกนั้นไม่คิดว่าไอ้เด็กเวนพวกนั้นผิด


ถ้าปล่อยไว้ไอ้โทนก็คงโดนโยนความผิดให้ การอ้างว่าตัดสปอนเซอร์ก็เหมือนเป็นการดึงให้พวกนั้นรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป ตอนนี้น้ำหนักเอนเอียงมาทางไอ้โทนแล้ว แล้วเมื่อกี้ที่ไอ้โทนมันออกหน้าพูดเรื่องขอให้ไม่ตัดสปอนเซอร์ มันก็เหมือนซื้อใจคนในคณะได้มากกว่าเดิม เราก็ถามนะว่าแล้วทำไมไม่บอกไปล่ะคะว่าเปลี่ยนใจแล้ว แบบนั้นทุกคนก็จะได้รู้สึกว่าโทนช่วยพวกเขาไว้ พี่แมนยืดเส้นยืดสายอีกรอบแล้วบอกเราว่า



แค่รู้สึกว่าช่วยมันยังไม่พอ แต่ต้องให้ฝังเข้าไปในหัวว่าที่วิกฤตมันรอดมาได้ เพราะไอ้โทน เอาตรงๆเราโคตรงงเลยตอนนั้น นี่เวลาไม่ถึง 5 นาที วางแผนไปกี่ขั้นกันเนี่ย เรานั่งเอ๋อเลย แล้วเหมือนเตยจะรู้ว่าเราคิดอะไร เตยก็พูดว่า พี่แมนเตยงงไปหมดแล้วง่า พี่แมนยีหัวแฟนเราแล้วพูดว่า การที่พี่ยังยืนยันว่าจะถอดสปอนเซอร์เพื่อตัวของไอ้โทนเอง เราถาม เพื่อตัวของโทนเหรอคะ พี่แมนบอกว่าช่ายย เพราะด้วยนิสัยของไอ้โทนมันก็คงจะพูดกับคนในคณะว่า


เออๆ เดี๋ยวกูไปคุยกับพี่แมนให้


แล้วเตยก็พูดขึ้นมาว่า - ใช่ -  ต้องพูดแบบนั้นแน่ๆ พี่แมนก็บอกว่าใช่แล้ว ถ้าด้วยนิสัยของไอ้โทนมันก็คงจะบอกคนในคณะว่าจะหาทางมาคุยกับพี่ให้ แล้วไอ้โทนจะกลายเป็นตัวความหวังของหมู่บ้านทันที แล้วตั้งแต่ตอนนั้นก็จะไม่มีใครกล้าแตะต้องอะไรไอ้โทน ไม่ใช่ด้วยความจำใจแต่จำยอม เพราะถ้าไอ้โทนทำสำเร็จมันก็จะกลายเป็นคนที่ช่วยให้รอดวิกฤต ส่วนไอ้พวกเด็กเวนนั่นก็จะต้องแบกความผิดติดหลังไปตลอดจนกว่าจะเรียนจบ มันก็คงไม่กล้าปากเสียกับใครคนอื่นอีก


โดยเฉพาะไอ้โทน จริงอยู่ว่าไอ้โทนกระทืบไอ้พวกนั้นได้สบายๆ แต่มันจะดีกว่ามั้ยล่ะ ถ้าไม่ต้องเปลืองแรงแต่พวกมันยอมกันไปเอง โอย พี่แมน ! คิดอะไรถึงขั้นนี้เนี่ย เราก็ถามว่าทำแบบนี้เพื่อโทนเหรอ



พี่แมนก็บอกว่าช่าย เพื่อตัวของมันเองนั่นแหละ แล้วเตยก็โดดไปกอดแขนพี่แมนแล้วบอกเย้ ขอบคุณค่ะพี่แมน แบบนี้โทนก็ไม่โดนนินทาแล้วสิ่ เราถามพี่แมนเลยว่านี่พี่วางแผนนานมั้ยเนี่ยพี่แมน คำตอบที่ได้รับคือ 5 นาที เราหันขวั้บมองหน้าพี่ชายเราเลย ทั้งภูมิใจ ทั้งตกใจ ทั้งแอบเคืองนิดๆ ที่วางแผนแกงเรา เดี๋ยวกับจ๋าอีกคนต้องบ่นสักหน่อยแล้ว



หลังจากที่คุยเรื่องน้องโทนจบ พี่แมนก็ถามเรื่องงานกับคนสนิทของเขา จนกระทั่งถึงบริษัทพี่แมนก็แต่งตัวพร้อมขึ้นไปทันที ส่วนเราก็นั่งรถกลับมาบ้าน รถของเรามาจอดรออยู่แล้ว เราก็ขับรถไปส่งเตยที่พระราม3



วันนี้เกิดอะไรขึ้นเยอะเลยเนี่ย แต่ที่รู้ๆคือวันนี้เราได้คุยกับน้องโทนด้วยแหละ งืมมม  เราบีบคอตุ๊กตา บีบๆ บีบๆ แล้วพูดว่าหยิ่งนักนะ มึนนักนะ นี่แน่ะๆๆๆๆ    โอ๊ยยิ่งคิดยิ่งหมั่นเขี้ยวจริง โอ๊ยยย แต่เราก็คิดนะว่า



วันนี้เราเป็นยังไงในสายตาน้องโทนกันนะ น้องโทนจะมองเราว่าสวยบ้างมั้ยเนี่ย อ๋อยคิดอะไรเนี่ยตัวเราพอแล้วๆๆ แต่เราก็แอบคิดนะว่าถ้าพรุ่งนี้น้องโทนมาก็ดีสิ่ แต่ไม่หรอกน้องโทนต้องซ้อมละครอยู่แล้ว



วันรุ่งขึ้น วันเสาร์ เราก็ตื่นเวลาปกติของเราแหละ 9 โมง เราเดินลงมาข้างล่างวันนี้อากาศเย็นสบายดีจัง หลังจากที่จัดการมื้อเช้าเรียบร้อย เราก็มาหน้าบ้าน อากาศดีๆแบบนี้จะนั่งอุดอู้ในบ้านได้ไง


แต่ดูเหมือนว่าเราจะไม่ได้นั่งสบายๆแล้วล่ะ เพราะน้องโทนกำลังเปิดประตูเดินเข้ามาในบ้าน เสียงหัวใจเต้นตุ้บๆๆเลย บ้าแล้ว ! นี่มาจริงๆเหรอ น้องโทนมองมาที่เราแว๊ปนึงแล้วก็เดินไปในบ้านทันที


ตามแบบนี้ต้องตามเท่านั้น ไม่คิดเลยเนี่ยว่าจะต้องเดินตามผู้ชาย พอเราเดินไปถึงเราก็ถามมีอะไรเปล่าเนี่ย มาแต่เช้าเชียว น้องโทนก็บอกนะว่าไม่มีอะไรครับตามสบายครับ



เดี๋ยวก่อนนะอีลิงทโมน ร่างกอลิล่า พูดอะไรผิดไปหรือเปล่า มาบอกให้เจ้าของบ้านตามสบายเหรอ นอนน้อยหรือเปล่าเนี่ย หรือว่ามึนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เรารีบเดินตามแล้วถามเลยว่าพูดอะไรเนี่ย โห้ ! พอน้องโทนทำท่าเหมือนไม่สนใจ โอ๊ยเสียเซลฟ์คือตอนนั้นคิดเข้าข้างตัวเองอ่ะ ว่าน้องโทนน่าจะเขินเราแน่ๆแหละแบบนี้ งั้นแบบนี้ต้องรุกให้หนัก เราถามว่าตกลงมาทำไมเนี่ย


น้องโทนก็อึกๆอักๆนะ เราก็เลยหยิกแก้ม 2 ข้างเลย หยิกแล้วดึงๆๆ เราถามว่าตกลงมาทำอะไร น้องโอนก็อ๋อยเอ็บอั๊บ เราก็บอกว่าพูดว่าตกลงว่ามาทำอะไร คำตอบของน้องโทนทำให้เราพูดอะไรไม่ออก เหมือนโลกมันหยุดหมุนเลย







มาเอาเตาไฟฟ้าครับ.....





โอ๊ย ! อีลิงหน้ามึน !




 

เนื้อหาถูกซ่อนเอาไว้ คุณต้องตอบกระทู้นี้ก่อน

มึนจริงๆนะครับเนี่ย มาเอาเตาไฟฟ้าเฉย

แสดงว่าพี่แมนมีตั้งวงที่บ้านโทนสินะครับ

มุมน่ารักอีกมุม

ความสัมพันธ์ค่อยๆคืบหน้ามากขึ้นเรื่อยๆ
พี่โทนก็ยังคงมึนๆเหมือนเดิม
ส่วนเจ๊หมิวเริ่มกล้าพูด กล้าคุย กล้าเล่น กับพี่โทนมากขึ้นนะครับ
ปล...ตอนนี้มาเร็วจัง

อ่านแล้วยังนึกไม่ออกเลยว่า พี่หมิวที่มุ้งมิ้งคนนี้จะมีเหตุให้กลายร่างเป็นเจ๊หมิวที่สยบได้ทุกคนคนนั้นไปได้ยังไง

สนุกมากเลยครับ.. ยิ่งอ่านยิ่งเพลิน.. โดยเฉพาะ​ความคิดของพี่แมนนี่สุดยอดเลยอ่า...มองการณ์ไกล.. ซับซ้อนหลายชั้นมากเลยครับ.. นับถือเลยอ่ะ.... ขอบคุณ​มาก​ครับ​

หมิวเริ่มจะชอบเจ้าโทนแล้วใช่มั้ย

มาไวจุง มาเอาเตาไฟฟ้า ขอบคุณครับ

ลืงหน้ามึน มันน่ารักใช่มั้ยล่ะครับหมิว 55555

พี่แมนนี่คิดแผนเป็นขั้นตอนสุดๆ เลย

ฮ่าๆมาเอาเตาไฟฟ้าตามสัญญางงดิเจ้

คงต้องโดนพี่แมนแกงอีกหลายรอบล่ะ
พี่แมนใช้ทุกคนแม้แต่คนใกล้ตัวโดยที่หมิวไม่ทันเห็น

ว่าแต่ คำขอบคุณ ที่ค้างคาอยู่ ได้พูดออกไปรึยังเนี่ย

แล้วก็นะ อยากไปเที่ยวบ้านหนุ่ม ก็บอกพี่แมนไปดิเงียบไว้ใครจะรู้

อิอิไม่ได้มาหาแต่มาเอาเตาไฟฟ้าตามที่พี่แมนบอก

ก็มันแค่อาการเขินของผู้ชายเท่านั้นเอง คิดอะไรได้ก็ตอบไปก่อนไง 

พี่แมนสุดยอดตามเคย ส่วนพี่หมิวก้อน่ารักไปอีก