“เรื่องอะไรของมึงวะไอ้ต้นเรื่องเกี่ยวกับอะไร”ผมถามเจ้าต้น
“เฮ้ย..ใจเย็นดิวะมีนเรื่องแบบนี้มันต้องคุยกันต่อหน้าว่ะ”โดยเจ้าต้นขอนัดเจอผมผมเลยนัดมันวันต่อไปตอนกลางวัน
หลังจากวางหูกับมันไปผมโครตกังวลใจไม่เป็นอันทำอะไรเจ้าต้นมันต้องการคุยกับผมเรื่องอะไรหรือว่าเรื่องเมียผมมีเรื่องอะไรไม่ดีเกิดขึ้นกับมิ้นเหรอหรือว่าเจ้าเอกกับเจ้าต้นมัน...ยิ่งคิดยิ่งปวดหัวแล้วเสียงมือถือผมก็ดังขึ้นอีกครั้งมิ้นโทรหาผม นี่ก็เย็นแล้วนิเธอคงทำงานเสร็จแล้ว
เราคุยกันโดยที่น้ำเสียงเธอยังดูสดใสดูไม่มีอะไรผิดปกติเล่านู้นเล่านี้ว่าเธอได้ทำอะไรมั้งแต่กลายเป็นผมเองที่น้ำเสียงดูเครียดจนเมียผมถาม
“มีนเป็นอะไรรึเปล่า ทำไมเสียงดูเครียดๆอ่ะ”มิ้นเธอยังคงช่างสังเกตเอาใจใส่ผมไม่เคยเปลี่ยน
“อ้อ..ป่าวไม่ได้เครียด แค่เหงาๆอ่ะคิดถึงที่รัก” ผมแกล้งตอบเป็นอย่างอื่นๆทั้งๆที่จริงๆแล้วเครียด
“โอ๋...ๆนี่เพิ่งวันเดียวเอง ไม่เหงาๆนะเดี๋ยวเค้าโทรหาบ่อยๆนะ”เธอปลอบใจผม
“เดี๋ยวกลับไปเค้าทำให้หายเหงาไปอีกนานเลย”เมียผมยั่วผมแบบน่ารักๆ
คุยกับเมียช่วยให้ผมคลายความกังวลไปได้บ้างแต่ถึงอย่างไรก็หนีการคุยกับเจ้าต้นวันพรุ่งนี้ไม่ได้อยู่ดีไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ผมต้องไปเผชิญกับเรื่องราวอะไร
วันต่อมาช่วงเที่ยงผมโกหกบอกที่ทำงานว่าออกมาหาลูกค้าช่วงบ่ายไม่เข้าออฟฟิศแล้วไปที่ร้านอาหารโดยที่เจ้าต้นมารอผมก่อนที่ร้านแล้วผมทักกับมัน พอนั่งผมก็ร้อนใจรีบเข้าเรื่องทันที
“มึงมีเรื่องอะไรจะคุยกับกูวะ”
“เฮ้ย...ใจเย็นๆดิเฮ้ยสั่งข้าวสั่งปลากินก่อนไหม”มันถามผม โดยหลังจากที่ผมสั่งอาหารเรียบร้อยก็รีบทวงมัน
“ตกลงจะบอกกูได้ยังว่าเรื่องอะไร”
“มึงนี่ใจร้อนจังเว้ยอะๆๆกูเข้าเรื่องเลยก็ได้”
“วันที่เราไปเที่ยวกันวันนั้นมึงรู้ใช่ไม๊ว่าไอ้เอกมันจัดการเมียมึงแล้ว”ผมพยักหน้าตอบรับมันไป
“แล้วมึง...”ผมถามมันกลับ“ยังๆกูยัง..มึงไม่ต้องเป็นห่วงหรอกถึงกูจะอยากขนาดไหนก็เถอะ”
พอถึงตอนนี้ผมเริ่มงงๆปะติดปะต่อเรื่องไม่ถูก
“คือตอนแรกกูก็นึกว่ามึงกับมิ้นอ่ะจะเข้าสู่วงการสวิงหลังจากไปจบทริปเที่ยวนั้นแล้วแต่เห็นว่าเมียมึงมาปฏิเสธไอ้เอกมันทีหลัง”
“กูก็ไม่ได้อะไรหรอกนะก็จริงที่กูอยากลองกะเมียมึงเหมือนกันอ่ะแหละแต่ถ้าไม่ใช่แนวมึงกับเมียจะให้ไปบังคับมันก็ไม่ใช่ป่าววะ”
“ตอนแรกกูก็ไม่ได้กะมาบอกมึงหรอกแต่ไปๆมาๆกูว่ามันไม่ใช่ละก็คือกูว่าไอ้เอกมันอยากแย่งมิ้นไปจากมึงอ่ะ”
“ห๊ะ!!!มึงว่าอะไรนะ”ผมอุทานตกใจ
“เออมึงฟังไม่ผิดหรอก จากที่กูคุยๆกะมันอ่ะกูว่าไอ้เอกมันหลงเมียมึงอ่ะ”
“แล้วนี่ไอ้เอกมันทำอะไรเมียกูไปยังอ่ะแล้วตอนนี้อีกมิ้นไปค้างต่างจังหวัดหรือว่าไปกับไอ้เอก....”พูดคิดไปมั่วซั่วพร้อมทำท่าจะลุกไป
“เฮ้ย...มึงใจเย็นๆไอ้เอกมันก็อยุ่กรุงเทพฯเนี่ยแหละกูเพิ่งไปเจอมันที่บ้านมาเองมึงไม่ต้องเป็นห่วงตอนแรกก็เห็นทำท่าว่ากะจะไปน่ะแหละแต่เมียมึงคงเบรคเลยจ๋อยนั่งอยู่บ้านอยู่เนี่ยดูท่าแล้วเมียผมคงไม่เล่นด้วยอ่ะนะ”
ฟังแล้วผมก็ใจชื้นมานิดหน่อย“แต่ไม่รู้ว่าถ้าเป็นอย่างนี้ไปเรื่อยๆจะเป็นยังไงนะน้ำหยดลงหินทุกวันยังกร่อนเลย”
แต่สิ่งที่เจ้าต้นเพื่อนผมจะเล่าให้ผมฟังเรื่องต่อไปก็ทำให้ผมตกใจอย่างสุดขีด
“ไอ้เอกมันเล่าให้กูฟังว่าทริปญี่ปุ่นมันแอบเอาเมียมึงหลายรอบเลยนะ”ผมหน้าซีดหลังจากได้ฟัง
“ตกใจใช่ไม๊ล่ะกูยังตกใจเลย แต่กูก็ยังไม่ปักใจเชื่อหรอกคิดว่ามันไอ้เอกมันน่าจะโม้เฉยๆอ่ะบางเรื่องมันก็ดูเวอร์วังเกิน”
มันเล่าให้ฟังว่าเมียผมแอบไปมีอะไรกับไอ้เอกตั้งแต่อยู่บนเครื่องบินแถมตอนอยู่ที่ญี่ปุ่นก็อีกหลายรอบมิ้นเมียผมถึงขนาดไปซื้อวิกเพื่อมาหลอกผมว่าเป็นคนญี่ปุ่นอีก เออผมฟังแล้วมันก็ดูเวอร์จริงๆด้วยเลยสรุปกับไอ้ต้นเพื่อนผมว่าไอ้เอกมันคงโม้จริงๆ แต่ไอ้ต้นเพื่อนผมมั่นใจแน่นอนว่าไอ้เอกมันชอบมิ้นแน่นอนเรื่องนี้
“ถึงไอ้เอกจะเป็นญาติกูแต่มึงก็เป็นเพื่อนกูเหมือนกันอะไรๆที่มันไม่ถูกต้องกูก็เลยเอามาบอกมึงเอามาเตือนได้แค่นี้ละกันส่วนหลังจากนี้ก็แล้วแต่มึงเลยว่าจะเอายังไง”
หลังจากคุยกับต้นเสร็จผมอยากไปหามิ้นที่สัมมนามากมันระแวงกลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นแต่ถ้าไปก็ไม่รู้จะบอกเมียว่ายังไงเดี๋ยวจะโดนหาว่าไม่เชื่อใจเธออีกแล้วตลอดเวลาที่เธอไม่อยู่มิ้นก็โทรหาผม เฟสไทม์มาหาเรื่อยๆไม่ได้ทำอะไรผิดสังเกตให้ผมสงสัยผมเลยตัดสินใจรออยู่ที่กรุงเทพฯเนี่ยแหละอีก 2-3 วันเมียผมก็กลับมาแล้ว
วันศุกร์ช่วงบ่ายผมขับรถไปรับมิ้นพอเธอเจอผมก็รีบวิ่งมากระโดดกอดผมบอกว่าคิดถึงไม่เจอกันนานเมียผมน่ารักขนาดนี้ทำไมผมถึงไประแวงอะไรได้ขนาดนั้นก่อนกลับบ้านผมกับมิ้นไปหาขนมกินกันก่อนเข้าบ้านเธอก็โชว์รูปตอนไปสัมมนาให้ผมดูก็มีรูปเธอตอนสอนแต่งหน้าอะไรอย่างนี้แต่ผมมาสะดุดตรงรูปวันสุดท้ายก่อนกลับที่มีรูปถ่ายรวมเพราะคนที่ยืนอยู่ข้างเมียผมเป็นเจ้าเอก!!!
“นี่มันไอ้เอก!!!”“มันไปด้วยเหรอ?!?!”ผมเริ่มโวยวาย
“อ้อ...เอกเค้าแวะมาหาช่วงก่อนออกจากที่นู้นอ่ะทำไมเหรอมีน” เมียผมตอบน้ำเสียงราบเรียบ
“ก็จู่ๆมีผู้ชายมาหาที่รักเค้าก็แบบเป็นห่วงนิ”
“โอ้ย...ก็เพื่อนกันเอกเค้าก็เป็นเพื่อนมีนด้วยไม่ใช่เหรออีกอย่างเค้าไปต่างจังหวัดเหมือนกันก็เลยแวะมาหาตอนจะกลับแค่นั้นเองไม่หึงน้า....”เมียผมอ้อนพร้อมกับหอมแก้มผมเจอแบบนี้ผมก็โกรธเธอไม่ลงจริงๆ
แต่ผมว่าเรื่องนี้ผมต้องเคลียร์กับเจ้าเอกให้รู้เรื่องไปเลยดีกว่าปล่อยเอาไว้ไม่ดีแน่ๆถึงผมจะมั่นใจว่ามิ้นจะไม่สนใจมันก็เถอะแต่กันไว้ดีกว่าแก้ดีกว่าผมรับโทรนัดเจอกับเจ้าเอกซึ่งมันก็โอเคไม่มีปัญหาอะไร
วันต่อมาผมไปเจอเจ้าเอกที่ร้านอาหารที่นัดกันไว้ผมก็ไม่รอช้าเปิดประเด็นเข้าเรื่องในทันทีเรื่องที่มันรู้สึกยังไงกับเมียผมก็ตามคาดมันปฏิเสธในทันที
“อ้าวนี่กูคิดไปเองหรอกเหรอก็ว่าที่นัดเจอก็เพราะจะช่วยนะเนี่ยงั้นก็ไม่เป็นไรลืมเรื่องที่ถามไปละกันนะ”ผมหลอกเจ้าเอกมัน
พอเจ้าเอกได้ยินตามันก็ลุกวาวทันที“จริงเหรอครับคุณมีนจะช่วยผมจีบคุณมิ้นจริงๆเหรอ”
“อ้าวไอ้สั...ตกลงมึงชอบเมียกูจริงๆใช่ไม๊เนี่ย”ผมด่ามันกลับไปทันที
เจ้าเอกมันสะดุ้งนิ่งไปทันทีที่หลงกลผมสุดท้ายมันก็ต้องก้มหน้ายอมรับว่าจริงแล้วมันก็ชมว่าเมียผมดีอย่างนู้นเยี่ยมอย่างนี้ฟังๆดูแล้วเจ้าเอกมันคงหลงไหลในลีลาเซ็กส์ที่มันได้ทำกับมิ้นเมียผมซะมากกว่าจนเอาไปปนกับความรู้สึกจนมั่วไปหมด
“ฟังที่ผมอธิบายไปหมดแล้วแสดงว่าคุณมีนจะช่วยผมใช่ไหมครับ”มันทึกทักเอาเองเฉย
“มึงจะบ้าเหรอไอ้เอกให้กูช่วยมึงจีบเมียตัวเองเนี่ยนะ”ผมปฏิเสธทำเอาเจ้าเอกดูผิดหวังทัน
“แล้วคุณมีนนัดมาเจอผมนั่งฟังผมอธิบายอยู่ตั้งนานทำไมอ่ะ”มันถามกลับ
“ก็ตอนแรกจะมาเตือนให้อย่ามายุ่งอ่ะแหละแต่ที่นั่งฟังอยู่นานก็เพราะไม่คิดว่ามึงจะหลงเมียกูขนาดนี้อ่ะดิ”
เจ้าเอกมันก็ตื้อขอร้องให้ผมช่วยมันให้ได้แต่ยังไงผมก็ไม่ยอมจนในที่สุดมันก็ให้ข้อเสนอกับผมมาโดยมันบอกว่าจะปิดยอดกู้บ้านที่เหลืออยู่ให้ข้อเสนอนี้ทำเอาผมต้องหยุดคิดทันทีตั้งเกือบล้านแหนะพอเจ้าเอกเห็นผมเริ่มอ่อนลงมันก็ตื้อให้ผมรับข้อเสนอทันที
“เดี๋ยวก่อนดิวะขอใช้เวลาคิดก่อน” ผมตอบมันไป
“โธ่คุณมีนคุณมีนรับข้อเสนอนี้เถอะคุณมีนไม่ได้เสียอะไรนิครับถ้าผมทำไม่สำเร็จ” มันบอกผม
“ไม่เสียบ้าอะไรแล้วถ้าช่วยมึงแล้วมึงจีบมิ้นติดขึ้นมากูก็เสียเมียอ่ะดิ” ผมตอบกลับไป
“งั้นผมขอเป็นผัวอีกคนละกันวินๆกันทั้งคู่”ผมอึ้งกับทางแก้ที่ไอ้เอกมันเสนอมา“คุณมีนก็ไม่ได้เสียอะไรด้วยแถมคุณมิ้นก็ได้ผัวเพิ่มด้วยอิอิ” มันตอบอย่างมั่นหน้าจนผมหมั่นไส้
“นี่คือมึงไม่คิดว่าจะทำไม่ได้เลยใช่ไหมถึงมั่นใจขนาดนั้น” ผมถามมันไป
“มันก็ไม่ขนาดนั้นหรอกครับแต่ก็ระดับนึง” คำพูดมันทำผมหมั่นไส้สุดๆเลยเผลอตอบตกลงไปจะได้ดูด้วยฝีมือมันขนาดไหนถึงได้มั่นใจขนาดนั้นมันก็ขอบคุณผมใหญ่ๆ
“แต่กูไม่ช่วยอะไรมึงทั้งนั้นนะแค่ไม่จะไม่เข้าไปขวางจนน่าเกลียดเกินเบอร์เท่านั้นแหละ”ผมบอกมัน
“นั้นแหละครับที่ผมอยากให้ช่วยแค่นั้นก็พอ”มันยิ้มๆข่มผมตอบกลับมา
เราสองคนแยกย้ายกลับไปโดยที่ผมไม่ค่อยมั่นใจกับเรื่องนี้เท่าไหร่เลยนี่ผมคิดผิดรึเปล่าเนี่ย
เนื้อหาถูกซ่อนเอาไว้ คุณต้องตอบกระทู้นี้ก่อน