ผมกลับมาถึงบ้าน ก็ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา พร้อมกับเขกกระโหลกตัวเองไปสองสามที ทำไมถึงไปพนันกับไอ้เอกแบบนั้นวะ ไปเอาความมั่นใจขนาดนั้นมาจากไหน ยิ่งคิดก็ยิ่งเซ็งตัวเอง แล้วถ้าไอ้เอกมันสามารถทำได้ครบทุกเงื่อนไข แค่คิดก็เสียวสันหลังแล้ว แล้วชีวิตผมจะทำยังไง จะถูกเตะออกจากชีวิตของมิ้นเหรอ ผมเอามือปิดหน้าสะบัดหัวไปหลายครั้ง เครียดจนแทบอยากจะแหกปากตะโกนออกมา...


แต่แล้วก็มีอ้อมแขนอุ่นๆเข้ามาโอบกอดผมอย่างนุ่มนวล พอผมเอามือออกจากหน้า เปิดตาก็เห็นมิ้นกำลังกอดผมพร้อมกับเอามือลูบหัวเบาๆ

"เครียดกับงานเหรอมีน มาๆๆเค้าเพิ่มพลังให้นะ" พอเธอพูดเสร็จ ก็กอดผมแน่นยิ่งขึ้นไปอีก พร้อมกับหอมแก้มผมฟอดใหญ่ๆ

"เป็นไงหายรึยัง ถ้ายังไม่หายเครียดเค้าจะหอมแก้มมีนจนกว่าจะหายเลยนะ" เธอพูดไปก็หอมแก้มผมสลับซ้ายขวาที

มิ้นเธอห่วงใยผมขนาดนี้ ผมคงไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงแล้วละมั้ง ผมเลยกลับมาคุยเล่นแล้วโอบกอดเธอกลับบ้าง


แต่......

ความประมาทเป็นบ่อเกิดแห่งความหายนะอ่ะนะ ถ้าผมนิ่งเฉยต่อไป มันอาจจะเกิดเรื่องอะไรไม่ดีขึ้นก็เป็นได้ ไอ้เอกมันอาจจะทำได้อย่างที่มันพูดก็ได้นะ

ก่อนเข้านอน ผมเลยตัดสินใจที่จะคุยเรื่องทั้งหมดกับเมียผม

"ที่รัก....." พอมิ้นได้ยินก็หันมามองหน้าผม "วันนี้เค้าเพิ่งไปคุยกับไอ้เอกมาอ่ะ"

"มันบอกว่ามันจะมีลูกกับที่รักอ่ะ" พอเมียผมได้ยินก็ทำหน้าเหวอตกใจสุดขีด ผมเลยพูดต่อไปอีก

"แล้วมันยังบอกอีกว่า มันจะทำให้ที่รักหลงรักมันอ่ะ" เมียผมยิ่งทำหน้าตกใจขึ้นไปอีก


"อี๋...นี่นายเอกพูดถึงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย" ฟังดูจากน้ำเสียงมิ้นแล้วดูเธอไม่พอใจน่าดู

"ชักจะมากไปแล้วนะเนี่ย"

"งั้นตอนแรกที่มีนซึมไป ก็เพราะเรื่องนี้หรอกเหรอ" พูดเสร็จเมียผมก็เข้ามาปลอบผมอีก

"ที่รักจะไม่คล้อยตามไปกับมันใช่ไม๊" ผมถามเธอกลับ

"บ้า!!!.... เค้าไม่ได้อยากมีลูกกับนายเอกนะ ถ้าจะมีต้องมีกับมีนคนที่เค้ารักสิ เค้าไม่ได้รักนายเอกสักหน่อย" พอได้ยินแล้วใจผมมันชื่นมื่นซะเหลือเกิน

"งั้นถ้าไอ้เอกมันพูดถึงขนาดนี้ เราเลิกติดต่อกับมันไหม" ได้ทีผมเลยถือโอกาสซะเลย

"อืมมมม......." เมียผมทำหน้าครุ่นคิด "อืม......ไม่เอาอ่ะ" ได้ยินคำตอบแล้วผมใจแป้วทันที


"ถ้าเรื่องลูกกับรัก ก็อย่างที่บอกไปตอนแรกอ่ะ เค้าไม่ได้อยากมีลูกกับเอก แล้วก็ไม่ได้รักเอกเค้าด้วย"

"แต่ถ้าเป็นเรื่องเซ็กส์แล้ว... เค้ายังอยากมีเซ็กส์กับเอกเค้าอ่ะ" ทำเอาผมซึมไปอีกรอบเลยได้ยินอย่างนี้

พอมิ้นเห็นผมซึมก็เข้ามาปลอบผมทันที "โอ๋... ก็เรื่องนี้เราคุยรู้เรื่องกันไปแล้วนิมีน ไม่เศร้านะๆๆ"

ผมก็ยังซึมต่อไป ไม่มีอะไรที่จะแยกไอ้เอกกับมิ้นได้เลยเหรอเนี่ย...

แต่บางอย่างที่ผมคิดได้ ก็ทำให้ผมฮึดขึ้น


ผมกุมมือเมียตัวเองไว้แน่น

"ที่รัก ตอนนี้มันอาจจะยังไม่เห็นผลนะ"

"เค้าจะใส่ใจเทคแคร์ที่รักให้มากขึ้น แล้วจะลองออกกำลังกายบ่อยๆ เผื่อเรื่องบนเตียงเค้าอาจจะดีขึ้น" เมียผมได้ยินก็อมยิ้มน่ารัก

"แล้วถ้าวันนึงเค้าเก่งขึ้น ตอนนั้นไอ้เอกอาจจะไม่จำเป็นในชีวิตเราแล้วก็ได้นะ" ตอนนี้มิ้นยิ้มอย่างปลื้มปริ่ม

"จริงนะ" เธอตอบกลับผม "เค้าจะรอนะมีน" แล้วก็ยิ้มให้ผมอย่างมีความสุข

แล้วเราก็เข้านอนกัน ก่อนที่ผมจะหลับ ผมรู้สึกดีใจที่ได้คุยเรื่องนี้กับมิ้นนะ ไม่คิดว่าผลมันจะออกมาดีขนาดนี้ ตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับตัวผมแล้วล่ะ ว่าจะทำได้ดีขนาดไหน


แต่แล้วก็มีข่าวร้ายมาจนได้ เพราะหลังจากที่ผมกับมิ้นไปตรวจสุขภาพก่อนมีบุตร หมอได้บอกกลับมาว่า เมียผมสุขภาพแข็งแรงดีทุกประการพร้อมที่จะมีบุตรได้ แต่กลับกลายเป็นว่าคู่เราสองคนกำลังประสบปัญหาภาวะมีบุตรยากในฝ่ายชาย สาเหตุเพราะสเปิร์มของผมค่อนข้างไม่แข็งแรง ซึ่งหมอแนะนำให้ผมดูแลตัวเองให้ดีขึ้น ออกกำลังกายสม่ำเสมอ แล้วค่อยกลับมาตรวจอีกที มิ้นก็ปลอบใจผมยกใหญ่ว่าไม่เป็นไรๆ ไม่ดีเหรอ ถือโอกาสที่ผมกำลังจะออกกำลังกายเปลี่ยนตัวเอง จะได้เริ่มควบคู่ไปเลย


แล้วชีวิตของผมกับมิ้นก็ดำเนินต่อไป โดยที่มีไอ้เอกเข้ามาในชีวิตเป็นบางครั้ง แต่ที่เปลี่ยนไปคือ ผมเริ่มไปฟิตเนสหลังจากทำงานเสร็จ เริ่มต้นจากอาทิตย์ละครั้งสองครั้ง แล้วก็เริ่มวิ่งจ๊อกกิ้งเพิ่มขึ้นมาอีก จนกระทั้งผมออกกำลังกายเป็นประจำ โดยเชื่อว่าการออกกำลังกายเนี่ยแหละ จะเพิ่มความอึดให้กับผมเวลาทำการบ้านกับเมียผม


บางวัน บางครั้งผมกลับมาบ้าน ก็จะเจอรถไอ้เอกจอดอยู่หน้าบ้าน เป็นอันรู้กันว่า วันนั้นเป็นวันที่ไอ้เอกกำลังทำสงครามกับเมียผมอยู่ ซึ่งสถานที่ก็คือในห้องนอนของผมกับเมียนั้นแหละ ผมก็จะไม่ไปก้าวก่ายไปรบกวนอะไร จะเป็นทางสองคนนั้นมากกว่าที่รบกวรผม เพราะเสียงการต่อสู้ของมิ้นกับไอ้เอกมันดังลอดออกมาจากห้องเสมอ แต่ผมก็ยังเบาใจได้เพราะพักหลังมิ้นจะให้ไอ้เอกมันใช้ปลอกสวมอาวุธเสมอ ผมรู้ได้ยังไงน่ะเหรอ ก็เป็นเพราะว่าเมียผมให้ผมซื้อปลอกอาวุธขนาด 56 มม. มาเตรียมตุนไว้เสมอไงล่ะ


ส่วนผมก็ไม่น้อยหน้านะ ไม่ขาดตกบกพร่อง ยังคงทำการบ้านกับเมียอย่างเป็นประจำไม่ขาดสาย และผลจากการที่ออกกำลังกายเป็นประจำ แล้วก็ฝึกอย่างสม่ำเสมอก็ทำให้ผมมีพัฒนาการไปไม่น้อยเลยล่ะ อาจจะเพิ่มนิดๆหน่อยๆเล็กๆน้อยๆ ถ้าทำอย่างนี้ไปเรื่อยๆต้องเพิ่มได้อีกมากโขเลย ผมมั่นใจ


ผ่านมาสองเดือนกว่าๆ พัฒนาการของผมก็เริ่มเห็นได้ชัด จนวันนึงหลังจากที่เสร็จกิจจากการทำการบ้าน มิ้นก็บอกกับผมว่า

"เก่งขึ้นเยอะเลยนะมีน" เธอชมผม ทำเอาผมเขินเลย

"จริงเหรอ" ผมถามเธอกลับ

"จริงสิ ไม่แน่นะถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ อนาคตเค้าอาจจะไม่ต้องเรียกเอกมาแล้วก็ได้นะ" มิ้นทำหน้าตาน่ารักยั่วผม

ได้ยินแล้วผมดีใจมากๆ รีบตอบกลับไปว่าจริงนะๆ เมียผมก็พยักหน้าตอบรับว่าเป็นความจริง จะว่าไปทั้งอาทิตย์นี้ผมยังไม่เห็นไอ้เอกมันมาที่บ้านเลยด้วยซ้ำไป

ยิ่งไปกว่านั้นผลตรวจล่าสุด ผมเป็นปกติแล้ว ผมพร้อมที่จะมีลูกกับมิ้นแล้ว อะไรๆก็ช่างเป็นใจเหลือเกิน ที่จะทำให้ผมมีชัยเหนือเจ้าเอกมัน แต่แล้วข่าวดีก็มักจะอยู่กับเราได้ไม่นานนัก


ที่ทำงานผมได้รับการโปรโหมตให้ขึ้นเป็นผู้จัดการฝ่าย ความก้าวหน้าในอาชีพและเงินเดือนที่สูงขึ้น ผมกับมิ้นดีใจมาก มันควรจะเป็นเรื่องที่น่ายินดีสิ แต่มันกลับไม่เป็นอย่างนั้น


ตำแหน่งที่สูงขึ้น มาพร้อมกับหน้าที่และความรับผิดชอบที่สูงขึ้น รวมไปถึงความเครียดที่เพิ่มมากขึ้นเช่นกัน กิจกรรมที่เคยทำก็เริ่มถูกแทนที่ด้วยการทำงาน ผมมีเวลาให้กับการออกกำลังกายน้อยลง เช่นเดียวกับเรื่องบนเตียงกับมิ้นก็เริ่มลดลงเช่นกัน ผมบอกกับเธอว่าคงเป็นแค่ช่วงแรกๆแหละ พออะไรๆเริ่มเข้าที่เข้าทางมากขึ้น ผมก็คงจะกลับมามีเวลาเหมือนเดิม แต่มันก็ไม่เป็นเช่นนั้น งานผมยังคงเยอะเหมือนเดิม อาจจะเยอะมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ เวลาที่ให้กับการออกกำลังกายและการบ้านกับมิ้นก็น้อยลงไปกว่าเดิม ซ้ำร้ายพอได้ทำก็ทำได้ไม่ดีเหมือนเดิม อาจจะแย่ยิ่งกว่าเดิมซะอีก


แต่ผมก็ยังไม่เห็นไอ้เอกมันมาที่บ้านผมนะ คิดว่ามิ้นคงเลือกที่จะไม่เรียกมันมาเพราะเป็นห่วงผม เห็นผมเครียดกับงานแล้วคงไม่อยากให้ผมต้องมาเครียดกับไอ้เอกอีก คงไม่มีใครน่ารักเท่าเมียผมแล้วแหละ


อยู่มาวันหนึ่ง ผมได้กลับบ้านเร็วจากตอนแรกที่คาดว่าจะต้องกลับดึกเพราะการประชุมเสร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี เลยแวะซื้อขนมที่มิ้นชอบกลับไปเซอร์ไพรส์เธอหน่อยดีกว่า แต่พอถึงบ้านกลับต้องเซอร์ไพรส์มากกว่า เพราะเจอรถไอ้เอกมันจอดอยู่หน้าบ้านผม ภาพของอดีตที่ไม่อยากให้กลับมามันมาอีกจนได้ ผมคงต้องไปรออยู่ในห้องนั่งเล่นจนกว่าไอ้เอกกับเมียผมจะลงมาจากห้องนอน


ผมเปิดประตูเข้าบ้านไป

"อ้าว คุณมีน!!..."

ผมสะดุ้งตกใจ หันไปก็เจอไอ้เอกมันนั่งอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่นกำลังยิ้มแป้มให้ผมอยู่ แต่หน้าของไอ้เอกกลับเกร็งๆสั่นๆนิดๆ


 

เนื้อหาถูกซ่อนเอาไว้ คุณต้องตอบกระทู้นี้ก่อน

ใจแข็งจริงยอมให้เมียมีคนอื่น

อย่าบอกว่ามีคนอื่นอีก เพื่อนเอก?

สงสัยจะเสียเมียแน่ๆมีน ทำใจเสียเถอะ

กำลังจะดีวันดีคืน เอาเวลาไปทุ่มกับงานอีกแล้ว
คราวนี้ เมียหลงควยชู้แบบกู่ไม่กลับแน่ๆ

โอ้โห เปิดโอกาสขนาดนี้ เมียไม่ท้องเพราะชู้ก็ให้มันรู้ไป เวรกรรม สามีตัวจริงทำไมมันตามใจเมียขนาดนี้เนี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

สะเทือนใจจนจะจบเรื่องแล้วเนี่ย

เสียใจกะนายมีนด้วยนะ เพราะมิ้นคงติดใจนายเอกจนไม่มีที่เหลือให้นายมีนแล้ว

เอาแล้วไงสงสัยจะใด้ลูกแน่นอนแต่จะกับใครต้องลุ้นดูละกันนะครับ

เอกน่าจะพาใครมาร่วมด้วยแน่ๆ

กำลังจะดีขึ้นอยู่แล้วเชียว มีอุปสรรคมาอีก แย่เลย

กำลังจะดีอยู่แล้วแท้ๆ

ทำไรผิดแน่ๆเลยนายเอกให้นายมีนหนักใจอีกละ

มิ้นติดใจมีลูกแน่ๆ

หรือว่าเมียจะท้องแล้ว