ตอนนี้ซ่อนหน่อยนะครับ เช็กเรทคนอ่านจริงๆ
สามารถคอมเมนท์อะไรก็ได้ครับ ที่ไม่ผิดกฏบอร์ด

เขียนตอนหน้าเสร็จอาจจะกลับไปซัด ผู้คุมจิตยาวๆแล้วนะครับ อยากให้จบพาร์ทแม่เสียที
ตอนหน้าพบกับตอนที่มีชื่อว่า "ความลับของครูอารียา"
มาไวไม่ไวขึ้นกับกำลังใจเหมือนเดิมครับ

สุดท้าย สวัสดีปีใหม่ไทยครับ



อ่านตอนก่อนหน้า หรือผลงานเรื่องอื่นๆ ได้ที่ลายเซ็นต์ด้านล่างครับ
และ
สนับสนุนให้กำลังใจเพิ่มเติมและอ่านตอนใหม่ได้ตามช่องทางดังนี้ครับ






อย่าลืมเข้าไปพูดคุยกันได้ที่เพจนะครับ





ผมเดินตามพี่เอมไปยังอาคารที่ตั้งของชมรมซึ่งแยกจากอาคารเรียนที่ผมอยู่
และเนื่องจากเป็นวันรับสมัครชมรม ทำให้บริเวณนี้ไม่ค่อยมีคนเดินเตร็ดเตร่อยู่มากเท่าไหร่ ส่วนใหญ่น่าจะพากันออกไปชักชวนแย่งชิงสมาชิกมาเข้าชมรมกัน

ก้าวเดินของรุ่นพี่สาวนั้นไม่ได้รวดเร็วนักเพราะขาของเธอค่อนข้างสั้น ผมจึงสามารถตามเธอทันได้อย่างง่ายดาย
เมื่อเราเข้าไปในอาคารและไม่เห็นใครในบริเวณใกล้เคียง ผมจึงเดินไปข้างเธอและจับมือเธอกุมไว้

แม้จะแปลกใจอยู่บ้าง แต่พี่เอมก็ไม่ขัดขืน เธอกลับกำมือผมแน่นขึ้นกว่าเดิมเสียอีก
ถ้าเกิดมีคนมาเห็นเราเข้าตอนนี้ เขาต้องคิดว่าเราเป็นคู่รักกันแน่นอน
แต่ผมไม่ต้องการแบบนั้น ผมจึงคอยมองดูรอบข้างอยู่เสมอและจะรีบปล่อยมือทันทีหากพบใครเข้าสักคน

"ห้องชมรมของเราอยู่ที่ชั้นสาม" พี่เอมบอกผมเมื่อเราไปถึงบันได และขณะที่กำลังเดินขึ้นไป

"วันนี้พี่ก็ยังน่ารักเหมือนเหมือนเดิมนะครับ" ผมโน้มตัวกระซิบที่ข้างหูเธอและเห็นได้ชัดว่าขนคอเธอลุกชัน

"ภ..ภูมิ อย่าล้อพี่เล่นสิ"

ผมหยุดตรงชั้นพักของบันไดก่อนจะผลักพี่เอมไปชิดผนังตรงหัวมุม
ไม่มีความเสี่ยงที่จะถูกมองเห็นมากนักจากจุดนี้ เพราะผมจะได้ยินก่อนเสมอหากมีคนมาไม่ว่าจะจากชั้นบนหรือชั้นล่าง

"ผมรอให้ถึงห้องชมรมไม่ไหวแล้วครับพี่เอม ผมขอจูบพี่ได้ไหมครับ"

"ท.ที่นี่ไม่ได้นะ ด..เดี๋ยวก็มีคนเห็นหรอก"

ซ่อนตรงนี้ครับ
 


หลังจากนั้น เราก็กลับมาจดจ่ออยู่กับจุดหมายที่ส่งพวกเรามาที่ห้องชมรมแห่งนี้ ผมช่วยพี่เอมจัดเอกสารและลองอ่านผลงานก่อนหน้าของชมรม
และเนื่องจากไม่มีวี่แววของใครอื่นเลย พวกเราจึงเริ่มหยอกเย้ากันและกันอีกครั้ง

พี่เอมมักจะมาขบหูผมเล่นเพื่อกวนสมาธิในทุกครั้งที่ผมเริ่มจดจ่ออยู่กับการอ่านเนื้อหาที่เธอหยิบมาให้ และผมก็ตอบโต้กลับด้วยการทิ้งรอยจูบไว้ที่ไหล่ของเธอเมื่อสบโอกาส
จากนั้น ผมก็จะพาเธอขึ้นมานั่งบนตักเพื่อให้พี่เอมอธิบายเนื้อหาก่อนที่เธอจะเริ่มเล่นกับหูผมอีกครั้ง รอยพวกนั้นคงจะไม่มีใครเห็นได้เว้นแต่ว่าพี่เอมจะถอดเสื้อออก

ทั้งหมดนั่นคือช่วงเช้าของเราระหว่างที่อยู่ในห้องชมรมวรรณกรรมอันเงียบสงบ
โดยต้องไม่ลืมว่า อาจจะมีคนเปิดประตูเข้ามาและเห็นว่าพวกเรากำลังทำอะไรอยู่ได้ทุกเมื่อ

เมื่อเสียงกริ่งเข้าแถวดังขึ้นและไม่มีสมาชิกชมรมคนอื่นกลับมาเลย เราจึงตัดสินใจที่จะกลับไปยังชั้นเรียนของเรา
ระหว่างทาง เราก็เจอเข้ากับพี่จ๋าที่ถือข้าวของพะรุงพะรังเดินสวนกลับมา

เธอบอกพี่เอมว่าพี่บิ๊กและสมาชิกชมรมคนอื่นๆ ยังอยู่ที่เต็นท์
ผมไม่รู้ว่าพี่จ๋าจะรู้สึกเอะใจอะไรหรือเปล่า เพราะเธอเอาแต่มองสลับไปมาระหว่างผมกับพี่เอม
บางทีเธออาจเริ่มสงสัยว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างเรา
แต่แม้จะเป็นแบบนั้น ผมก็ไม่สนใจอยู่ดี เพราะผมไม่เคยทิ้งหลักฐานไว้อยู่แล้ว

พี่เอมบอกให้ผมกลับห้องเรียนไปก่อน พวกมอหกยังพอมีเวลาให้อ้อยอิ่งอยู่ได้อีกพักใหญ่ๆ แต่กับมอสี่อย่างผมไม่
ผมจึงแอบจูบเธออีกครั้งก่อนที่เราจะจากกัน ตอนนี้ตัวตนของผมคงจะสลักลึกเข้าไปในใจของพี่เอมแล้ว
สิ่งเดียวที่เหลือคือการได้ครอบครองร่างกายของเธออย่างสมบูรณ์

ไม่ต้องเร่งร้อนรีบเร้าใดๆ

เพราะเวลานั้น..

จะมาถึงในอีกไม่ช้านานนี้...

เนื้อหาถูกซ่อนเอาไว้ คุณต้องตอบกระทู้นี้ก่อน

เปิดใจแล้วครับ จากนี้คงปล่อยตัวด้วย

เอมคงโดนจัดในห้องชมรมแน่ๆ

ปรับชมรมให้เป็นชมเรา

 คาด ว่า เนื่้อเรื่องที่ซอน  อาจจะล้วงลับจก  แต่ยังไม่ถึงขั้นเสียบ     เวลามันไม่ได่ แต่แค่นี้ ก็ทำให้พี่เอม  เตลิด แล้วยิ่งอยากเพิ่มดีกรีขึ้นไปอีก ต้อนหน้า ควรจะได้เสียบพีเอม แล้ว  แล้ว เป้าหมายต่อไป ครู อารียา นี่แหละ ที่รอคอย สาวใหญ่กับ นร. น้อย งู้ยยย จะทำให้ครูเตลิดได้ไหม  

อื้อน้องสนิทคิดไม่ซื่อ

ตกเข้าฮาเร็มสำเร็จไปอีกคน

แอบร้ายนะพระเอกเรา

เจ้ากวางน้อย ได้เวลาแล้วเจ้าจะต้องเป็นเหยื่อที่อร่อยที่สุดแน่ๆ

ไอ้น้องมันร้าย จัดการพี่เอมซะแล้ว

จะได้เสียกับพี่แอมไหม ดูสาวมีใจนะ

พี่เอมจะยอมตรงนั้นเลยหรือ

อุ๋ป ทำอะไรพี่เอมตรงมุมบันไดนะ 

ทำไมพี่เอมถึงขั้นยอมนั่งตัก ขบหูเล่นแปปนี้นะ 

ไปมัดใจพี่เอมเขาแบบไหนกัน

ไอ้เจ้าภูมิตัวแสบ  แผนสูงจริงๆแต่ละอย่าง

เรียบร้อยง่ายจิง