"น้องปูๆ...ก้องโดนรถชน"หัวหน้าไลน์เข้ามาแจ้งข่าว
ปรียานุชได้ฟังถึงกับทรุดตัวลงนั่ง จนเพื่อนๆที่อยู่ในไลน์เดียวกันต่างรีบวิ่งเข้ามาดูด้วยความเป็นห่วง
"ทำงานไหวมั้ย...ถ้าไม่ไหวพี่อนุญาตให้ลาครึ่งวัน"วิภาหัวหน้างานฝ่ายผลิตพูดขึ้นด้วยความเห็นใจลูกน้อง
ปูกับก้องนั้นต่างก็เป็นพนักงานของบริษัท ทั้งสองคนมีลูกด้วยกันสองคน ลูกคนโตเป็นเป็นผู้ชายอายุ3ขวบเนื้อในสมองรอการผ่าตัด ส่วนลูกคนเล็กเป็นผู้หญิงอายุ6เดือน ฝากเนอร์สเซอรี่เอาไว้เลิกงานออกกะถึงจะออกไปรับลูกเพราะทั้งสองคนทำงานเป็นกะและบางครั้งออกกะไม่ตรงกัน
เมื่อลางานเรียบร้อยแล้วปรียานุชจึงเดินออกไปหน้าโรงงานเพื่อนั่งวินมอเตอร์ไซค์ไปที่โรงพยาบาล
"จะกลับแล้วเหรอปู"บุญมี วินมอเตอร์ไซค์วัย40ถามขึ้นอย่างแปลกใจเพราะที่เห็นหญิงสาวเลิกงานก่อนเวลา
"ปูจะไปดูพี่ก้องที่โรงพยาบาลค่ะ"ปรียานุชก้าวขึ้นซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์ของบุญมี ในจังหว่ะเดียวกันก็ทำให้หน้าอกอันอวบใหญ่คัดน้ำนมของเธอกระแทกที่หลังของบุญมีอย่างไม่ต้องใจ
บุญมีถึงมีอารมณ์ขึ้นมาทันทีที่โดนอกนุ่มนิ่มของหญิงสาวบดเบียดอยู่อย่างนั้น และเขาก็สัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่บริเวณแผ่นหลัง
"อุ้ยน้ำอะไรเปียกหลังพี่"บุญมีถามออกไป พร้อมกับแกล้งเอื้อมมือกลับมาด้านหลังจนสัมผัสเข้ากับอกอวบใหญ่ของหญิงสาวอย่างตั้งใจ
"อุ๊ยยย...พี่บุญมีมาจับนมหนูทำไมคะ"ปรียานุชถามออกไปเมื่อเห็นหน้าอกของตัวเองโดนมือซ้ายของเขาจับเอาไว้มั่นและไม่มีท่าทีว่าจะปล่อย