มั่วรัก นักเปิดซิง ตอนที่ 29: สู่ปลายทางที่น่ากลัว

[KaohomLM]

    รถบัสสีดำจอดสนิทแล้ว ร่างที่ยับเยินของพี่หวานถูกจับโยนลงมาข้างตัวน้ำฟ้าอีกครั้ง ไอ้เฟิสเดินมาจับตัวพี่หวานมัดกับขาที่นั่งอีกรอบ ตอนนี้ พี่หวานทั้งตัวเหลือแต่กระโปรงนักศึกษาสีดำตัวจิ๋วสั้นจู๋ ที่ยาวไม่พอจะปิดร่องรักที่ท่วมล้นไปด้วยน้ำอสุจิขาวขุ่น ใบหน้ามีคราบน้ำตาไหลเป็นทาง หน้าอกสองข้างแดงช้ำเป็นจ้ำ ๆ
    "เสียดายว่ะ แม่งไม่ซิง" ไอ้เป็ดบอก "ไหน อีพี่หวาน เล่าให้ฟังซิ มึงเสียตัวตอนไหน"
    พี่หวานมองไอ้เป็ดด้วยสายตาเกลียดชัง แต่ไม่พูดอะไร
    ไอ้เป็ดหยิบกระบองช็อตไฟฟ้าออกมา

    "ตอนปี 1"
    "ที่ไหน"
    "ในห้องเชียร์"
    "กับใคร"
    "พะ.....พี่สิงห์ พี่ประธานเชียร์ที่ตอนนี้จบไปแล้ว"
    "อีนี่โคตรร่านอ่ะ ต้องถูกทำโทษ" ไอ้เป็ดร้อง และจิ้มกระบองช็อตไฟฟ้าใส่พี่หวานสุดแรง

    ขณะเดียวกัน ไอ้มิ่งก็เอาโทรศัพท์สามสิบกว่าเครื่องที่ยึดได้ใส่ถุงพลาสติก ก่อนจะเอาไปโยนลงในถังขยะ ราดน้ำมัน แล้วจุดไฟเผา
    "จากจุดนี้ พวกมึงคือทาสกามของพวกกู" ไอ้ตี๋ประกาศ "อีกไม่นาน เราจะไปถึงศูนย์บัญชาการใหญ่แล้ว ที่นั่น ไม่มีทางที่ใครจะหาเราเจอ แล้วกูจะเริ่มฝึกพวกมึงอย่างจริงจัง....ไหน มีใครจะอาสาเป็นคนแรกไหม"
    ในรถเงียบกริบ
    ไอ้ตี๋กวาดตามองสาว ๆ ที่มันลักพาตัวมาได้
    แน่นอน คนที่มันอยากจัดการที่สุดคือเบญ แต่มันก็คิดว่า บางที เรื่องแบบนี้มันต้องฝึกกันหน่อย
    มันแน่ใจ ว่าถ้าฝึกดี ๆ ผู้หญิงย่อมกลายเป็นกะหรี่ร่านควยได้อย่างที่ไอ้เป็ดบอก แต่มันก็ไม่อยากเสี่ยงฝึกผิดฝึกพลาดกับคนที่มันอยากได้ที่สุด
    ไอ้โอโม่ คนขับรถ ยกนิ้วรายงานว่าเติมน้ำมันเสร็จเรียบร้อย ก่อนจะเริ่มออกรถไปอีกครั้ง
    อีกไม่ไกลแล้ว ก็จะถึงฐานทัพลับของมัน
    ถึงตอนนั้นแหละ ความสนุกของจริงจะเริ่มต้น
   
    "ใครจะไปเชื่อ ว่าแผนการของเราจะสำเร็จได้ตามจุดประสงค์ขนาดนี้" พวกหนุ่มอกหักคุยกัน
    "นั่นดิ กูอุตส่าห์หลงกลัวว่าจะติดคุก"
    "หึหึหึ ไม่ต้องกลัว สหายเอ๋ย" ไอ้ตี๋กล่าวกับเพื่อน ๆ ของมัน "ทำตามคนหล่ออย่างกู ไม่มีวันผิดพลาดอยู่แล้ว"
    "จริง เรื่องพิชิตหญิง ไอ้ตี๋เก่งที่สุดแล้ว" ไอ้เป็ดสรรเสริญ ไอ้ตี๋ตัดสินใจไม่บอกว่ามันเพิ่งได้เปิดซิงตัวเองไปเมื่อกี้เอง
    แถมมันยังไม่สุขมากเท่าที่มันหวังไว้ด้วยซ้ำ ยิ่งอีนั่นพยายามดิ้นขัดขืนด้วย ยิ่งน่ารำคาญ
    "สุดยอดเลย ตี๋"
    "ทั่นตี๋"
    "เทพจริง ๆ"
    "แน่นอน แน่นอน" ไอ้ตี๋ยกมือขึ้นรับคำชม "แต่รู้เอาไว้เถอะ ถ้างานนี้ของเราสำเร็จ แม้แต่ทั่นชัยแห่งพรชัยดอทพอร์นก็ต้องชิดซ้ายแน่นอน!!!!!!!!!!!"
    เสียงโห่ร้องด้วยความยินดีลั่นรถ

    พรชัยดอทพอร์น เว็บไซต์หื่นระดับตำนาน ที่แม้จะปิดไปแล้ว แต่ชื่อก็ยังคงประทับตราตรึงอยู่ในใจของแฟนคลับจำนวนมาก ในเว็บ เจ้าของเว็บที่ชื่อชัยมักจะเอาผู้หญิงสาวสวย ๆ มาเล่นงานด้วยอุปกรณ์วิตถารมากมายหลายอย่าง
    และอุปกรณ์บางอย่างที่คล้าย ๆ กัน สมาชิกของสมาคมหนุ่มอกหักก็ได้เตรียมไว้แล้ว

    "ทำอะไรไม่ได้เลยจริง ๆ เหรอครับ" ชาคริตถามตำรวจ
    "รอบ ๆ บริเวณซากตึกร้างไม่มีกล้องจราจรเลยครับ" ตำรวจบอก "เรากำลังติดต่อขอภาพจากกล้องของเอกชนบริเวณรอบ ๆ อยู่ แต่จะให้เร่งคงไม่ได้ แล้วคุณก็บอกเองว่าไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่ารถที่คนร้ายใช้หน้าตาเป็นยังไง"
    "ไปเถอะ สี่โมงแล้ว กลับบ้าน" ตำรวจอีกคนเดินมาชวนตำรวจคนแรก
    "ผมไปแล้วนะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าค่อยว่ากันใหม่"
    หลังจากคิดอะไรไม่ออกแล้วว่าต้องทำยังไงดี ชาคริต ราชณิญากับไผ่หลิวก็เอาข้อมูลเท่าที่มีมาแจ้งตำรวจ แต่ก็ดูจะไม่ช่วยอะไรเท่าใดนัก
    จริง ๆ คือ ตำรวจดูจะยังไม่ปักใจเชื่อด้วยซ้ำ ว่าไอ้ตี๋เป็นผู้อยู่เบื้องหลัง
    "มีนักศึกษา ทั้งชายหญิง หายตัวไปห้าสิบกว่าคนนะครับ" ตำรวจนายหนึ่งบอก "อาจจะเป็นการลักพาตัวเพื่อเรียกค่าไถ่ก็ได้"
    ไผ่หลิวพยายามกลับไปหาตัวไอ้สองหื่น แต่พบว่าพวกมันหนีหายไปแล้ว
    ทุกอย่างดูจะอับจนหนทางจริง ๆ
    จนชาคริตหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกรอบ.....
    "นั่น" ชาคริตรีบเรียกไผ่หลิวกับราชณิญาเข้ามาดู "ตำแหน่งสุดท้ายของโทรศัพท์น้ำฟ้า..."
    "มันเปลี่ยนไป!!!" ราชณิญาร้อง
    บนหน้าจอยังขึ้นบอกว่าไม่มีสัญญาณจากโทรศัพท์ที่ติดตาม แต่ตำแหน่งสุดท้าย เปลี่ยนจากตึกร้างเป็นปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่ง ไกลออกไปเกือบสองร้อยกิโล
    "ไปกัน...." ชาคริตบอก "ไปเดี๋ยวนี้เลย"

    รถบัสสีดำมาถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เชิงเขา สมาคมหนุ่มอกหักจ้องมองตาไม่กระพริบ
    "ว้าวววววววว"
    "ยินดีต้อนรับสู้สำนักงานใหญ่ของเรา" ไอ้ตี๋บอก "พี่กูแอบไปซื้อไว้ตอนกระแสเงินคริปโตมาแรง ตอนนี้แม่งหมดตัวฆ่าตัวตายไปแล้ว แต่กูก็แอบยึดบ้านไว้แล้ว ตามกฎหมายไม่ใช่ชื่อกูด้วยซ้ำ ไม่มีใครโยงมาได้หรอก"
    รถหยุดนิ่งลง พวกสมาคมหนุ่มอกหักเริ่มลำเลียงตัวเหยื่อลงจากรถ
    "เอาหล่ะ เสร็จแล้วมึงเอารถใหญ่ไปซ่อน ที่ที่เราตกลงกันไว้นะ" ไอ้ตี๋สั่งไอ้โอเล่
    สมาชิกชมรมหกเจ็ดคนที่มารถเล็กของตัวเอง ขับตามรถใหญ่มาทยอยกันจอดรถ แล้วลงมาชื่นชมเหยื่อ
    "โห่....พวกมึงจัดกันไปบนรถแล้วเหรอว๊ะ" ไอ้หมอก ที่มารถส่วนตัวบ่น เมื่อเห็นสภาพพี่หวาน
    "เอาน่า มึงไม่ต้องมาหงี่ เหลืออีกหลายคน"
    "นี่...พวกนายฟังนะ" สาวสวยคนหนึ่งที่น้ำฟ้าไม่รู้จักพูดเสียงสั่น ๆ "พวกนาย...อยากได้เงินมั๊ย ชั้นมีเยอะนะ ปล่อยชั้นไป ชั้นให้หมดเลยก็ได้...."
    "ไอ้หมอก มึงเอาอีนัทไปปิดปากก่อนเลยก็ได้" ไอ้ตี๋บอก ไอ้หมอกเดินเข้ามา ฉุดลากสาวสวยที่เอ่ยปากขึ้นมาเมื่อกี้เข้าบ้านไป "ใช้ห้องนอนที่ชั้นหนึ่งนะ" ไอ้ตี๋ตะโกนบอกตามหลัง
    หลังจากนั้นก็ไม่มีเหยื่อสาวคนไหนกล้าพูดอะไรออกมาดัง ๆ อีก
    "ไม่ต้องกลัวนะ เบญ ไม่ต้องกลัว" น้ำฟ้ากอดร่างเบญที่ยังสั่นเทาไม่หยุดและกระซิบ
    "ฮืออออ น้ำฟ้า"   
    ตัวน้ำฟ้าเองก็หวาดกลัวไม่แพ้เบญ แต่เธอก็ได้แต่พยายามบอกตัวเอง ว่าตื่นตระหนกไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ ต้องตั้งสติ หาทางเอาตัวรอด
   
    "เห้ยยยยยยยยย พวกมึง มาดูนี่................" ไอ้หมอกวิ่งออกมาจากในบ้าน ท่อนล่างเปลือยเปล่า ท่อนควยแข็งใหญ่สะบัดไปมา
    "อะไรว๊ะ"
    ไอ้เป็ด ไอ้มิ่ง กับสมาชิกชมรมหนุ่มอกหักอีกสี่ห้าคนกรูกันเข้าไปรุมไอ้หมอก มันชูอวัยวะเพศที่เลอะเลือดให้เพื่อนดู
    "อีนัทแม่งยังซิงว่ะ"   
    "โห่"
    "สุดยอด"
    "มันมีแฟนไม่ใช่เหรอ"
    "โห กูนึกมาตลอดว่าแม่งแรด"
    "ไปพวกเรา!!!"
    พวกมันหกเจ็ดตัวกรูกันเข้าบ้านไป
    น้ำฟ้าเหลียวมองรอบตัว
    บ้านใหญ่ ในป่าใหญ่
    ถ้าวิ่งเลยแนวต้นไม้ออกไป จะมีที่ให้เธอซ่อนตัวไหม
    แขนเธอยังถูกมัดแน่นรอบตัวอยู่ แต่ขาไม่ถูกมัด ถ้าดันตัวลุกขึ้นได้ เธอก็วิ่งได้
    แต่รอบวงล้อมของเหยื่อยังมีชายฉกรรจ์กว่าสิบคนล้อมรอบอยู่ แค่จะวิ่งออกไปให้พ้นวงล้อมยังยากเลย อย่าหวังว่าจะไปถึงแนวต้นไม้เลย
    "น้ำฟ้า เรากลัว"
    "เราก็กลัว เบญ แต่อย่าเพิ่งตระหนก หายใจลึก ๆ ค่อย ๆ คิดหาทางรอด" น้ำฟ้ากระซิบ
    ใบหน้ารอบกาย ไม่มีใบหน้าใดไม่เปื้อนไปด้วยน้ำตาแห่งความตื่นกลัว
    "เอาพวกมันไปขังไว้ในห้องใต้ถุนก่อน" ไอ้ตี๋สั่ง "อุปกรณ์ยังไม่พร้อม แต่ถ้าใครอยากได้คนไหนอยากจัดนอกรอบก่อน เอาไปจัดในห้องนอนชั้นหนึ่งได้เลยนะ"
   
    พวกหื่นต้อนพาฝูงสาวลงไปในห้องใต้ดิน ตลอดทางที่เดินไป น้ำฟ้าพยายามเอาตัวบังเบญไว้จากสายตาของสมาชิกชมรมหนุ่มอกหัก
    เธอหน้าตาไม่ดี เธอรู้ โดนเฉพาะเมื่อเทียบกับเหยื่อคนอื่นที่พวกมันเลือกมา
    แต่นั่นก็ทำให้โอกาสที่เธอจะโดนเลือกไปทำมิดีมิร้ายตั้งแต่ตอนนี้น้อยลง
    แล้วเธอก็มีอะไรให้เสีย มีอะไรให้กลัวน้อยกว่าเบญ ที่แทบจะคุมสติไม่อยู่แล้ว
    "เดี๋ยว!!!" ไอ้ตี๋ร้อง "พาอีผมเปียกับอีแว่นไปไว้ห้องกู"

    "ว๊ายยยยยยยยยยยยยยยยย" ราชณิญากรีดร้องเมื่อรถเหวี่ยงหลบรถที่พุ่งสวนมาเป็นรอบที่หก
    ปกติพี่ชาคริตเคารพกฎจราจรมาก รถหรูที่ความเร็วสูงสุดสองร้อยห้าสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงแทบไม่เคยได้วิ่งเกินเก้าสิบ
    มีวันนี้แหละ ที่เหยียบมิดแป้น คันเร่งแทบจะทะลุใต้ท้องรถลงไปอยู่แล้ว
    ถ้ามีรถขวางหน้าก็แซงดะ ยิ่งเมื่อออกสู่ต่างจังหวัด ที่ถนนแคบลง บางครั้งก็กระโดดข้ามไปวิ่งสวนเลนก็มี
    ขนาดตอนมีเซ็กส์กัน ราชณิญายังไม่(หวาด)เสียวเท่านี้เลย
    "ช้า ๆ ลงหน่อยก็ได้นะ พี่ชาคริต" ไผ่หลิวเตือนเบา ๆ "เราต้องรอดนะ ถึงจะไปช่วยน้ำฟ้ากับเบญได้"
    ชาคริตยกเท้าขึ้นนิดหนึ่ง เครื่องยนต์ที่ส่งเสียงร้องคำรามติดต่อกันมานานเงียบลงหน่อยหนึ่ง
    ไผ่หลิวก็พูดถูก ตั้งแต่เริ่มต้นออกเดินทางมา เขาเกือบขับชนรถคันอื่นมาหลายครั้งแล้ว ในใจเขาร้อนรนมากเมื่อคิดถึงน้ำฟ้ากับเบญ แต่เพิ่มศพเละเทะกลางถนนขึ้นอีกสามศพคงช่วยอะไรใครไม่ได้
    รอหน่อยนะ น้ำฟ้า เบญ เรามาแล้ว

    "ฮืออออออออออ ฮือออออออออออออออออออ ฮือออออออออออออออออ"
    พอไอ้พวกที่ถูลู่ถูกังลากเธอเข้ามาในห้องไอ้ตี๋ออกไปหมด เบญก็ทรุดตัวลงบนเตียงร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างควบคุมไม่ได้
    "โธ่ เบญ อย่าร้อง" น้ำฟ้าพยายามปลอบ "ช่วยเราหน่อย คิดว่าทำยังไงถึงจะรอดไปได้"
    แต่เหมือนว่าสมองเบญปิดตัวไปพักใหญ่ ๆ แล้ว
    "โอยยยย เบญลองดูซิ ดันเชือกที่มัดตัวเราลงได้ไหม" น้ำฟ้าพยายามดิ้นให้เชือกหลุด ก่อนจะหันไปหาเบญ เธออาจจะใช้มือไม่ได้ แต่ตอนเธอพยายามดิ้นรู้สึกว่าเชือกขยับได้พอสมควรเลย ถ้าเบญช่วยดันสักหน่อย น่าจะหลุดไปได้นะ
    เบญกระพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะยกเท้าขึ้นมาพยายามดันเชือกที่มัดรอบตัวน้ำฟ้าลง
    "นั่น นั่นแหละ อย่างนั้นแหละ" น้ำฟ้าบอก "ทำดีแล้ว เบญ แรงอีกหน่อย"
    ไม่นานเชือกที่เคยมัดน้ำฟ้าอยู่ก็ลงไปกองที่พื้นจนหมด น้ำฟ้ารีบเข้ามาแก้มัดให้เบญ
    "เราสัญญานะ เราจะพาเบญออกไปให้ได้ แต่เบญต้องมีสตินะ ต้องช่วยเรา"
    "อะ อือ" เบญพยักหน้า
    สองสาวมองสำรวจรอบห้อง แต่ห้องนอนนี้ไม่มีหน้าต่าง ประตูก็ล็อคจากด้านนอกแน่นหนา
    "นั่น" น้ำฟ้าชี้
    "อะไร"
    "คอมพ์ไอ้ตี๋ มันยังทิ้งไว้ในห้องนอนอยู่เลย"
    ทั้งสองช่วยกันยกคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คขึ้นมาเปิด
    "มันมีรหัส" เบญบอก
    "ไหน.....ลองดู 1234"
    ตู๊ดดดดดดด
    "รหัสผิด" น้ำฟ้าทำหน้าบึ้ง "เบญ เบญรู้จักไอ้ตี๋ดีกว่าเรา พอรู้ข้อมูลอะไรที่น่าจะเอามาตั้งเป็นรหัสได้ไหม"
    เบญหลับตา พยายามหายใจลึก ๆ ไล่ความตื่นตระหนกและหวนรำลึกถึงตอนต้นเทอมหนึ่ง ที่เธอเคยไปทำรายงานกับนายตี๋ หรือตอนที่ได้คุยกันตอนถ่ายรูปดาวเดือน เธอไม่ค่อยตอบอะไรที่นายตี๋พูดเท่าไหร่ แทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย แล้วก็ไม่อยากจะรู้ด้วย
    แต่ก็มีเรื่องหนึ่ง ที่นายตี๋พูดตลอด
    "ลองดู....ตี๋หล่อ" เบญพึมพำ
    ปิ๊งงงงงง

    ตำแหน่งสุดท้ายมือถือของน้ำฟ้าพาชาคริตกับสองสาวมาที่ปั๊มน้ำมันที่เกือบร้างแห่งหนึ่ง ชาคริตจึงถือโอกาสไปเติมน้ำมันพอดี เพราะความเร็วที่พุ่งทะยานมาตลอดทางทำให้น้ำมันหมดเร็วกว่าที่คาด
    "นี่ค่ะ" ไผ่หลิวบอก และชี้ลงไปในถังขยะ
    ด้านในมีโทรศัพท์มือถือที่ไหม้ดำเป็นตอตะโกอยู่เต็มไปหมด
    "พวกมันทิ้งโทรศัพท์เหยื่อที่นี่" ชาคริตพึมพำ "เรามากันถูกทางแล้ว"
    "แล้ว ไปไหนต่อ" ราชณิญาถาม
    ทั้งสามพยายามถามจากลุงเจ้าของปั๊ม แต่เหมือนลุงจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย
    ติ๊ง
    "ข้อความเข้า.....จากน้ำฟ้า......" ชาคริตระล่ำระลัก
    "ไหนคะ"
    "ตำแหน่ง.......ในป่าลึกเลย" ชาคริตบอก "ไป ไปกัน"

    ข้อความส่งถึงชาคริตเรียบร้อย
    ตามมาด้วยข้อความตอบกลับ
    "รอนะ เราอยู่ที่ปั๊มที่พวกมันเผามือถือ"
    หัวใจของน้ำฟ้าพองโต
    ชาคริต นายตามชั้นมาจริง ๆ
    ถ้าชาคริตยังอยู่ที่กรุงเทพ เธอคงต้องยอมรับชะตากรรม ว่ายังไงก็ไม่รอดแน่ แต่อย่างนี้ เธอต้องเอาตัวรอดอีกอย่างมากก็แค่สองชั่วโมง อาจแค่ชั่วโมงเดียวด้วยซ้ำ
    "ชาคริตกำลังมา" เธอบอกเบญ  
    แอดดดดด
    "ไง อีแว่น อีเบญ กูมาแล้ว.............." ไอ้ตี๋เดินเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม  

พูดคุยกับผู้เขียน
ถ้าจำกันได้ เมื่อตอนที่ 8 ผมเคยเล่าให้ฟังนิดหน่อย เกี่ยวกับกระบวนการเขียน โดยเฉพาะในด้านที่ว่า เรื่องนักเปิดซิง เป็นเรื่องที่ดิ้นออกจากโครงเรื่องที่วางไว้ได้เก่งมาก วันนี้ ผมขอขยายความชี้แจงเพิ่มเติมนิดหน่อยนะครับ เพราะคิดว่า เล่าหมดตอนนั้น อย่างน้อย ๆ ก็จะไปสปอยล์ว่าจะไม่เกิดอะไรขึ้น แต่คิดว่า มาถึงจุดนี้แล้ว เรื่องคงไม่สามารถสวิงกลับไปตรงนั้นได้แล้ว เลยน่าจะถึงเวลาอันสมควรที่จะนำมาแบ่งปันกันแล้วนะครับ

ภาค 1 เรื่องวุ่นรัก นักเปิดซิง โครงเรื่องที่วางไว้ตอนแรก คือ ชาคริตเป็นนักเปิดซิงที่ตั้งใจจะกลับตัว แต่ราชณิญามายั่ว เลยตบะแตก เปิดซิงญาและสาวอื่นอีกหลายคน โดยมีไอ้ชัยคอยช่วยเหลือ และมีน้ำฟ้าเป็นเหยื่อรายสุดท้าย
เขียนจริง ชาคริตกลับตัวกลับใจได้ คบราชณิญาด้วยความรักจริงใจ ไอ้ชัยทนไม่ไหวผันตัวไปเป็นผู้ร้าย มาเล่นงานชาคริตกับน้องญา จนน้ำฟ้าต้องเข้ามาช่วย และได้เป็นเมียชาคริตอีกคน
มาถึงภาค 2 นี้ ตอนแรก โครงเรื่องที่วางไว้ คือ ชาคริตจะได้มาเจอกับไอ้ตี๋ และไอ้เป็ด ซึ่งสองคนนี้จะเป็นเหมือนเงาสะท้อนของสิ่งที่ชาคริตกับไอ้ชัยจะเป็น ถ้าชาคริตไม่ได้กลับตัว คือตี๋เป็นหนุ่มหล่อ มีสเน่ห์ ชอบเปิดซิงสาวแล้วทิ้ง โดยมีไอ้เป็ดเป็นคนหื่นกามที่คอยเดินตามหลังแล้วเก็บของเหลือใช้ บวกกับวางแผนหาของใหม่ให้
ในเวอร์ชั่นนี้ ไอ้ตี๋จะเริ่มเปิดซิงสาวในคณะและมหาวิทยาลัยหลายคนแล้วถ่ายคลิปมาอวดชาคริต (พี่หวาน หยก พอลล่า เป็นต้น) จนชาคริตอิจฉา และผันตัวกลับเข้าวงการนักเปิดซิง แล้วเรื่องจะกลายเป็นการแข่งขันของตี๋กับชาคริต ว่าใครจะเปิดซิงสาวได้มากกว่ากัน โดยมีเบญเป็นเป้าหมายสุดท้ายและคะแนนตัดสินของทั้งสองฝ่าย (และช่วงวางโครงเรื่อง ผมก็เปลี่ยนใจหลายรอบมากๆๆๆๆๆ ว่าสุดท้ายใครควรจะได้เบญดี ระหว่างชาคริตกับไอ้ตี๋) และชาคริตก็จะต้องทะเลาะแตกแยกกับทั้งน้ำฟ้าและน้องญา เพราะเรื่องนี้ แต่สุดท้ายก็จะกลับไปคืนดีกันได้
แต่ยิ่งพยายามเขียนให้เป็นแบบนี้ ผมยิ่งรู้สึกว่า มันไปทำลายความสวยงามของภาคแรกไปเยอะมาก เรื่องระหว่างกำลังเขียนเลยค่อย ๆ วิวัฒน์ไปเป็นเรื่องใหม่ที่พวกท่านได้อ่านกันอยู่ตอนนี้นะครับ
ขอขอบคุณอีกครั้ง สำหรับการติดตามและความสนใจที่พวกท่านมอบให้นะครับ สัปดาห์หน้ามาลุ้นกันต่อ ว่าเบญกับน้ำฟ้าจะรอดจากมือไอ้ตี๋ไอ้ไหม และอยู่ ๆ จะมีอุกกาบาตตกลงมาจากฟ้าใส่หัวไอ้ตี๋หรือเปล่านะครับ

เนื้อหาถูกซ่อนเอาไว้ คุณต้องตอบกระทู้นี้ก่อน

[Paul K]

ชาคริตรีบตามไปช่วยสาวๆให้ทันนะ น้ำฟ้าปกป้องเบญไปก่อนนะ

[mighty]

ความจริงในสังคมปัจจุบันสิ่งแวดล้อมกับวัยรุ่นคงหลีกเลี่ยงความอยากรู้อยากลองลงไปได้ยากและยิ่งการหลับนอนมักมองว่าเป็นเรื่องปกติที่ผิดปกติการล่านักศึกษาสาวการแต่งตัวของเด็กสาวๆในมหาลัยแบบอวดรูปร่างเป็นส่วนนึงที่ให้เกิดเรื่องแบบนี้กับคนที่ไม่สามารถยับยั้งชั่งใจได้แต่ถ้ามันดาร์คเกินไปหรือใสใสจนสวยงามมันก็ไม่น่าติดตามความถูกผิดในวัยคะนองควรได้รับผลของการกระทำของตัวมันเอง..

[peddo]

เปิดมาเจอดีใจว่าจะมีทางออก อ่านจริงรู้สึกทางออกจะตีบตันกว่าเดิม เอาใจช่วยน้ำฟ้า นางเอกตัวจริงในใจครับ

[longman_44]

ลุ้นให้มาช่วยทัน ไม่อยากให้เกิดเรื่องไม่ดีกับพวกสาวๆ

[peenan001]

ในความเป็นจริง ระยะทาง กะเวลา ที่จะไปช่วย ไม่น่าจะพอที่จะช่วยให้ น้ำฟ้า กะ น้องเบญ รอดจากควยไอ้ตี๋นะครับ

[poster007]

น่าจะให้ไอตี้เยดน้ำฟ้าสักรอบนะแตกในแล้วกำลังจะเสียบเบญ

[ขาวน้อย]

หนีไม่ทัน
โดนทำโทษแน่

[asdf4321]

ถ้าบ้ายมีการ์ดคุ้มกันก็รอดยาก แต่งานนี้ต้องวัด

[namogt]

น้ำฟ้าปกป้องเบญแล้วอย่าลืมดูแลตัวเองด้วยนะครับ

[Gear]

ขอให้หนีรอดไปได้นะ หวังว่าชาคริตจะมาช่วยได้ทันนะ

[123aw]

ปลายทางอันน่ากลัว ชาคริตจะมาทันไหม งานนี้จะลงเอยแบบไหน ติดตามลุ้นสุดตัว

[Prasard Komkum]

ในเรื่องยังวางแนวทางออกให้สองสาวได้หลุดออกจากวังวนแต่ทีนี้ต้องลุ้นว่าตอนจบทั้งคู่จะรอดมั๊ย และลุ้นอีกว่าสองสาวจะได้เข้าฮาเร็มชาคริตหรือไม่

[kasemza]

 

[Rivermoon]

คริตจะตามมาช่วยทันหรือเปล่า ขอให้ทันเถอะ