มาตามต่อ

เอาทุกคน55

มู่เชวียนยินก็เสร็จไปอีกหนึ่ง

สอนอาตารย์น้ำเเข็งเเล้วนางมาร

ต่อไปน่าจะเก่งทุกคน

 

ฉากเลสเริ่มได้

ยูริเนี่ยแหละคือดีต่อใจ

  สุดยอดมาก

ขอบคุณครับ เรื่องเยี่ยม

Yuriดีย์

รอท่านอาจารย์มานาน ใครจะเป็นผู้โชคดีกันนะ

นางมารไม่ธรรมดา  มีดีทั้งคารมทั้งปากสินะ

โชคดี

ประกาศ!!

อัพเดตล่วงหน้าเพื่อแจ้งข่าวเช่นเคย

โปรโมชั่นพิเศษหมดลงแล้วนะครับ จากนี้ค่าเข้ากลุ่มลับจะกลับสู่ราคาปกติ

แต่ว่าจากเนื้อหาที่มาได้เกือบครึ่งทางแล้ว จำนวนตอนในกลุ่มลับเหลือไม่มาก ค่าเข้ากลุ่มราคาเดิมน่าจะสูงไปแล้ว

ฉะนั้นผมจะปรับลดราคาลงมาถาวรนะครับ จาก 150 บาท เหลือ 110 บาท เพื่อให้สอดคล้องกับจำนวนตอน

อนึ่ง ผมมีทางเลือกให้อีกทางสำหรับคนที่ไม่อยากเข้ากลุ่มลับแต่อยากอ่านล่วงหน้า โดยสามารถซื้อไฟล์ไปอ่านได้นะครับ

ทักหลังไมค์มาสอบถามได้เลย (จะในเฟสหรือในเว็บนี้ก็ได้) ผมจะส่งไฟล์ให้โดยไม่ต้องเข้ากลุ่ม แน่นอนว่าราคา 110 บาทเช่นกัน

----------------------------------------------------------------

ตอนทั้งหมด

อสูรพลิกฟ้า NTR
ตอนที่ 1 คำเชิญของราชินีมาร
อ่าน :
ตอนที่ 2 คำตอบของเชียนเย่หยิงเอ๋อร์
อ่าน :
ตอนที่ 3 สุนัขของจักรพรรดินี
อ่าน :
ตอนที่ 4 ปรมันตร์สิ้นท่า
อ่าน :
ตอนที่ 5 แดนลำนำเหมันต์
อ่าน :
บทที่ 6 ปิงหยุนผู้ร่วงหล่น
อ่าน :
บทที่ 7 วาสนาเทพอัคคี
อ่าน :
บทที่ 8 หั่วพั่วหยุนชำระแค้น
อ่าน :
บทที่ 9 ความอื้อฉาวของจักรพรรดินิปีศาจน้อย
อ่าน :
บทที่ 10 การตัดสินใจของมู่เซวียนหยิน
อ่าน :
บทที่ 11 เกลี้ยกล่อมหมาป่าสวรรค์
อ่าน :
บทที่ 12 พิธีสถาปนา
อ่าน :
บทที่ 13 พ่อและลูกสาว
อ่าน :
บทที่ 14 สองดรุณีหนึ่งผู้เฒ่า
อ่าน :
บทที่ 15 ไฉจือสิ้นพรหมจรรย์
อ่าน :
บทที่ 16 หมาป่าสวรรค์ที่เปลี่ยนไป
อ่าน :
บทที่ 17 มู่เซวียนหยินxฉืออู่เหยา
อ่าน : กำลังอ่าน
บทที่ 18 แรกสัมผัสอู๋ซิน
อ่าน : ในกลุ่มลับ (อัพเดทลงเว็บ 1/11/2567)
บทที่ 19 คำสารภาพของใต้หล้าอันดับเจ็ด
อ่าน : ในกลุ่มลับ (อัพเดทลงเว็บ 1/12/2567)
บทที่ 20 เฟิงเสวี่ยเอ๋อร์ผู้ว่าง่าย
อ่าน : ในกลุ่มลับ (อัพเดทลงเว็บ 1/1/2568)
บทที่ 21 ทายาทหมาป่าสวรรค์
อ่าน : ในกลุ่มลับ (อัพเดทลงเว็บ 1/2/2568)
บทที่ 22 มารยาปรมันต์
อ่าน : ในกลุ่มลับ (อัพเดทลงเว็บ 1/3/2568)
บทที่ 23 นารีแพทย์ ซูหลิงเอ๋อร์
อ่าน : ในกลุ่มลับ (อัพเดทลงเว็บ 1/4/2568)
บทที่ 24 บิดามารดาของหยุนเช่อ
อ่าน : ในกลุ่มลับ (อัพเดทลงเว็บ 1/5/2568) 
บทที่ 25 คำสารภาพและการล่อลวง
อ่าน : ในกลุ่มลับ (อัพเดทลงเว็บ 1/6/2568) 
บทที่ 26มารดาออกศึก
อ่าน : ในกลุ่มลับ (อัพเดทลงเว็บ 1/7/2568)
บทที่ 27 มู่หยูโหรวสมปรารถนา
อ่าน : ในกลุ่มลับ (อัพเดทลงเว็บ 1/8/2568)
บทที่ 28 ครั้งแรกของอู่ซิน?
อ่าน : ในกลุ่มลับ (อัพเดทลงเว็บ 1/9/2568)
บทที่ 29 ความด่างพร้อยของฉู่เยว่ชาน
อ่าน : ในกลุ่มลับ (อัพเดทลงเว็บ 1/10/2568)
บทที่ 30 หนึ่งจักรพรรดินี สองบุรุษ
อ่าน : ในกลุ่มลับ (อัพเดทลงเว็บ 1/11/2568)
บทที่ 31 โอกาศของวายุเหมันต์
อ่าน : ในกลุ่มลับ (อัพเดทลงเว็บ 1/12/2568)
บทที่ 32 พัฒนาการของอู่ซิน
อ่าน : ในกลุ่มลับ (อัพเดทลงเว็บ 1/1/2569)
บทที่ 33 จัสมินอาบโลกีย์ ต้น
อ่าน : ในกลุ่มลับ (อัพเดทลงเว็บ 1/2/2569)
บทที่ 34 จัสมินอาบโลกีย์ ปลาย
อ่าน : ในกลุ่มลับ (อัพเดทลงเว็บ 1/3/2569)
บทที่ 35 ชางชูเหอผู้บริสุทธ์
อ่าน : ในกลุ่มลับ (อัพเดทลงเว็บ 1/4/2569)
บทที่ 36 ความเสียสละของชางชูเหอ (ล่าสุด)
อ่าน : ในกลุ่มลับ (อัพเดทลงเว็บ 1/5/2569)

เนื้อหาในเว็บผมจะอัพเดทให้เดือนละตอนนะครับ ทุกวันที่หนึ่งของเดือน ส่วนในกลุ่มลับจะอับลงทุก 1-3 วันจนกว่าจะทันต้นฉบับ
ใครอยากเข้ากลุ่มลับสามารถแอดมาพูดคุยได้ที่ FB : Art atowai 
ค่าเข้า 150 บาท และอ่านได้ล่วงหน้าแบบไม่ต้องรอนาน
[/size]

--------------------------------------------------------------------------------------------

ภาพประกอบจินตนาการ

(ฉืออู่เหยา)

(มู่เซวียหยิน)

--------------------------------------------------------------------------------------------
บทที่ 17 มู่เซวียนหยิน x ฉืออู่เหยา
   
    นับแต่หยุนเช่อกลับมาที่ดาวขั้วน้ำเงิน มันก็อยู่ที่นี่พักใหญ่โดยไม่คิดจากไปไหน
   
    ทุกสิ่งในแดนเทพถูกปล่อยให้ฉืออู่เหยาบริหารจัดการ หากฉืออู่เหยาไม่ยืนกรานคอยส่งเรื่องสำคัญให้มันช่วยตัดสินใจเป็นระยะ หยุนเช่อแทบลืมสิ้นแล้วถึงตัวตนในฐานะจักรพรรดิหยุนของตน
   
    เรื่องนี้ถึงกับทำให้ฉืออู่เหยาจนปัญญาอยู่บ้าง แต่นางก็หาได้ไม่พอใจ ปัจจุบันนี้นางวุ่นวายอยู่กับการเก็บเกี่ยวผลพวงหลังสงคราม และยังไม่ลืมที่จะแบ่งเวลามาเจียดช่วยหยุนเช่อดำเนินแผนสุดวิปริตของมัน
   
    ไม่กี่วันต่อมา ขณะฉืออู่เหยาง่วนอยู่กับการอ่านรายงานบนโต๊ะ ลมหนาวสายหนึ่งก็พัดเข้ามาในห้อง ปรากฏร่างของสตรีนางหนึ่งผู้สวมอาภรณ์เหมันต์มีใบหน้าเย็นชา ร่างกายอวบอิ่มโดยเฉพาะหน้าอกที่ใหญ่โตราวกับจะระเบิด รอบตัวแผ่กลิ่นอายที่ไม่ธรรมดาจนฉืออู่เหยาไม่อาจไม่สนใจ
   
    "มาแล้วรึ? แต่เดิมข้าคิดจะไปหาเจ้าในอีกสักวันสองวัน กลับกลายเป็นว่าเจ้ามาหาข้าด้วยตัวเอง อยากโดนของใหญ่จนทนไม่ไหวหรือไร...เซวียนหยิน"
   
    ฉืออู่เหยาอมยิ่มและจดจ้องสตรีที่พึ่งปรากฏตัว...ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากมู่เซวียนหยิน
   
    ตั้งแต่ที่ทั้งสองสนทนากันล่าสุด หยุนเช่อยามนี้ได้กลับไปอยู่ที่ดาวขั้วน้ำเงินนานแล้ว อย่างไรก็ตาม ช่วงเวลาหลายวันได้ผ่านไปหลังจากหยุนเช่อไม่อยู่ ทว่าไร้การตอบรับของฉืออู่เหยาตามที่ตกลงกัน ในห้วงการรอคอยอันไร้จุดหมาย มู่เซวียนหยินยิ่งมายิ่งกังวลว้าวุ่น จนสุดท้ายนางก็ไม่อาจนิ่งเฉยต้องเป็นฝ่ายมาหาฉืออู่เหยาด้วยตัวเอง
   
    "...เช่อเอ่อร์ยังอยู่ที่ดาวขั้วน้ำเงิน?"
   
    มู่เซวียนหยินจงใจเพิกเฉยคำหยอกเย้าของฉืออู่เหยา นางมองไปที่กองเอกสารจำนวนมากบนโต๊ะเป็นการกลบเกลื่อน
   
    "แน่นอน ตอนนี้มันคงกำลังใช้หนอนน้อยที่ไม่อาจสร้างความพอใจให้สตรีร่วมรักกับภรรยาบนดาวขั้วน้ำเงินของมัน น่าสงสารผู้หญิงเหล่านั้นจริง ๆ..."

    "....."

    "หุหุ แต่ถึงหยุนเช่อจะอยู่ที่นี่ มันก็ยังไร้ประโยชน์ไม่ต่างกัน"
   
    "...ถ้าเช่นนั้น ข้าจะไม่รบกวนเจ้า ไว้วันหลังข้าจะมาใหม่..."
   
    มู่เซวียนหยินกำลังจะหันกลับ พลังแห่งความมืดก็ปะทุขึ้นและปิดกั้นเส้นทางไว้ไม่ให้นางจากไป
   
    "เซวียนหยินช่างรีบร้อนจริงเชียว แม้ว่าข้าจะยังยุ่งอยู่กับกิจการบ้านเมือง แต่เรื่องของเซวียนหยินย่อมมีความสำคัญเหนือสิ่งใด"
   
    กล่าวจบฉืออู่เหยาก็ลุกขึ้น นางก้าวนวยนาดไปหามู่เซวียนหยินและพินิจร่างงามที่ถูกปกปิดอยู่ใต้อาภรณ์หิมะเย็นยะเยือก กระนั้นกลับไม่อาจซ่อนความโค้งเว้าที่โดดเด่นได้
   
    หากเป็นผู้อื่น การจ้องมองอย่างไม่เกรงใจเช่นนี้ มู่เซวียนหยินย่อมทุบตีสักสองสามครั้งและจากไปทันทีอย่างไม่คิดเสวนา กระทั่งมู่ปิงหยุนน้องสาวของนางก็ต้องถูกตำหนิอยู่หลายคำ แต่ไม่ทราบเหตุใดในช่วงเวลานี้ มู่เซวียนหยินกลับไม่เกิดแรงต่อต้านหรือความไม่พอใจ นางสบตาฉืออู่เหยาราวกับว่ากำลังมองตัวเองในกระจก
   
    ถึงคนทั้งสองจะไม่มีการเชื่อมโยงทางจิตวิญญาณกันอีกแล้ว ทั้งไม่เคยพบหน้ากันมาตลอดหนึ่งหมื่นปี หากแต่ในแง่หนึ่ง ความสัมพันธ์ของทั้งสองกลับชิดใกล้ไม่ต่างจากพี่สาวน้องสาวที่คลานตามกันมา
   
    ไม่ใช่แค่มู่เซวียนหยินที่คิดแบบนั้น ทางด้านฉืออู่เหยาเองก็ใจตรงกัน
   
    "หึหึ ครั้งที่เราเชื่อมจิตวิญญาณ ข้าพบว่าเรือนกายของเจ้าเติบโตมาเพื่อล่อลวงบุรุษโดยแท้ โดยเฉพาะหน้าอกคู่โตพวกนั้น..."
   
    ฉืออู่เหยายื่นมือขาวผ่องออกไปจับเสื้อคลุมหิมะของมู่เซวียนหยินและค่อย ๆ แหวกปกเสื้อออกไปทางซ้ายและขวา เผยลำคอระหงและกระดูกไหปลาร้าอันทรงเสน่ห์ ตลอดจนรอยแยกของหุบเขาที่อวดโฉมให้ยลชัดถนัดตา
   
    ในบรรดาผู้หญิงของหยุนเช่อ หน้าอกของมู่เซวียนหยินนับว่ายิ่งใหญ่ที่สุดอย่างไร้ข้อกังขา และอาจจะใหญ่ที่สุดในหมู่สตรีแดนเทพด้วยซ้ำ แม้ว่ามู่เซวียนหยินจะสวมอาภรณ์ที่มิดชิดเป็นประจำ แต่ความนูนเด่นของนางก็ไม่อาจปกปิดสายตาคนภายนอกได้ สร้างความลุ่มหลงต่อบุรุษทุกคนยามที่นางปรากฏตัว
   
    ต่อให้ปัจจุบันนางจะมีศักดาเทียมฟ้าอย่าง 'สนมปิง' ของจักรพรรดิหยุน แต่ถ้าฉืออู่เหยาใช้ศิลาบันทึกภาพถ่ายทอดฉากในตอนนี้ออกไป เชื่อได้ว่ามีคนยอมตายเพื่อจะได้เชยชมยอดเขาอันไร้ผู้ทัดเทียมคู่นี้อย่างไม่เสียดายชีวิต
   
    มู่เซวียนหยินไม่ต่อต้านแต่ก็ไม่เต็มใจ นางดูชุดเหมันต์ของตัวเองถูกฉืออู่เหยาปลดเปลื้องอย่างแน่นิ่ง ในไม่ช้า ก้อนอกกลมเกลี้ยงก็โผล่พ้นออกมาเกือบครึ่ง ขณะฉืออู่เหยาจะเปิดเผยทั้งหมด นางพลันรู้สึกว่ามีบางอย่างขัดขวาง ครั้นตรวจสอบดู ที่แท้เป็นจุดสีแดงสองจุดของยอดปทุมที่กำลังชูชัน มันเกี่ยวรั้งแนวเสื้อไว้อย่างดื้อดึงองอาจ
   
    ฉืออู่เหยาไหนเลยจะยอมแพ้ นางออกแรงมากขึ้น ดึงอาภรณ์หิมะจนยอดอกถูกบดเบียดด้านใน มันยืดออกทั้งสองข้างราวกับเป็นความพยายามครั้งสุดท้ายที่จะรั้งเสื้อไว้ แต่ลงท้ายก็ไม่สามารถขัดขืนน้ำมือราชินีมาร เมื่อชุดคลุมหลุดออก หน้าอกก็เด้งกลับทรงเดิมเสมือนลูกบอลยาง พลังของการดีดพึงนี้ เปี่ยมด้วยความยืดหยุนจนเกิดแรงกระเพื่อมสั่นสะเทือนบนเนื้อนม

    "อืม..."

    มู่เซวียนหยินรำพึงอย่างอ่อนไหว

    ฉืออู่เหยาปลดอาภรณ์หิมะของมู่เซวียนหยินได้อย่างง่ายดายหลังจากนั้น แต่เนื่องจากช่วงเอวของนางรัดไว้ด้วยเข็มขัดเหนียวแน่น เสื้อคลุมสีขาวที่ถอดออกจึงห้อยตกลงที่ช่วงเอวเท่านั้น ไม่อาจถอดได้มากกว่านี้ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ร่างกายส่วนบนของมู่เซวียนหยินแน่นอนว่าถูกเปิดเผยอย่างสมบูรณ์ต่อหน้าฉืออู่เหยาไร้ซึ่งสิ่งกำบัง
   
    ต่อให้ทั้งสองจะเป็นผู้หญิงเหมือนกัน ฉืออู่เหยาก็ยังอดตะลึงใจไม่ได้กับผลไม้คู่โตสองลูกของมู่เซวียนหยิน หน้าอกอันงดงามไม่ได้หย่อนคล้อยเลยสักนิดแม้จะไม่มีเสื้อผ้ารองรับ พวกมันกลมสวยและผึงผาย ยอดปทุมสีแดงอ่อนตรงใจกลางก็สง่างามไร้ที่ติ กระทั่งฉืออู่เหยาที่เป็นสาวงามคนหนึ่งยังต้องนึกอิจฉาในใจ แม้ว่าจะเห็นมาแล้วหลายครั้งระหว่างที่จิตวิญญาณประสานกัน แต่การได้มองด้วยสายตาคนนอกย่อมให้ความรู้สึกที่ชัดเจนกว่า

    "หุหุ ช่างเป็นทรวงอกที่เย้ายวนต่อบุรุษเพศเสียจริง หากไม่ใช่ว่าพวกเราเชื่อมโยงกันมาตลอดหนึ่งหมื่นปี ข้าคงไม่มีทางเชื่อว่าร่างกายดุจแม่พันธุ์ของเจ้าจะยังบริสุทธิ์ก่อนจะถูกหยุนเช่อล่วงล้ำ"
   
    ขณะเปล่งวาจา ฉืออู่เหยาก็ส่งมือไปคว้าจับเนื้อหนั๋นข้างหนึ่งไว้เต็มกำและเริ่มนวด

    "อา...."

    มู่เซวียนหยินพยายามกลั้นเสียง แต่ไหนเลยนางจะสามารถต่อต้านฉืออู่เหยาผู้มีประสบการณ์โชกโชนได้ ในแง่การปรนเปรอสตรีด้วยกันนางเองก็เชี่ยวชาญไม่แพ้การปรนเปรอผู้ชาย
   
    "ทั้งความนุ่มนวล น้ำหนัก ตลอดจนความอ่อนไหวของหัวนม...อา ทุกอย่างล้วนดีเลิศไปหมด ข้าชักอยากเห็นพวกมันถูกย่ำยีด้วยน้ำมือชายโฉดแทบตายแล้ว สามีของพวกเราคงชอบเล่นกับหน้าอกคู่นี้เหมือนกันใช่รึไม่?"

    "อือ...."

    มู่เซวียนหยินตอบคำใดไม่ได้นอกจากหอบหายใจ
   
    "เซวียนหยิน การตอบสนองดุจสาวบริสุทธิ์ของเจ้าจะต้องถูกดูแคลนแน่หากคนอื่นรู้เข้า ลามถึงสามีพวกเราที่จะโดนดูถูกว่าไร้น้ำยา...ถึงมันจะไร้น้ำยาจริง ๆ ก็เถอะ แต่เพื่อรักษาภาพลักษณ์อันดีของจักรพรรดิ ข้าจะสอนให้เจ้ารู้จักเป็นสนมที่เป็นการเป็นงาน ลดความถือตัวลงและลามกให้มากกว่านี้ เป็นสตรีต้องส่ำส่อนและร้อนร่านจึงจะได้รับความชื่นชอบจากบุรุษทั้งหลาย หุหุหุหุ"

   

-----------------------------ซ่อนเนื้อหาตรงกลาง-----------------------------

   
    หลังจากยืนยันว่ามู่เซวียนหยินจากไปแล้ว ฉืออู่เหยาก็แสยะยิ้มกว้าง
   
    "หุหุ ผลพวงในวันนี้ยอดเยี่ยมทีเดียว ข้าสั่งสอนเซวียนหยินให้รู้จักใช้ลิ้นแถมยังทำให้นางดื่มกินเชื้อบุรุษจนติดใจ ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาหลายวันหายเป็นปลิดทิ้งเลย หืม...แต่ความว่างเปล่าในมดลูกช่างน่ารำคาญนัก เซวียนหยินดูดกลืนไปเต็มที่แบบไม่เกรงใจกันจริง ๆ ขืนเป็นแบบนี้ข้าคงไม่อาจสงบใจทำงานต่อได้...เจียซินเจียหลิง"
   
    ""เพคะ!!""
   
    ผู้หญิงสองคนที่มีใบหน้าเหมือนกันราวกับกระจกเงาโผล่ขึ้นจากความว่างเปล่า

   
    "ไปเรียกสุนัขตัวโปรดของข้ามา"
   
    เมื่อได้ยินคำสั่ง นางมารสองคนที่ภักดีต่อฉืออู่เหยาสุดใจกลับไม่เคลื่อนไหว พวกนางแสดงออกอย่างเขินอาย

    (นางมาร - ผู้ติดตามของฉืออู่เหยา มีทั้งหมด 9 คน คัดเลือกจากสตรีหนึ่งในล้านทั้งพลังฝีมือและหน้าตา เป็นคนที่แข็งแกร่งและงดงามที่สุดรองจากราชินีมาร)
   
    "มีอันใด?"
   
    "นายท่าน...ทุกครั้งที่พวกเราเรียกหาคนผู้นั้น มันมักชอบเล่นตัวอยู่เสมอ...ต้องให้พวกข้าสองคนร่วมเพศด้วย...มันจึงจะยอมมาแต่โดยดี"
   
    "เราเป็นสนมจักรพรรดิหยุนร่วมกับนายท่าน แต่ยังไม่เคยได้หลับนอนกับจักรพรรดิหยุนสักครั้ง ความบริสุทธิ์ของพวกข้าก็ถูกชายคนนั้นพรากไปสิ้น และหลังจากนั้นมันก็ขอทำอีกหลายครั้ง...หากยังเป็นแบบนี้ต่อไป จากความใหญ่ของมัน น่ากลัวว่าส่วนลับของพวกเราจะบานกว้าง...พอถึงคราวรับใช้จักรพรรดิหยุนจะกลายเป็น...หลวมโพรก..."
   
    เจียซินเจียหลิงสลับกันพูดทีละประโยค
   
    ครั้นได้ยิน ฉืออู่เหยาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะขำ สองคนนี้ทราบดีถึงนิสัยผิดปกติของหยุนเช่อ แต่กระนั้นกลับกังวลในเรื่องยิบย่อย เห็นได้ชัดว่าทั้งสองยัง 'ฝึกฝน' มาได้ไม่มากพอ
   
    "เจ้าสองคน...แค่ตอบรับ 'ทุกคำขอ' ของหมาบ้าตนนั้นและพามันมา ส่วนเรื่องที่เจ้ากังวลไม่จำเป็นต้องคิดมาก กระทั่งข้ายังทั้งดำทั้งหลวมจนป่นปี้ไม่มีชิ้นดี สามีจะไม่มีทางไม่พอใจ อย่าว่าแต่ร่วมรักกับหมาบ้าตัวเดียว ต่อให้พวกเจ้าสมสู่กับทหารทุกคนในนครจักรพรรดิเชกเช่นนางโลม ถูกใช้งานจนหมดสภาพเยี่ยงอีตัวข้างถนน สามีข้าก็จะไม่มีวันตำหนิแม้แต่คำเดียว...ตรงกันข้ามมันคงดีใจจนตัวลอย" 
   
    "เพคะ...พวกข้าจะปฏิบัติตามนั้น ทว่า...หลังจากที่คนผู้นั้นย่ำยีพวกข้าจนหมดสภาพในครั้งก่อน มันก็บอกออกมาว่าอยากลองร่างบริสุทธิ์ของฉานยีบ้าง...จึงฝากคำขอมา..."
   
    "เจ้าสุนัขตนนี้นับวันยิ่งเหิมเกริม มันได้ทั้งตัวข้า เชียนหยิง(เชียนเย่หยิงเอ๋อร์) รวมถึงเจ้าสองคน เราต่างเป็นจ้าวเทวะขั้นสิบ เป็นสตรีที่สูงส่งสูงสุดในใต้กล้า พวกเราเต็มใจให้มันควบขี่ตามใจชอบ กระนั้นมันกลับไม่รู้จักพอ...แล้วไปเถอะ แม้ว่าทำแบบนี้จะยิ่งทำให้มันได้ใจ แต่ใครใช้ให้มันมีมังกรยักษ์คู่กาย กระทั่งข้าก็หลงมันจนโงหัวไม่ขึ้น...พวกเจ้าจับแต่งฉานยีให้สวยงามและพาไปถวายตัวให้มันเสีย ช่วยกันปรนนิบัติให้ดีทั้งสามคน อย่าให้เสียชื่อนางมารของข้า..."
   
    ""...เพคะ""
   
    กล่าวจบ ร่างของนางมารแฝดก็หายไป เหลือไว้แต่ฉืออู่เหยาผู้เดียว นางแหงนมองเพดานคล้ายกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง
   
    "เฮ้อ...หากหยุนเช่อใหญ่ได้สักครึ่งของมันคงดีไม่น้อย ใต้หล้านี้ ขอแค่มีแท่งเนื้อใหญ่โต สตรีใดเล่าที่จะไม่คลานเข่าเข้าไปหา..."
   
    ดวงหน้าฉืออู่เหยาฉายแววไม่พอใจ กระนั้นในแววตากลับเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข เพราะจุดอ่อนนี้ของมัน กลับเป็นข้อดีที่ทำให้พวกนางมีโอกาสลิ้มลองบุรุษไม่ซ้ำหน้า ชีวิตที่จืดชืดพลันมีรสชาติขึ้นมามากโข
   
    "รับมือกับสามนางมารของข้า...เกรงว่าต่อให้เป็นชางชื่อเทียนย่อมต้องใช้เวลาพอควร ระหว่างรอมัน...ลองหาบุรุษอื่นที่อยู่ใกล้ที่สุดมาฆ่าเวลาดีกว่า อยากรู้นักว่าใครจะเป็นผู้โชคดี"
   
    นางแผ่จิตสัมผัสออกไป ไม่ช้าก็ตรวจพบทหารยามสองคนที่กำลังเดินตรวจตรา ฉืออู่เหยาส่งเสียงเข้าหัวพวกมันโดยตรง
   
    "...มาหาข้า"
   


...........

ชอบๆ