แต่ละท่า แต่ละวิชา สุดๆไปเลย

  to

ไม่ฝึกให้จบแล้วจะได้ทดสอบวิชาไหมเนี่ย

หวังอี้ออกไปตามหาแม่นางซิง แล้วจะกลับมาฝึกวิชาต่อไหมนะ

เป็นวิชาที่น่าใช้ยิ่งนัก

"หวังอี้ เจ้าจงตื่นเถิด" เฒ่าลามกกระแซะ
    "อะ.....ท่านอาจารย์.....ไยท่านมานอนบนเตียงเดียวกับข้าได้เล่า" หวังอี้ร้อง แล้ว.....มีอะไรแข็ง ๆ ทิ่มหลังมันอยู่เล่า
    "เจ้าหนุ่มนอนขี้เซานัก ถึงเวลาฝึกยุทธแล้วยังมิยอมตื่น อาจารย์จึงต้องลงนอนเคียงกายช่วยปลุกอย่างไรเล่า"
    "ศิษย์ลุกแล้ว อาจารย์โปรดอย่าได้ถือโทษ" หวังอี้ร้อง "แลได้โปรดเลิกเอาสิ่งนั้นถูหลังศิษย์ด้วยเถิด"

    แต่ครั้นเมื่อแต่งกายพร้อมแล้ว เฮี๊ยงกวยหลี่กลับพาหวังอี้ไป ณ ลานหลังกระท่อมแล้วเริ่มลูบไล้ตามเนื้อตามตัวของมัน
    "อาจารย์.... ท่านจักทำสิ่งใด"
    "เจ้าช่างหนุ่มแน่นฉกรรจ์นัก อาจารย์อดลูบคลำไม่ไหวจริง ๆ"
    เป็นวันที่สามแล้วที่หวังอี้เริ่มฝึกวิชากับเฮี๊ยงกวยหลี่ สองวันแรกนั้นเฒ่าลามกให้หวังอี้ฝึกการรับรู้ถึงพลังลมปราณแลโคจรหลังเข้าสู่ส่วนต่าง ๆ ในร่างกาย อาทิเช่นปลายนิ้ว ลูกอัณฑะแลในท่อนเอ็น หวังอี้มิได้เข้าใจที่เฮี๊ยงกวยหลี่พูดเท่าใดนักแต่ก็พึงพยายามทำตามที่อาจารย์สั่ง
    "เจ้าช่างเรียนรู้เร็วยิ่งนัก" เฒ่าลามกบอก "ข้ามิเคยเห็นผู้ใดควบคุมพลังปราณได้แต่เริ่มฝึกฝนเช่นดังตัวเจ้า"
    แต่มาบัดนี้ เฒ่าลามกมิได้เพียงถ่ายทอดคำสั่งทางวาจาแล้ว กลับลูบไล้ร่างหวังอี้ด้วยมือเหี่ยวย่น
    "ท่านอาจารย์ โปรดหยุดเถิด"
    "ข้าหยุดมิได้ อา ร่างเจ้าช่างเร้าอารมณ์ยิ่งนัก"
    หวังอี้ทนไม่ไหวเอามือพยายามผลักมือของเฮี๊ยงกวยหลี่ออก ทว่ามือเหี่ยวย่นของชายชรากลับแข็งแกร่งยิ่งกว่าเหล็กเพชร กระทบกระแทกทีหนึ่งก็รู้สึกราวกับข้อมือของมันแทบจะหัก
    นี่เป็นกุศโลบาย หวังอี้ตระหนัก อาจารย์อยากให้เราฝึกการปัดป้องด้วยพลังยุทธ
    คิดได้ดังนั้น หวังอี้จึงโคจรพลังตามที่อาจารย์เคยสอน รวบรวมปราณแข็งไว้ที่ฝ่ามือและผลักดันมือของเฒ่าลามกออกจากหัวนมของมันได้สำเร็จ
    "เจ้าช่างโหดร้ายนัก อาจารย์เพียงอยากลูบไล้ทรวงอกของเจ้า" เฮี๊ยงกวยหลี่บอก และพยายามดันมือเข้ามาอีกทั้งสองข้าง หวังอี้สังเกตทิศทางการเคลื่อนไหวของมืออาจารย์และปัดป้อง ทุกกระบวนท่าล้วนพยายามให้หักเหมืออาจารย์ออกได้โดยพึ่งแรงของมันเองน้อยที่สุด
    ผ่านไปสิบสองกระบวนท่า เฒ่าลามกก็ถอยออกมา ฉีกยิ้มแจ่มใส "ศิษย์ข้าช่างเรียนรู้รวดเร็วนัก ลองไล่ทั้งสิบสองกระบวนท่าให้อาจารย์ดูได้หรือไม่"
    หวังอี้ยืนงงสักครู่จึงพยายามไล่เรียงกระบวนท่าตามที่ใช้ปัดป้องตนเองจากเฮี๊ยงกวยหลี่เมื่อครู่
    "มิใช่" เฒ่าลามกบอกเมื่อเห็นกระบวนท่าที่สาม "เอาใหม่ อาจารย์จะลองจู่โจมเจ้าอีกครั้ง เจ้าจงปัดป้องเถิดแลลองจดจำกระบวนท่าที่ใช้เสียด้วย"
    อีกรอบที่เฒ่าลามกพยายามลูบไล้ร่างกายของหวังอี้ แต่หวังอี้ปัดป้องได้หมด เมื่อเฒ่าลามกหยุดแล้ว หวังอี้ก็ทบทวนทั้งสิบสองกระบวนท่าได้ครบถ้วนสมบูรณ์ไม่มีขาดตกบกพร่อง
    "ยุทธภพกว้างใหญ่ มากมายด้วยสำนักแลเคล็ดวิชา ทว่าวิชาส่วนมากล้วนถ่ายทอดเป็นหมัดฝ่ามือแลดัชนี เพลงยุทธเหล่านี้ต้องถึงเนื้อต้องตัวจึงเกิดผลต่อคู่ต่อสู้ได้ สิบสองกระบวนท่านี้อาจารย์คิดขึ้นเองโดยดัดแปลงจากวิชาป้องกันตัวของสำนักสตรีเช่นง่อไบ๊แลสำนักหมื่นบุปผา อาจารย์ให้ชื่อว่าวิชาปัดป้องของสงวน หากฝึกจนชำนาญเจ้าย่อมปกป้องตนเองจากวิชาระยะประชิดตัวส่วนใหญ่แลการสกัดจุดได้ มาเถิดเจ้าจงฝึกฝนให้ชำนาญ"
    ทั้งคู่ฝึกฝนต่ออีกเกือบสองชั่วยาม เฒ่าลามกจู่โจมหวังอี้ด้วยหมัดและฝ่ามือหลากหลายกระบวนท่าบีบให้หวังอี้ต้องป้องกันตัวด้วยสิบสองกระบวนท่าปัดป้องของสงวนท่านู้นที ท่านี้ที ในชั่วยามแรกหวังอี้กันได้เพียงเก้าในสิบจากทุกกระบวนท่าที่เฮี๊ยงกวยหลี่ใช้ แต่แค่ที่โดนก็ยังทำเอามันฟกช้ำดำเขียว
    "ยามสู้จริง ๆ เจ้ามิอาจผิดพลาดได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว" เฮี๊ยงกวยหลี่บอก "หมัดกระทิงรุนแรงยิ่ง เจ้ามิอาจใช้กระบวนท่าที่เก้าปัดป้องได้ ลองใหม่"
    จนย่างเข้าชั่วยามที่สองหวังอี้จึงปัดป้องได้ทุกกระบวนท่าจากเฒ่าลามก
    "อึกกกกกกก" แต่เมื่อย่างเข้าชั่วยามที่สาม กลับมีฝ่ามือหนึ่งจากเฒ่าลามกที่พุ่งทะลวงเข้ามาได้ มันสะกิดเข้าที่หน้าอกหวังอี้แผ่วเบานัก แต่กลับรู้สึกสั่นสะท้านราวกับกล้ามเนื้อทุกมัดในหน้าอกข้างที่ถูกสัมผัสเต้นระรัว หวังอี้ทรุดลงไปกองกับพื้นอ้าปากค้าง กัดฟันไม่ให้ส่งเสียงคราง
    "แฮ่ก ๆ ๆ ๆ ๆ" หวังอี้หอบเมื่อความเสียวซ่านเริ่มลดลงบ้าง "อาจารย์ เมื่อครู่คือวิชาอันใด ไยข้ามิอาจคาดคะเนแลปัดป้องมันได้"
    "5555555555555" เฮี๊ยงกวยหลี่หัวเราะลั่น "เมื่อครู่คือวิชาที่อาจารย์คิดขึ้นเอง หลังจากที่ข้าได้ศึกษาวิชาปัดป้องของเหล่าสำนักสตรีจนรวบรวมเป็นสิบสองกระบวนท่าปัดป้องของสงวนแล้ว ข้าก็คิดค้นวิชาที่สามารถเล็ดรอดจากกระบวนท่าปัดป้องได้ แลสามารถสยบความสามารถในการต่อสู้ของศตรูได้ในกระบวนท่าเดียว อาจารย์ตั้งชื่อวิชานี้ว่า ฝ่ามือตะปบเต้า"
    "แฮ่ก....แฮ่ก.....ช่างล้ำลึกยิ่งนัก"
    "จงดูอาจารย์ให้ดี" เฮี๊ยงกวยหลี่เดินไปที่ต้นไม้ใกล้ๆ "จงดู อาจารย์จะสาธิตฝ่ามือตะปบเต้ากับผลไม้นี้"
    ผั๊วะ!!!
    รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ลูกไม้สั่นไหวระริกแต่หาได้ร่วงหล่นลงมาไม่
    "เจ้าดูทันหรือไม่"
    "คิดว่าทัน ท่านอาจารย์ ท่านใช้ลมปราณอ่อนธาตุลม ถ่ายทอดพลังปราณจากมือท่านลงไปที่ผลไม้โดยตรงผ่านสัมผัส แล้วให้ปราณนั้นหมุนวนอยู่ภายในลูกไม้ใช่หรือไม่"
    "เจ้าช่างสายตาเฉียบคมยิ่งนัก จงลองดูเถิด"
    หวังอี้ต้องซัดไปสี่ห้าฝ่ามือจึงทำให้ผลไม้ขยับได้
    "เจ้าเริ่มใช้ปราณได้ถูกต้องแล้ว ทว่ายังเชื่องช้าไปนัก หากทำแบบนี้คู่ต่อสู้ของเจ้าปัดป้องได้เป็นแน่ การจู่โจมต้องว่องไว สัมผัสทรวงอกคู่ต่อสู้ก่อนมันจะรู้ตัวแล้วอัดด้วยพลังปราณ"
    ปึง!!!
    "ดีขึ้น ลองอีก"
    เผละ
    "มิได้เรื่อง ปราณของเจ้าแข็งเกินไปนัก หากทำเช่นนี้กับคนอาจเจ็บบ้าง แต่ไม่เกิดอาการสั่นจนเสียวเป็นแน่"
    เพี๊ยะ
    "ดีขึ้น ไหน เจ้าลองใช้ฝ่ามือตะปบเต้ากับอาจารย์ซิ"
    "แต่....ข้ามิอาจล่วงเกิน"
    "ทำเถิด นับเสียว่าเป็นการฝึก อาจารย์ไม่ถือสาดอก"
    เพียะ!!!!!!!!
    เฒ่าลามกทรุดลงนั่ง ใบหน้าแก่ชราบิดเบี้ยว ตาลอยปรือ
    "อาาาาาาา หวังอี้ เจ้าทำให้อาจารย์มีความสุขยิ่งนัก"
    เกือบครึ่งชั่วยามกว่าเฮี๊ยงกวยหลี่จะฟื้นตัวจากความสุขสม ระหว่างนี้ หวังอี้ก็ทบทวนสิบสองกระบวนท่าปัดป้องของสงวนและฝ่ามือตะปบเต้าไปพลาง ๆ
    "เหลืออีกเพียงหนึ่งวิชาเท่านั้นที่อาจารย์จะสอนเจ้าในวันนี้" เฮี๊ยงกวยหลี่ประกาศ "มา หวังอี้ จงดูให้ดีนะ"
    "ได้ขอรับ"
    เฒ่าลามกชูนิ้วของนิ้วขึ้น
    หวังอี้ตั้งท่าเตรียมป้องปัดเต็มที่ คาดว่าต้องเป็นวิชาจี้จุดบางชนิดเป็นแน่
    แต่สองนิ้วของเฮี๋ยงกวยหลี่กลับมุ่งเป้าลงต่ำกว่าที่หวังอี้คาดการณ์มากนัก ต่ำจนหวังอี้คิดว่าอาจารย์จู่โจมพลาดแล้วเป็นแน่
    ก่อนที่มันจะทิ่มขึ้นมาสุดแรงเกิด
    "อ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา" หวังอี้ร้องคราง เมื่อนิ้วของอาจารย์ทิ่มขึ้นมาบริเวณใกล้พวงตุ้มสวรรค์ของมัน
    แรงกระทบจากวิชาดัชนีนี้ทำเอามันปั่นป่วนไปเสียทั้งร่าง อวัยวะสำคัญกลับตั้งตรงแข็งโด่เด่ขณะที่ความนึกคิดกลับขาวโล่งไปหมดสิ้น มันโซเซไปมาสองสามก้าว ก่อนจะทรุดลงนอนเกร็งร่างแต่หัวจรดปลายเท้า ดวงตาเบิกโพลงปากอ้าลิ้นกระดกไปมา
    "วิชานี้อาจารย์เรียกว่าดัชนีทิ่มถ้ำ" เฮี๊ยงกวยหลี่บอก "จริง ๆ ใช้กับสตรีได้ผลรุนแรงกว่ากับบุรุษมากนัก ......หวังอี้....หวังอี้ เจ้ายังมีสติอยู่หรือไม่.....หวังอี้!!!!"
   
    คืนนั้น
    หวังอี้พยายามข่มใจมิให้หลับ หูก็คอยเงี่ยฟังเสียงลมหายใจของเฮี๊ยงกวยหลี่ จนเมื่อเสียงลมหายใจกระเส่าเปลี่ยนเป็นเสียงกรนเบา ๆ แล้ว มันจึงค่อย ๆ ลุกขึ้น พยายามเคลื่อนที่ให้แผ่วเบาที่สุด มันหยิบจดหมายที่มันแอบเขียนไว้ เอาวางที่บนที่นอน แล้วคว้าเสื้อผ้ามาสวม ค่อย ๆ ลอบออกจากกระท่อม
    เรียน ท่านอาจารย์
    สามวันนี้ ท่านดูแลสอนสั่งข้าดียิ่งนัก เป็นพระคุณอย่างสูงยิ่ง แม้นตายศิษย์ก็ชดใช้ไม่หมด ทว่าศิษย์มีภาระต่อจิตสำนึก ศิษย์และแม่นางเซียวเผชิญภัยมาด้วยกัน หากละทิ้งนางด้วยเห็นแก่ความสุขความสบาย ทั้งโลกรู้มีแต่จะประณามให้อับอายขายหน้า ศิษย์จะออกตามหานางจนกว่าจะพบ แลสัญญาว่า หากพบนางไม่ว่าเป็นหรือตาย ศิษย์จะกลับมาเล่าเรียนวิชาต่อให้สำเร็จตามที่อาจารย์ปรารถนา ศิษย์รู้ว่าอาจารย์อยากให้เล่าเรียนจนเจนจบเคล็ดวิชาจึงค่อยออกท่องยุทธภพ ทว่าความเดือดร้อนของผู้อื่นมิอาจทนรอช้าได้ ศิษย์จึงต้องกราบขออภัยอาจารย์ ขัดคำสั่ง แอบออกไปในยามวิกาล หวังว่าอาจารย์จะให้อภัยศิษย์ผู้โง่เขลา
    หวังอี้

สวย

ไอ่หนุ่มจะรอดไหม

จะทะลวงเค้า ดูจะโดนทะลวงก่อน

แต่ละวิชาที่เฒ่าลามากสอนสุดยอดจริง

ดัชนี ชื่อนี้ขอเก็บไว้ใช้

จะได้ใช้วิชาพิสดารกับใครคนแรกนะ

 

สุดยอดกระบวนท่า 

แม่นางเซียวตกน้ำแบบแก่ผ้าใครมาเจอเข้าจะมีภัยได้นะ