เจ้าของบทประพันธ์ Adslman 

ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต ตอนที่ 29 "รักร้อนๆจากน้องสาว!!!!...บททดสอบจิตว้าวุ่น!?"

("โบว์เคยพูดแบบที เล่นทีจริงว่ากำลังนิยมชมชอบผู้ชายคนหนึ่ง...บุศตื่นเต้นมากก็เลยรีบถามกลับ ว่าจริงๆเหรอ?...เขาเป็นคนนิสัยยังไง?,อยู่ที่ไหน?,ชื่ออะไร ?,ยังเรียนหรือทำงานแล้ว?,อายุเท่าไหร่?...พามาให้รู้จักบ้างสิ"
"................................................"
"ซึ่ง ที่ถามไปทั้งหมดเธอไม่ตอบแต่บอกว่าเขามีอายุมากกว่าและตัวเองเพียงแค่แอบ ชื่นชมในใจเท่านั้นไม่กล้าคิดเป็นอื่น...ฉันอาจจะเซ้าซี้มากเกินไปล่ะ มั้งโบว์จึงไม่ยอมปริปากพูดเรื่องนี้อีก?"
"เคยสังหรณ์ใจมั้ยว่าจะเป็น ผม?"
"สาบานนะคะ...ไม่เลยสักนิด!!!"
"................................................"
"ทั้ง ที่น้องของเราเป็นเพื่อนสนิทกันแท้ๆแต่บุศสมควรจะเอะใจได้ตั้งแต่แรกว่าทำไม โบว์ถึงไม่ยอมพาคนที่ตัวเองชอบมาเที่ยวบ้านซึ่งความจริงแล้วก็ไม่ได้ห้ามโดย เด็ดขาดหรือจะเข้มงวดอะไรนักหรอกค่ะ"
"เพราะเธอเชื่อฟังบุศมาก"
"แต่ สารภาพออกมาแล้วค่ะคือโบว์กลัวพี่สาวอย่างฉันจะแย่งคนรักไปซึ่งความคิดแบบ เด็กๆนี่แหละที่ทำให้คุณรับประโยชน์เต็มๆ...บุศไม่น่าเซ่อเลย...ก็เธออยู่ โรงเรียนหญิงล้วนแล้วจะไปมีโอกาสพบเจอหนุ่มที่ไหนกันนอกจากพี่ชายของเพื่อน สนิท?...ช่างตลกร้ายเหลือเกินที่เราสองคนเอาแต่คลาดกันไปคลาดกันมา"
...คือ... ช่วยตัดสินให้หน่อยสิว่านี่ผมเก่งกาจขนาดสามารถคั่วทั้งพี่ทั้งน้องได้โดย พวกเธอต่างไม่รู้ว่ากำลังมีสัมพันธ์สวาทกับผู้ชายคนเดียวกันหรือผมโง่ที่ไม่ รู้ว่าพวกเธอเป็นพี่น้องร่วมสายเลือดเดียวกัน?...มันเป็นอย่างไหนแน่!!!?...
"เวลา โบว์หลับนี่อย่างกับเด็กตัวน้อยๆนะคะ?"
"อืม--"
...เพราะ ความอ่อนเพลียจากการมีเพศสัมพันธ์แบบชายหนึ่งหญิงสองจึงทำให้เด็กหญิงบุ ศลาวัลย์นอนหลับใหลอิงแอบข้างกายผม...ไม่ต้องบอกก็รู้จากสีหน้าของเธอว่ามี ความสุขกายสบายใจมากขนาดไหน...
"เมื่อบุศได้รู้ความจริงทุกอย่างแล้วว่า ฉันเป็นผู้ชายจอมเจ้าชู้รวมทั้งทำลายน้องสาวสุดที่รักด้วย...เธอจะทำยัง ไง?...จะเฉดหัวฉันทิ้งเลยก็ได้นะเพราะสิ่งที่ฉันกระทำลงไปน่ะมันก็เลวร้าย ไม่แพ้...ไม่สิ...เลวทรามต่ำช้ายิ่งกว่าแฟนเก่าของเธอไม่รู้กี่เท่าต่อกี่ เท่า"
"เลิก?"
"ใช่"
"ฮะๆๆๆๆๆๆๆๆ"
...หญิงสาวได้ฟังผมพูดจบก็ หัวเราะเสียงดังก่อนลุกไปหยิบเสื้อคลุมสวมใส่...
"คุณ นี่ช่างพูดง่ายซะเหลือเกิน...คิดหรือคะว่าบุศจะยอมปล่อยคุณไปง่ายๆ?...ไม่มี ทางอย่างเด็ดขาดแต่บุศจะยิ่งเหนี่ยวรั้งคุณไว้ให้แน่นหนาขึ้นกว่าเดิมอีก หลายเท่าล่ะสิไม่ว่า!!!"
"ทะ...ทำไม?...ผมไม่มีอะไรคู่ควรกับบุศและไม่มี คุณค่าดีพอสำหรับโบว์เลยนะ!!"
"เอาอะไรมาพูดคะ?...คุณนั่นแหละที่คู่ควร กับพวกเราพี่น้องอย่างที่สุดแล้ว"
".................................................."
"มัน เป็นเรื่องที่น่ายินดีซะมากกว่าค่ะที่นอกจากบุศแล้วโบว์ก็ยังเป็นของคุณอีก คนหนึ่งเพราะเท่านี้คุณก็ไม่อาจทอดทิ้งเราสองพี่น้องได้มิหนำซ้ำคุณยังต้อง ยกให้บุศยากับบุศลาวัลย์มีความสำคัญเทียบเท่าศกุนตลาและสาวิตรี"
"มัน... มันเป็นไปไม่..."
"ต้อง ได้สิคะเอกคเชนทร์ วิษณุมนตรีเพราะบุศยา สว่างศิลป์คนนี้รู้จักนิสัยของคุณดีว่าไม่มีทางนิ่งดูดายกับเพศตรง ข้าม...ตัวอย่างก็มีให้เห็น...สาวกับเก๋นั่นไง"
"................................................."
"ต่อ ไปพวกเราจะไม่ยอมน้อยหน้าพี่น้องคู่นั้นอีก...คุณเคยรู้บ้างมั้ยคะว่าศกุน ตลากับสาวิตรีน่ะไม่เป็นที่ยอมรับของ?..."
"พอได้แล้ว!!...ยังไงก็ตาม ...ที่บุศเรียกผมที่นี่ก็เพื่อล่อให้ตกบ่วงหลุมพราง...ใช้เสน่ห์ล่อหลอกจนผม หลงกลอย่างจังทีเดียวนะ"
"อย่าพูดอย่างนั้นสิคะ...บุศเพียงอยากพิสูจน์ ให้เห็นกับตาตัวเอง...แล้วตลอดเวลาที่อยู่กับเราสองคนบอลก็มีความสุขดีนี่ นา"
"พิสูจน์อะไร?"
"ว่าคุณกับโบว์จะมีสัมพันธ์รักกันจริงหรือเปล่า?"
...เพราะ ตัณหาความใคร่มันบดบังตาผมจึงไม่รู้เท่าทันแผนการของบุศยาที่หวังใช้น้องสาว ร่วมสายเลือดผูกมัดและบีบบังคับผมให้แน่นหนามากขึ้นไปอีก...
"พี่บอล"
"โบ ว์..."
...ลืมตาตื่นเพราะเสียงของผมดังขึ้นน่ะสิ...
"หนูไม่ผิดใช่ มั้ยที่รักพี่บอล?...แม้พี่จะมีคนรักอยู่แล้วแต่หนูก็ไม่อาจตัดใจได้...ไม่ มีทางทำได้เลยค่ะ"
".................................................."
"คุณ พี่คือคนที่โบว์เคารพรักและเทิดทูนเต็มหัวใจ...ดังนั้นโบว์จึงอยากให้คุณพี่ มีความสุขสมหวังกับความรักซะที"
...โบว์โผกอดผมแน่น...แววตาของเธอนั้น ช่างน่าเห็นใจยิ่งนัก...เห็นแบบนี้แล้วผมมิอาจจะใจร้ายใจดำหักหาญไมตรีจิต และความรักได้หรอก...
"ต่อ ไปบ้านหลังนี้คุณก็มีสิทธิ์เข้านอกออกในได้ทุกเมื่อและทุกเวลา...จะมาเมื่อ ไหร่ก็ได้แล้วโบว์ก็ไม่ต้องแอบนัดคุณออกไปข้างนอกให้เสียเวลาอีกนะคะ"
"..................................................."
"เรื่อง อื่นเอาไว้ตกลงกันทีหลังก็ยังได้...แค่ให้คุณอย่าลืมว่ายังมีบุศกับโบ ว์อยู่"
"ส่วนเป้าหมายที่แท้จริงคือยังไงก็จะพยายามหาทางบีบบังคับให้ผม เลิกกับกุนและสา...ใช่มั้ย?"
"นี่ตัวคุณพูดออกมาเองนะคะ"
"น่ากลัว มาก"
"ใช่!!!... ฉันคือผู้หญิงที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ครอบครองในสิ่งที่ต้องการและ จากนี้ไปฉันก็จะเริ่มกำจัดบรรดาสาวๆที่คุณเคยมีเยื่อใยด้วยไปให้พ้นทางทั้ง หมด...เพื่อความสุขชั่วชีวิตของเราสองพี่น้อง"
"...................................................."
"อีก อย่างบุศไม่พอใจกับการกระทำของคุณมานานแล้ว...จะบอกเลยก็ได้ว่าที่คุณเคยไป มีความสัมพันธ์กับใครที่ไหนบ้างบุศรู้หมดนะคะ"
"นี่คิดจะทำตัวเป็นแม่ของ ผมหรือยังไง!!"
"หึๆๆ...ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะที่รัก")
...เช้าที่ไม่ น่าสดใสของวันต่อมาผมก็ยังนึกถึงเรื่องอันไม่เข้าท่าซะอีก...
"นับว่าเรา ประเมินผู้หญิงคนนี้ต่ำไป"
...ปัญหา ใหญ่เกิดขึ้นมาซะแล้วเมื่อบุศไม่ยอมเลิกรามิหนำซ้ำยังเอาน้องโบว์มาเป็นข้อ ผูกมัดผมด้วย...เธอช่างกล้าทำได้...โธ่เอ๊ย!!...ทำไมผมไม่รู้จักเด็ดขาดให้ มากกว่านี้นะ?...ไหนจะเรื่องของน้องจอยอีกล่ะ?...เรื่องของสาวอีกด้วย... กลุ้มๆๆ...
(แต่ถ้าเราหักหาญน้ำใจตัดสัมพันธ์เอาดื้อๆก็ไม่รู้ว่าบุศจะทำ อะไรวู่วามเพราะความโกรธซึ่งซ้ำร้ายกุนกับสาอาจต้องพลอยเดือดร้อนด้วยก็ได้ แถมสงสารน้องโบว์ที่มีความรักให้เราอย่างบริสุทธิ์ใจอีกต่างหาก)
"อื๋อ?... หมะ...เหม็นอะไรวะเนี่ย?"
(มีคนสัปดนเอาปากกาเมจิคขีดหน้าเรา!!!)
"และ มันจะเป็นใครไปไม่ได้อีกแล้วนอกจาก...ยัยผี!!!!"
"จ๋า~~"
"มานี่!!!"
...ราว กับคอยซุ่มแอบอยู่หน้าห้อง...พอผมตะโกนเรียกสาวน้อยก็โผล่หน้าเข้ามาให้เห็น ทันควัน...
"ถ้ามันลบไม่ออกจะว่ายังไงหา?...กากบาทเต็มหน้าฉันเชียวนะ ว้อย!!!"
"คือฝนชอบในสิ่งที่มันเป็นรูปธรรมน่ะ"
"พูดอะไรไม่รู้ เรื่อง!!"
"อ๋า!!"
...เล่นซนหนักข้อเกินไปแล้ว!!!...ผมเข้ารวบตัวฝน ขึ้นช้อนบ่าและเอามือตีก้นเป็นการเอาคืน...
"อ๊าย~~...เจ็บนะ!...ฝนเจ็บ น๊ะ!!...ช่วยด้วยเจ้าข้าเอ้ย~~...คนลามกจับก้น!!!"
"ตีว้อยไม่ใช่จับ !!...ในเมื่อแสบนักมันก็ต้องเจอแบบนี้"
"ปล่อย!!!...ไม่งั้นฉันฟ้องพี่ จริงๆ"
"ก็เอาซี่!!...ฉันจะได้บอกพี่แคทเหมือนกันว่าเธอน่ะเล่นพิเรนทร์ เอาปากกาขีดหน้าฉัน!!!"
...สะใจ จังว่ะ!!...ยัยตัวแสบร้องแหวเสียงดังลั่นพลางเอามือทุบหลังบึกๆแต่ผมไม่สนใจ เพราะโดนแกล้งมามากแล้ว...ขอเอาคืนหน่อยเหอะน่า!!!...
"โอ๊ย!!"
"นี่ๆๆ"
"...................................................."
(อ้าว?... ไหงเงียบเสียงไปหว่า!?)
"...................................................."
"คิ... คิกๆๆ"
"หัวเราะอะไรฟะ?"
"โด่!!...ทำเป็นมีข้ออ้างจะตีที่แท้นายอยาก จับก้นฉันก็บอกมาตรงๆเถอะน่า--...ไม่เห็นจะต้องทำเป็นโกรธเลยนิ?...โอ้ย!!!"
...ผม ได้ยินก็สะดุ้งโหยงรีบโยนร่างฝนลงบนเตียง...
"ไม่ใช่!!...ฉันไม่เคยมี เจตนาอย่างนั้น"
"คน นะไม่ใช่สิ่งของจะวางเบาๆไม่ได้รึไงยะ?...อย่าๆๆ...วันก่อนพี่แคทวันนี้ก็ ฉันอีก...ยังจะมาปฏิเสธให้วุ่นวายทำไมกัน?...เป็นลูกผู้ชายหรือเปล่า?"
"ออก ไปได้แล้ว!!"
"หึ!!...นึกหรือว่าฝนจะปล่อยให้มันจบเพียงเท่านี้?"
...ว่า แล้วยัยเด็กก๋ากั๊นก็โดดแผล่วออกไปจากห้องพลางตะโกนเรียกเพื่อนรัก...
"สา~~... มานี่เร้ว!!...ฝนมีอะไรจะบอกจ้า!!"
"อะไรอีกยะหล่อน?...กลับมาก็เสียงดัง เชียว"
(สาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ)
"เมื่อกี้บอลจับตูดฝนด้วยละ!!...สาต้อง จัดการให้นะ...บอลน่ะลามกที่สุดเลย"
"เธอไปแกล้งอะไรเขาหรือเปล่า?"
"ไม่--"
"สา อย่าไปเชื่อ"
"ตายแล้ว!!"
"ยัยติงต๊องนี่แอบเอาปากกาขีดหน้าตอนบอล หลับ...เกิดบ้าอะไรขึ้นมาอีกก็ไม่รู้?"
"จริงๆนะฝน!!!...เธอนี่มัน--"
"เด่ อเอ๊ย!!...ก็คิดอยู่แล้วว่าต้องเข้าข้างแฟน"
"เปล่าเข้าข้าง"
"ฮึ!!"
"ไม่ เชื่อเหรอ?"
"ใครเชื่อก็บ้าเต็มทน!!...สาสมควรจะระมัดระวังบอลไว้ให้ดีๆ เพราะอีตาบ้านี่ร้ายกาจกว่าที่เห็นภายนอกมากเลยนะจะบอกให้!!!"
"ฉันไป ร้ายกาจอะไร?"
"กิ้วๆๆ...ไม่ต้องมาย้อนถามฉัน!!...ตะเองทำเรื่องอะไรไว้ ย่อมรู้อยู่แก่ใจดีเว้ย~~"
"เฮ่!!...มาเคลียร์ให้รู้เรื่องก่อน"
"ไม่ ย่ะ!!...ฝนจะไปหาพี่"
...โยนระเบิดใส่กลางวงแล้วก็ชิ่งหนีดื้อๆ...เอ๊ะ ?...หรือยัยเขี้ยวปิศาจมันเกิดไปล่วงรู้ความลับอะไรบางอย่างที่เกี่ยวข้อง กับผมเข้าแล้ว?...
"บอล..."
"จะ...จ๊ะ!!"
"ไปทำอะไรไว้?"
"ไม่ ได้ทำ"
"ก็ฝนพูดอย่างกับรู้อะไร"
"ยัยนั่นอาจไม่รู้เรื่องแต่แกล้ง ตีขลุมหลอกเราก็ได้...หือ?"
"?"
"ไม่ใช่เกิดรู้แล้วนะว่าอ้อยกับแม่ กวางก็..."
"เป็น...เป็นไปไม่ได้มั้ง!!"
"แล้วถ้าเป็นไปได้ล่ะสา?"
"เธอ ก็จะต้องโวยวายออกมาบ้างสิ...นิสัยของแม่นั่นน่ะเก็บอาการไม่อยู่หรอก"
"...อือ"
"อย่า คิดมาก...บอลอย่าลืมว่าฝนน่ะเจ้าเล่ห์เพทุบายขนาดไหน?...บางทีอาจแกล้ง ตีขลุมหลอกเราจริงๆนั่นแหละ"
"ผมไม่อยากอยู่ใกล้แม่สาวสารพัดพิษอย่างฝน จริงๆ...สู้สาไม่ได้เลยสักนิดเดียว"
"แน่ะๆ...ไม่ต้องพูดดีเลยย่ะ !!...อ้อนปะเหลาะจะขอซดหอยแต่เช้าล่ะสิท่า?"
"แล้วได้ป่าวล่า~~"
"ไม่ ได้--...จ้ะ!!"
"อ้าว!?"
"ก็วันนี้สาต้องไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล ของมหา'ลัย...ขืนปล่อยให้บอลทำตามใจเดี๋ยวมันจะเกิดเรื่องยุ่งน่ะสิ"
"แย่ จัง!!...ไหงต้องเป็นวันนี้ด้วยน้อ?"
"พรุ่งนี้พี่กุนกับป้าศรีก็จะมาบ้าน ...อดใจรอหน่อยสิ"
"ไม่เห็นเป็น'ไร...บอลร่างกายแข็งแรงฟื้นตัวไวอยู่ แล้ว"
"จ้าพ่อคนเก่ง!!...ตาลึกโบ๋เข้าไปเป็นศอกแล้วจะรู้ตัวบ้างมั้ย นี่?"
...ขนาดกลุ้มอกกลุ้มใจเรื่องผู้หญิงจะตายห่-แม่งยังมีแก่ใจไปทำ กรุ้มกริ่มกับสาอีก!!!!...ผมมันเป็นผู้ชายชนิดไหนกันแน่วะเนี่ย?...
(โอ้ จริงด้วย!!...เรารู้มาจากแม่กวางว่าสมัยหนุ่มๆพ่อก็ไม่เบาเหมือนกัน...ย้าย ไปทำงานอยู่ที่ไหนเป็นต้องได้รับจดหมายรักหรือมีสาวๆตามมาข้องแวะเสมอ...เรา จึงสมควรจะขอคำปรึกษาจากผู้ที่อาบน้ำร้อนมาก่อนนะ)
"คุณป้าทราบแล้วนะคะ ว่าพรุ่งนี้จะมีแขกมาที่บ้าน?"
"จ้ะ...ลุงเค้าบอกป้าแล้ว"
"แต่พวกหนู คงจะช่วยอะไรไม่ได้มากหรอกค่ะ"
"ไม่เป็นไร...ป้าก็รู้จักเธอคนนี้ดี"
...แม่ กวางพูดถึงใคร?...พรุ่งนี้จะมาบ้านงั้นก็ต้องเกี่ยวกับที่พ่อ,กุนและป้าศรี จะกลับมาด้วยน่ะสิ...
"?"
"................................................"
"พี่--... ขอทางหน่อยครับ"
"................................................"
...อะไร หว่า?...พี่แคทยืนขวางทางไม่ยอมให้ผมผ่านไป...ไม่พูดไม่จาแถมมีสีหน้าโกรธ เคืองอีกต่างหาก...
(จ้องเขม็งด้วยวุ้ย!!!)
"เจ๊ๆ"
"................................................"
...หญิง สาวผมยาวทำทีไม่สนใจที่ฝนเรียกแต่กลับเดินเข้ามาหาผมพร้อมสายตาอันน่ากลัว ซึ่งฝ่ายยัยจอมแก่นเห็นว่าแค่ปากพูดคงไม่ได้ผลแน่จึงรีบตรงมาฉุดพี่สาวตัว เองออกไป...
"ยังคิดจะพูดอะไรอีก?"
"ก็เรื่องที่พี่กำลังจะทำนั่น แหละ!"
"ชอบขัดขวางฉันเสียจริงๆ"
"หนูต้องขวางสิ!!"
"เป็นเหมือน กันหมด!!!"
(นี่เราเป็นต้นเหตุอีกแล้วเรอะ?)
"เฮ่--...ใจเย็นซักน่อย อีปี้...บ่ดีใจ้อารมณ์"
"นี่ก็...เย็นจ้าดนักแล้วหนา!!!"
"ตัวน้องฮู้ ดีว่าปี้แคทโคดจั๊ดนักแต่จะไปลงตี้คนอื่นเบิ้ลมันบ่ดี"
"คนอื่นก๊า?...ก็ ฮั่น...บ่ต้องมาปิดปากฉัน!!"
...อยู่ๆก็เปลี่ยนสำเนียงการพูดเฉยเลย แฮะ...
"เอา จะอี้ดีกว่า...ปล่อยฮื้อเป็นหน้าที่ของฝนจัดการคนเดียวส่วนอีปี้ก่ออกจาก บ้านไปแอ่วเปิดหูเปิดตาฮื้อม่วนอกม่วนใจ๋จะดีกว่า...บ่ต้องเฮียนซะวันหนึ่ง"
"ฮึ!!... ฉันก็บ่มีกะจิตกะใจ๋จะเฮียนอยู่แล้ว...ก่ได้!!...ตัวอยากจะเยียะอะหยัง ก่เชิญและถึงบ่บอกฉันก่บ่คิดจะอยู่ตี้นี่อยู่แล้ว"
"โธ่~~...ไหนเคยฮับ ปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าสามารถแยกแยะภาระหน้าที่กับอารมณ์ส่วนตัวได้บ่ใจ่ ก๋า?"
"แต่คนเฮามันก่มีขีดจำกัดหนา!!!...พี่ในตอนนี้น่ะเกือบจะใกล้ถึง จุดเดือดเพราะความโคดมันสะสมไว้ตั้งแต่เตื้อตี้แล้ว"
"งั้น ปิ๊กเข้าห้องไปนับหนึ่งถึงร้อยถึงพันเลยป่ะและข้าวเจ้าฝนจะยกขึ้นไปฮื้อ เอง...บ่ว่าจะได่ก่จะบ่ปล่อยฮื้ออีปี้ออกงิ้วอาละวาดตอนเวลากิ๋นข้าวได้หรอก หนา!!!...เดี๋ยวเสียเรื่องกันหมด"
"นี่สั่งปี้ก่า?"
"หนูบ่ได้สั่ง แต่ขอฮ้อง...เว่ย!!...นิสัยหาเรื่องนะเฮา?"
...ครั้น พี่แคทเหลือบเห็นผมเธอก็เดินขึ้นข้างบนทันที...เมื่อกี้เถียงอะไรกันหนอ?... ผมฟังภาษาเหนือไม่ค่อยจะรู้เรื่องแถมทั้งสองคนก็พูดเร็วอีกต่างหาก...
(แต่ พอจับใจความของประโยคสุดท้ายประมาณว่าฝนจะไม่ยอมให้พี่แคทอาละวาดตอนเวลากิน ข้าวได้?)
...

...หลัง ทานอาหารเช้าแล้วแม่กวางพาอ้อยไปโรงเรียนส่วนสาไปตรวจร่างกายประจำปีที่โรง พยาบาลของมหาวิทยาลัย...
"บอล...วันนี้พี่ฝากฝนไว้สักวัน"
"ปะ...ไป ไหนครับ?"
"พี่มีนัดสำคัญกับคนรู้จัก...เย็นๆจะกลับ"
...อะไร นี่?...สีหน้าญาติสาวผู้พี่วัย 22 ดูดีขึ้นเยอะทีเดียวจากเมื่อสักครู่ที่โมโหโกรธาฟาดงวงฟาดงาอู้คำเมืองโขมง โฉงเฉงชนิดแข่งเร็วชิงโล่กับฝน...
"สำหรับเรื่องอาหารการกินไม่ต้องห่วง ...ฝนจะจัดการให้เธอเอง"
"แต่อยู่บ้านตามลำพังสองคนก็ไม่รู้ว่าจะถูก แกล้งอะไรบ้าง?"
"เธอกลัวเด็กคนนั้นหรือ?"
"แน่ สิครับ...ผมไม่ได้กลัวชนิดหัวหดแต่กลัวฝนจะก่อความเดือดร้อนวุ่นวายให้ซึ่ง พี่ก็รู้ว่าเธอน่ะแสบสันต์เข้ากระดูกมากขนาดไหน?...อ้อ!!...แล้วไหนล่ะครับ ที่บอกว่าข้อมือกับเท้าเจ็บเพราะเล่นบาสเมื่อวาน?...เช้านี้ผมเห็นน้องสาวคน ดีของพี่กระโดดเหย็งๆ"
"แค่วันเดียว..."
"เฮ้อ!!"
"บอลอย่าไปขัด ใจเด็กนั่นก็พอแล้ว...ยังไงก็เป็นพี่ชาย...จะดูแลน้องสาวสักคนมันจะหนักหนา สักแค่ไหนกัน?"
"................................................"
"อีก อย่างฉันคิดว่าสามารถไว้ใจเธอได้ดังนั้นก็จงอย่าทำให้ผิดหวัง...ฉันต้องไป ล่ะไม่อยากให้ทางนั้นรอนาน"
(มัดมือชกกันนี่นา)
"ผมไม่ทำอะไรบ้าๆกับ ฝนอยู่แล้วครับ...กลัวพี่แคทชักดาบฟันคอผมขาดกระเด็น"
"ฮะๆๆๆๆๆๆ"
"?"
(พอ ได้ยินเข้าสาวเจ้าก็หันหน้ากลับมาพลางเปิดปากแค่นหัวเราะเราด้วยน้ำเสียงออก แววประชดประชัน!?)
"ถ้ามันจะเกิดอะไรขึ้นจริงก็ไม่ต้องถึงมือฉันหรอก เพราะฝนนั่นแหละจะสำเร็จโทษเธอเอง...ด้วยนิสัยอีกด้านหนึ่งอย่างที่ฉันพูด ไว้เมื่อวาน"
...แต่ผมไม่เคยเห็นไอ้ที่พี่แคทพูดจึงไม่รู้ว่าจะสมควรกลัว ดีหรือเปล่า?...
"ยัยปิศาจน้อยหน้าเป็นเนี่ยน่ะรึ?...จะเป็นคนโหดเหี้ยม อำมหิต"
"ทั้งที่จริงแล้วฉันอยาก...ลงมือด้วยตัวเอง...ชิ!!!"
"เมื่อกี้ ...พูดอะไรครับ?"
"...เปล่า"
"............................................."
...

"แฮ่ๆๆ ...เราได้อยู่กันตามลำพังสองคนแล้วนะจ๊ะ"
"เออ--"
"ฉะนั้นขอฝากเนื้อ ฝากตัวด้วย...โฮ่ๆๆๆ"
...แค่รอยยิ้มก็ไม่น่าไว้วางใจแล้ว!?...ดังนั้นมัน จะต้องวางแผนอะไรร้ายๆกับผมอีกแน่นอน...ว่าแต่...
"ฝน...เท้าของเธอเป็น อะไร?"
"ก็เป็นเท้าอ่ะเดะ"
"วะ!!...แม่นี่ช่างกวนส้นติงดีแท้ๆ...ช่วย ตอบให้เหมือนชาวบ้านชาวช่องเค้าหน่อยจะได้มั้ย?"
"อือ--...เมื่อวานเล่น บาสกับพี่แล้วจังหวะลงมันพลาดน่ะ...ข้อมือก็ด้วยเพราะถูกลูกบาสกระแทก"
"อ้อ--"
"ไม่ เหมือนบอลนี่!!"
"ทำไม?"
"ถ้าอยากรู้คำตอบก็ช่วยหยิบเครื่องเกมส์มา ให้ทีสิ"
"เรื่องอะไรฉันต้องทำ?"
"รึไม่อยากรู้คำตอบ?"
"เชอะ!!... ที่จริงไม่ต้องมีข้ออ้าง...อยากได้อะไรก็บอกเซ่"
"โอ้!!!...ได้คะแนน เต็ม"
"เอ้า!!...ทีนี้จะตอบได้ยัง?"
"ตอบก็ได้...อะแฮ่ม!!!...ก็คือคน อื่นเค้าเล่นกีฬากันแต่นายกลับเล่นจุ๊กจู๋"
"ฮึ่ย!!...เลิกแดกดันฉัน อย่างนี้ซะทีโว้ย!!!"
"ไม่เลิก!!!...ก็นายมีจุ๊กจู๋จริงๆนี่รึจะเถียง?"
"แต่ ผู้หญิงเค้าไม่พูดกันหรอกนะ"
"ฝนนี่แหละจะพูด!!!...ฮะๆๆ...พ่อจุ๊กจู๋ ดุ้นใหญ่ชะเอิงเอย~~...ฮึ่ยย่ะๆ...นายจุดสองห้อยๆ"
"เฮ้ย!!...หยาบโลน ว่ะ"
"เห็นซะบ่อยแล้วๆๆๆ...ฮิๆๆๆ"
"หะ...เห็นตอนไหน?...เธอเคยแอบดู ฉันเหรอเนี่ย?...บอกมาเดี๋ยวนี้เลยยัยเด็กทะลึ่ง!!!!"
"ใครเป็นเด็กยะตา บ้า?...ฝนน่ะแตกเนื้อสาวเต็มตัวชนิดที่นายก็จะต้องชอบมากล่ะเอ้อ!!!...ว่า แต่...สนใจม้าๆ?"
...ว่า แล้วก็หมุนตัวให้ผมดูซะรอบหนึ่ง...ก็ยอมรับว่าเธอดูดีกว่าตอนเข้าเรียนใหม่ๆ มากหลายเท่าแต่พวกเราเป็นลูกพี่ลูกน้องกันนะ...ต่อให้สนมากแค่ไหนก็ทำไม่ได้ หรอกแล้วราวกับเบื้องหลังของฝนมีเงาของพี่แคทครอบงำอยู่...
"อย่า--... เปลี่ยนเรื่อง"
"หืม~~...ตอนไหนน่ะรึ?...อยากรู้งั้นเรอะ?...อยากรู้นัก ช่ายม้าย?...ง้านจะบอกก็ได้!!!...ฝนเคยเห็นตอน...เอ่อ--...ตอน..."
"อย่า มัวลี..."
"ก็ตอนนายเล่นเสียวกับสาไงจ๊ะ"
"บะ...บ้าที่สุด!!!...เป็น ผู้หญิงประสาอะไรฟะเนี่ย?...มันไม่ใช่เรื่องน่าดูนะโว้ย!!!!"
"ถ้านายว่า มันไม่น่าดูแล้วจะทำกับสาทำไมบ่อยๆอ่ะ?...หน้าตาก็มีความสุขด้วยเหลือเกินนิ น๊า!!!"
"หนวก...หนวกหู!!!!"
"อุ๊ยตายว้ายกรี๊ด~~...เวลาเขินแล้วน่า รักจัง"
"เฮ่ย!!"
...สาว น้อยวัยโจ๋ลงนั่งข้างๆแล้วเอานิ้วจิ้มที่แก้มพร้อมแนบศีรษะซบไหล่ผม...เขิน จริงๆให้ดิ้นตายที่ยัยบ๊องนี่ทำนิสัยสัปดนแอบดูผมกับสามีอะไรกัน...
"ฝน อยากอยู่อย่างนี้สักพัก..."
"............................................"
...สถานการณ์ มันล่อแหลมนะทำแบบนี้...ฝนสวมเสื้อยืดบางๆกางเกงขาสั้นจู๋...แค่เห็นเรียวขา อ่อนขาวจั๊วะผมก็ใจคอไม่ดีแล้ว...แม่คนนี้กำลังคิดอะไรอยู่นะถึงได้มาอิงแอบ แนบชิดอย่างกับจะฉอเลาะเอาอกเอาใจ...
("พี่แคท?"
"แกกล้ายุ่งกับน้อง สาวของฉัน...ตาย!!!!!!!!!!!!"
"อ๊------------า")
"วะ...ว้าก!!!!"
"อะ... อะไรเรอะ?...ตะโกนซะตกอกตกใจ!!!"
"อ่า--...เมื่อกี้ฉัน...เห็นพี่แคท"
"เป็น ไปได้ยังไง?...พี่เค้าออกจากบ้านไปตั้งนานแล้ว"
"...ฉันเผลอหลับ?"
"อื้อ!!... จากนั้นนายคงจะฝันไป"
...สภาพนี้ยังหลับตาลงได้อีกแถมฝันบ้าบออะไรก็ไม่ รู้...น่ากลัวฉิบเป๋ง!!!...พี่แคทชักดาบออกจากฝักแล้วเงื้อจะฟันแสกหน้า ผม...
"จริงด้วย...เธอไม่อยู่ที่นี่แล้ว"
"มีสาวสวยมาซบไหล่หน่อยทำ เป็นร้องเอะอะ...คิกๆ"
"ไม่ใช่!!"
"ว่าแต่ฝันถึงพี่ฉัน...คิดอะไรอยู่ หรือเปล่านั่น?"
"คิดว่าน่าสยองขวัญน่ะสิ"
"ยังไง?"
...เด็ก สาวจอมแก่นเอียงคอถาม...เราสองคนอยู่ใกล้ชิดชนิดหายใจรดกันมันจึงเป็นภาวะ ที่อันตรายไม่ใช่หยอกเลยนะจะบอกให้...โดยเฉพาะกลิ่นหอมจากเส้นผมและเนื้อตัว ของฝนนั้นก็ดูจะช่วยปลุกเร้าความรู้สึกคิดมิชอบให้ทวีมากขึ้นทีละนิดๆ...
"ก็... ในฝันน่ะพี่แคทผมสยายแผ่ออกไปทั่วดูน่ากลัว...ใบหน้าเหี้ยมเกรียมแววตาดุ ร้าย...ถือดาบคงโมเคียวตรงเข้ามาจะฆ่าฉัน"
"โอ้โฮ!!...ใกล้เคียงๆ"
"?"
"เพราะ ถ้าดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำและเรืองแสงล่ะเป๊ะเลย"
"คนนะไม่ใช่ อุลตร้าแมนที่ตาจะมีสีแดงแถมเรืองแสงได้!!"
"นั่นดิ..."
...ฝนตอบด้วย น้ำเสียงอย่างมีเลศนัยน่าสงสัย...
"เอาน่ะฝันก็คือฝันอย่าไปซีเรียสจริง จังนัก...มาเล่นเกมส์กันดีกว่า"
"เกมส์?"
"ใช่...หรือบอลอยากเล่น อย่างอื่นกับฝน?"
"ทะลึ่ง!!"
"นาย แหละทะลึ่ง!!...รู้นะคิดอะไร?...เตียงก็มีพร้อม...บรรยากาศก็เป็นใจมาก ด้วย...ว้ายๆๆ...เกิดมาเป็นผู้หญิงน่ารักมีเสน่ห์เนี่ยมันน่าลำบากใจจังเลย"
...แม่ คนนี้มันเป็นยังไงกัน?...พูดเองเออเองเสร็จสรรพ...
"ยัยผู้หญิงแก่ แดด!!!"
"แล้วบอลเป็นพวกใสซื่อเร๊อะ?"
"อึ๊ก!!"
...

"บอล... ฝนหิวแล้ว~~"
"นึกว่าจะเล่นเกมส์เพลินจนลืมหิวซะอีกแต่รู้สึกในครัวจะไม่ มีอะไร"
"ฝนรู้...ฉะนั้นเรามาทำกับข้าวกินกันเถอะ"
"ไม่เห็นจะต้อง เสียเวลาทำ...ไปซื้อข้าวหน้าปากซอยนี่ก็สิ้นเรื่อง"
"นายนี่!!...หัด รู้จักประหยัดตังค์ซะบ้าง...เอ--...ขอไปดูในตู้เย็นก่อนนะ"
...ฝนหายไปใน ครัวครู่หนึ่งก็ออกมาพร้อมสีหน้าที่ยิ้มแย้ม...
"มีกุ้งก้ามกราม...หมู สามชั้น...วุ้นเส้น"
"จะทำอะไรล่ะ?"
"กุ้งอบวุ้นเส้น"
"ทำเป็น ด้วย?"
"ง่ายถ้ารู้วิธีซะอย่าง...บอลมาช่วยเป็นลูกมือฝนหน่อย"
"ก็ ได้"
...ดีเหมือนกันเพราะแม่สาวเขี้ยวแหลมคนนี้ทำอาหารเก่งอยู่แล้ว(พูด กันตรงๆก็เก่งกว่าแม่กวางซะอีก)...
"อื๋อ!?"
"อะไร?"
"เธอ...ใส่ ผ้ากันเปื้อน"
"แปลกตรงไหนเรอะ?"
"ปละ...เปล่า"
"................................................."
...ไอ้ ครั้นจะชมว่าน่ารักมันก็เขินปาก...ฝนมองหน้าผมแล้วหันไปล้างกุ้งก่อนใส่ กะละมังและหยิบเอาวุ้นเส้นมาแช่น้ำ...เอ่อ--...เมื่อกี้ยอมรับว่าตัวผมตะลึง ไปกับความสดใสน่ารักของลูกพี่ลูกน้องวัย 18 ซึ่งเธออยู่ในชุดเสื้อยืดแขนกุดกางเกงขาสั้นรวบมัดผมสวมผ้ากันเปื้อนแล้ว กำลังจัดแจงวัตถุดิบกับเครื่องปรุงด้วยความชำนาญ...
"หุงข้าว...ใส่น้ำไป สักหนึ่งข้อนิ้วนะบอล"
"เคยทำ--"
"คิ!!...ฝนจะคอยดู...ถ้าหุงแฉะล่ะก็ จะเล่นให้จั๋งหนับเชียว~~"
"ฉันไม่พลาดหรอกเฟ้ย!!"
...ความ รู้สึกที่อบอุ่นนี่คืออะไรกันนะ?...ทำไมจู่ๆมันก็เกิดขึ้นในใจของผมแล้วยัง ทวีมากขึ้นเรื่อยๆอีกด้วยซึ่งจะว่าไปก็เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน...
("........................................."
"อุ๊ย!!!...บอล"
"ใส่ ชุดนักศึกษาและทำกับข้าวเนี่ย...สาช่างน่ารักจังเลย"
"จู่ๆมารู้สึกหื่น อะไรเอาตอนนี้ล่ะ?...อย่าซี่~~...เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า!!"
"ถ้าใครคนนั้น คือกุนหรือแม่กวาง...ผมก็จะชวนให้มาสนุกพร้อมกัน"
"บ้า!!...ยังๆ...ยังจะ เลิกกระโปรงอีก...คนหน้าไม่อายนี่!!!"
"..........................................."
"ว่า แล้วยังไม่หยุดอีก!!...ใจคอคิดจะทำตรงนี้เหรอห๊ะ?"
"เห็นใจบอลเถอะนะคนดี ~~...ควักเจ้าหนูออกมาแล้วเก็บไม่ได้หรอกเห็นมั้ย?...มันแข็งโป๊กเชียว"
"ไม่ รู้ไม่ชี้!!!"
"และบอลก็ดึงกางเกงในสาลงไปด้วย...เอ้า!!...ที่นี้ก็ถ่าง ขาออกสักหน่อยสิจ๊ะสุดที่รักของบอล"
"............................................"
"นะๆ"
"วุ่นวาย จริงเลยตาคนนี้!!!...อย่ามัวช้าล่ะกัน"
"เฮ~~"
"อ๊าวววววววววววว ...ค่อยๆหน่อยซี่อีตาบ้า!!!")
...สรุปคือข้าวหมกไก่มื้อนั้นรสสุดห่วยกิน ไม่ได้เลยเพราะผมและสามัวแต่เล่นชักเย่อกันจนส่วนผสมต่างๆมันเผลอใส่ผิด เพี้ยนไปหมด...
"อะไรของนาย?...ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ได้"
"อะ... อ๋อ!!...พอดี...ฉันนึกถึงตอนที่สาทำอาหารน่ะ...เดี๋ยวจะหาว่านินทาแต่รสมือ ของเธอไม่ค่อยเท่าไหร่เลย"
"สากับพี่กุนน่ะฝีมือเข้าครัวพอกันแหละ...ไม่ ถึงขั้นอร่อยเหาะแต่กินได้ไม่ท้องเสีย...สู้หนูอ้อยไม่ได้ป้าศรีสอนมาดี"
"อื้อ!!... ถูกของเธอ"
("พี่บอลคะ!...น้ำเดือดได้ที่หรือยัง?"
"ไม่รู้จ้ะ"
"คอย ดูด้วยค่ะ...มัวทำอะไรนะ?"
"โอว!!!"
"อ้อยกำลังอาบน้ำอยู่แท้ๆ...เกิด น้ำมันแห้งไปล่ะเสียเวลาเปล่าๆเลย...ว้าย!!!"
"หึๆๆ...นั่นสิจ๊ะ...เพราะ งั้นเราต้องไม่ให้สูญเสียเวลาไปเปล่าๆ"
"อ๋า~~...เอาผ้าเช็ดตัวคืนมา !!!...หนูโป๊หมดแล้วนะ?"
"ไม่ต้องกลัว...พี่จะล่อนจ้อนเป็นเพื่อนอ้อย เอง"
"จะทำอะไรคะ?...ตอนนี้ไม่ได้นะคะ!!"
"น้องรักจะอดใจไหวรื้อ ?...พี่ไม่เชื่อละ!!"
"โธ่~~...สงสัยอ้อยต้องอาบน้ำอีกรอบล่ะสิเนี่ย?")
...แล้ว บ่ายวันนั้นผมก็ใช้กำลังปลุกปล้ำน้องอ้อยจนสำเร็จความใคร่ไปหนึ่งครั้งแถม ต้มยำรวมมิตรสูตรพิเศษก็เสร็จเรียบร้อยเป็นอย่างดี...งานนี้เรียกว่าทั้ง สบายท้องทั้งสบายตัวไปเลย...
"เอ้ว!!!...นายนี่มันแปลกคนจริงๆว่ะ"
"อะ... อะไรเล่า?"
(คน กำลังนึกถึงประสบกามในห้องครัวสนุกๆ...พูดแล้วจะหาว่าคุย...ไม่ว่ากุน,แม่ กวาง,ป้าศรีก็ล้วนแต่โดนเราเล่นเกมส์ถกกระโปรงตอนทำกับข้าวแล้วทั้งนั้น แหละ)
"เมื่อกี้ทีนึง...นั่งยิ้มคนเดียวก็ได้ด้วยแฮะ?"
"ช่างฉันเถอะ ...ว่าแต่เธอกำลังทำอะไร?"
"แล่มันหมูออกมาเจียวส่วนเนื้อที่แบ่งไว้นี่ จะทอดกระเทียมพริกไทย"
"ไม่กลัวอ้วนหรือไง?"
"ไม่!!...เพราะฝนออก กำลังกายทุกวัน"
...ทำ โน่นทำนี่ตลอดเวลาไม่หยุดนิ่งช่างคล่องแถมเก่งเหลือเกิน...นับว่าคุณอาอร นิภาสอนมาดีจริงๆ...ท่วงท่าจับกระทะร่อนควงตะหลิวคือแม่ครัวมืออาชีพดีๆนี่ เอง...
"ให้ฉันช่วยบ้างเถอะ"
"ก่อนอื่น...หุงข้าวเสร็จแล้วใช่มั้ย?"
"อือ"
"งั้น ก็ไปจัดถ้วยจานเตรียมไว้และนั่งรอเฉยๆ"
"อ้าว?"
"เอากากหมูโรยเกลือ นิดๆไปเคี้ยวเล่นก่อน"
"...................................................."
(หมาย ความว่าเรียกเรามาหุงข้าวเท่านั้นเอง)
"เอาละ!!!...ก่อนอื่นก็คลุกเคล้า กุ้งผสมกับพริกไทยครึ่งช้อนชาและซอสปรุงรสหมักทิ้งไว้ประมาณ 5 นาที...ช่วงนี้ก็ทอดหมูรอไว้เล้ย~~"
"ของโปรดเธอนะเนี่ย?...ข้าวหมู ทอดกระเทียม"
"พวก เราพี่น้องนะกินง่ายจะตายไป...อาหารที่ชอบทั้งหลายแหล่ก็เป็นของที่ทำได้ ง่ายทั้งนั้น...ข้าวไก่ทอดกระเทียมเอย--...ข้าวกระเพราเนื้อไข่ดาวเอย--"
(พวก เราพี่น้อง?)
"เสร็จแล้ว!!"
...ฝนใช้ตะหลิวเขี่ยหมูในกระทะมาให้พ้น น้ำมันแล้วกดไว้พักหนึ่งก่อนตักใส่จาน...เธอบอกว่าต้องให้หมูสะเด็ดน้ำมัน ดีๆซะก่อน...
"ไม่ใช่เรื่องลับอะไรตรงไหน...จะกินอาหารทั้งที่มีน้ำมัน เยิ้มน่ะมันเลี่ยนนะแถมพาลทำให้อิ่มเร็ว...ไม่ค่อยดีต่อสุขภาพอีกต่างหาก"
"รอบ รู้จัง"
"ทึ่งแล้วใช่ม้า?...ฝนน่ะชอบทำอาหารมากๆเลย...ต้ม,ผัด,แกง ,ทอด,ปิ้ง,ย่างก็ทำได้หมด"
"ใครได้เธอไปเป็นแฟนคงจะโชคดีแน่ๆ"
"ทำไม ต้องคงจะด้วย?"
"ก็ไม่มีอะไร"
"แต่ฝน..."
"?"
"อยากให้บอลเป็น คนที่โชคดี..."
"เห?"
"ฮ่าๆๆ...ล้อเล่นหรอกย่ะ!!...ทีนี้...ก็เจียว กระเทียมพอเหลืองทิ้งไว้ให้เย็นและตัดวุ้นเส้นเป็นท่อนสั้นๆ
ใส่ ลงในชามผสมน้ำมันหอย,ซีอิ๊วขาว,พริกไทยป่นและน้ำมันกระเทียมเจียวคลุกเคล้า ให้เข้ากันพักไว้ก่อน...ฮืมๆๆๆ...ต่อไป...จัดการรองก้นหม้อด้วยมันหมูสาม ชั้นที่หั่นเตรียมไว้ใส่รากผักชีและขิงให้ทั่วแล้วใส่วุ้นเส้นที่หมัก เครื่องปรุงไว้จัดเรียงกุ้งวางข้างบนให้สวยงาม...สวยมั้ยบอล?"
"...อือ"
"แล้ว ก็ผสมซี้อิ๊วดำและน้ำซุปคนให้เข้ากันราดลงบนวุ้นเส้นให้ทั่ว...สุดท้ายก็นำ ไปอบใช้เวลาสัก 8-10 นาที...เฮ!!...เดี๋ยวก็ได้กินแย้ว~~"
"งั้นเรากิน ข้าวกันก่อนเถอะ"
"อื้ม!!"
...ไม่บ่อยเลยที่ผมจะได้ร่วมโต๊ะกับฝนตาม ลำพังแค่สองคนเพราะต้องมีพี่แคทอยู่ด้วยเสมอ...
"ตอนบ่ายนี้ก็จะมีเรา เท่านั้น?"
"กว่าพี่แคทจะกลับคงเลยสี่โมงเย็นไปแล้ว...หมู่นี้ป้ากวางมัก เลิกงานสองหรือสามทุ่ม...สากับอ้อยก็อาจจะไล่เลี่ยกับพี่น่ะ"
"ฉันถามเธอ หน่อยสิ"
"อะหยัง?"
"ที่เธอกับพี่แคทออกจากบ้านนี้...ไปค้างที่ไหน เหรอ?"
"..............................................."
"..............................................."
"...กุ้ง อบวุ้นเส้นได้แล้ว...ฝนไปตักมาให้"
...คล้ายว่าเด็กสาวจะไม่ค่อยอยากตอบ คำถามของผม...มันเป็นความลับที่บอกไม่ได้หรือยังไง?...
"บอลลองชิมดูซิ"
"..............................................."
"รส ชาติเป็นไง?...พอดีหรือเปล่า?...อร่อยมั้ย?"
"อร่อย...อร่อยมาก!!!"
"จริง เรอะ?...อย่าแกล้งชมนะ"
"ไม่ได้แกล้ง...มันอร่อยมากจริงๆ...เธอนี่เยี่ยม ไปเลย"
"ไชโย!!!...ฝนดีใจจัง"
...ยิ้มร่าตาลุกวาวทีเดียว...ยินดี ปรีดาขนาดนี้เชียวรึที่มีคนชมว่าฝีมือทำอาหารอร่อย?...
"มันแน่อยู่แล้ว ...คนทำก็อยากได้กำลังใจจากคนทานกันทั้งนั้นแหละแต่พี่แคทน่ะไม่ค่อยจะชมฝน หรอก"
"เธอเป็นคนปากหนักไม่ค่อยพูดชมใครก็น่าจะรู้"
"แต่ฝนไม่ใช่คน อื่นไกลนี่นา...น้องสาวทำอาหารอร่อยๆให้กินจะชมกันบ้างก็ไม่มี...พี่แคทนะ พี่แคท...เออนี่บอล"
"หือ?"
"ถ้าบอลชอบฝนจะทำให้กินบ่อยๆ...เอามั้ย จ๊ะ?...อยากให้ทำอะไรก็บอกมาได้เลย...ยิ่งอาหารเหนือล่ะของถนัด"
"ก็ ดีสิ!!!...เพราะบางทีฉันก็เซ็งเหมือนกันที่ต้องเอาแต่ไปกินข้าวนอก บ้าน...แม่กวางงานยุ่งมากไม่อยากรบกวน...อ้อยก็ต้องเรียนหนังสือส่วนสาฝีมือ ยังไม่ดีพอแต่...หึๆๆ...บ่นมากไม่ได้เดี๋ยวมีงอน"
"งั้นตกลงตามนี้ ...เป็นสัญญาของเราแค่สองคน"
"เดี๋ยวพี่แคทก็รู้จนได้แหละ"
"รู้แล้ว ทำไม?...ไม่มีทางห้ามฝนได้ร้อกถ้าจะทำซะอย่าง!!"
"หัวดื้อนะเธอ"
"นาย ก็ด้วยนิ...เรื่องความหัวแข็งหัวรั้นน่ะไม่ได้ด้อยไปกว่าฝนสักนิด"
"เออ!!"
"ฮะๆๆๆ"
...เสียง หัวเราะครื้นเครงของพวกเราสองคนพี่น้องในมื้อกลางวันๆนี้นับเป็นความทรงจำ ที่ควรค่าต่อการเก็บรักษาไว้...ไม่ใช่อย่างคนอื่นที่เคยสัมผัสมาแต่เป็นฝน เท่านั้น...พอกินข้าวเสร็จผมกับเธอก็ไปเล่นเกมส์กันต่อในห้อง...
"เอ๋--... ฝนมันจะตกหรือเปล่า?...อากาศถึงได้ร้อนอบอ้าวชอบกล"
"จริงด้วย...เข้า หน้าหนาวแล้วยังจะร้อนอีก...ถ้าเป็นที่ลำปางล่ะก็เย็นสบายสุดๆ"
"พูดถึง ลำปาง...เธอกับพี่แคทพูดเหนือคล่องมาก"
"ก็อยู่มาตั้งกี่ปีแล้วล่ะ ?...จริงๆถึงไม่ใช่บ้านเกิดแต่ก็ไม่ต่างกัน"
"ที่คุยกันเมื่อเช้าฟังไม่ ค่อยรู้เรื่อง...มีอะไรกัน?"
"ไม่สำคัญหรอก...พี่แคทเค้าแค่หงุดหงิดใคร บางคนแต่จะพาลมาลงที่คนอื่นซะงั้น...อืม--...ถ้าบอลอยากอู้คำเมืองเก่งๆฝน สอนให้เอามั้ย?"
"จะดีเร้อ?...ฉันเป็นเด็กเทพมาก่อนนะเฟ้ย!!"
"เทพอะ หยัง?"
"ก็ฉันเคยไปเรียนอยู่ที่กรุงเทพฯตั้งหลายปีไง"
"ชิชะ!!...ทำ เป็นอวดว่าได้เข้าเมืองหลวง"
"ว่าแต่เธอแหละ...พูดภาษากลางได้คล่องแน่ รื้อ?"
"ฮึ่ย!!...ก็ที่ฝนคุยอยู่กับนายนี่ไม่ใช่ภาษากลางหรือยะ?"
"ฉัน ว่าไม่ใช่...สำเนียงของเธอน่ะมันออกจะแปร่งๆ"
"ไม่อยากให้ฝนสอนก็ตามใจ แต่ถ้าโดนพี่แคทด่าเมื่อไหร่ไม่ต้องมาถามเลยนะ"
"หากรู้ว่าถูกด่าก็ไม่ ถามหรอก...เฮ้อ~~...ไปอาบน้ำดีกว่า"
"จะรีบเลิกไปไหน?...เกมส์สนุกจะตายไป"
"หล่อนสนุกคนเดียว...เกมส์บอลก็ยิงฉันพรุน...เกมส์ต่อสู้ก็อัดฉันเละ"
"ก๊ากๆๆ...ก็คนมันเก่งอ่ะ...ช่วยม่ายด้าย"
(หยาดฝนเอ๊ยหยาดฝน~~...ความอ่อนหวานน่ารักของเธอในช่วงที่เข้าครัวทำอาหารกับร่วมโต๊ะทานข้าวด้วยกันมันสูญหายไปโดยพลันแต่มีความบ๊องและติ๊งต๊องเข้ามาแทนที่ซะแล้ว)
"อื้อ...ตั้งแต่ปรับปรุงห้องน้ำใหม่...เวลาอาบคนเดียวมันรู้สึกว่ากว้างเกินไปจริงๆด้วยนะ"
...เมื่อก่อนผมไม่ค่อยชินกับการอาบน้ำคนเดียวเพราะมักจะมีสาวน้อยสาวใหญ่อาบด้วยกันเนืองๆแถมจะไม่ค่อยจบเพียงแค่นั้นอีกต่างหาก...
"เย็นพรุ่งนี้กุนกับป้าศรีก็จะกลับมาบ้าน...ทีนี้ละสนุกแน่นอน"
...แต่ป้าศรีนี่สิ...เมื่อเดือนก่อนเธอแจ้งข่าว(ร้าย)ให้พวกเรารู้ว่ากำลังจะแต่งงานใหม่กับนายทหารอากาศหนุ่มใหญ่วัย 43 ปีและอ้อยก็ให้ความเห็นชอบ(ซะงั้น)...ดังนั้นที่มาบ้านในครั้งนี้จึงคล้ายเป็นการสั่งลากลายๆ...
"ป้าไม่รักผมแล้วหรือไง?...เสียดายจังที่ต้องปล่อยให้ไปเป็นของคนอื่น...ฮ่า--...ถึงจะเสียแม่แต่ก็ได้ลูกสาวมาแทน...ไม่ๆๆ...เสียดายๆๆๆ...ยิ่งคิดยิ่งเสียดายโว้ย!!!"
(ถ้ารู้อย่างงี้ไม่ปล่อยให้ป้าศรีไปอยู่กรุงเทพฯซะก็ดีแล้วแต่เราไม่ยอมให้จบแค่นี้แน่...ต้องมีสักวันที่เราจะไปหาเธอและเล่นเกมส์ที่ตัวเองถนัดคือเกมส์หลบผัวแอบจ้ำจี้เมีย)
"ที่บ่นว่าเสียดาย...เสียดายอะไรค่ะ?"
"ว้าก!!"
"ตะโกนเสียงดังลั่นอีกแล้ว...กลบความดีใจหรือพี่ชาย?"
"ดี...ดีใจบ้าอะไร?...เธอ...เธอมาทำอะไรหน้าห้องน้ำ?"
"ก็จะอาบน้ำไง...ไม่น่าถาม"
"ฉันยังอาบอยู่นะ!!!"
"ไม่เห็นเป็นไร"
"หยึย!!!!"
...ตั้งแต่เปลี่ยนประตูมาเป็นแบบกระจกฝ้าเลื่อนเพราะพี่แคทถีบพัง...เวลาใครเดินผ่านก็จะเกิดเงาให้เห็นแต่ที่ผมกำลังเห็นในขณะนี้...เสื้อยืดสีดำที่ฝนใส่มันหล่นลงไปในตะกร้าแล้วจากนั้นก็ตามด้วย...ยะ...ยก...ยกทรง...
"อะ...เอาจริงหรือ...เดี๋ยวๆๆ...ให้ฉันอาบเสร็จก่อน"
"เสียมารยาท!!!"
"..............................................."
...กางเกงขาสั้นสีชมพูก็ถูกถอดออกจากปลายเท้าด้วย...เหลือเพียงชิ้นผ้าสุดท้ายซึ่งในที่สุดฝนก็ก้มตัวและย่อเข่าพลางเอานิ้วเกี่ยวรูดมันออกไป...
(เห็นแค่เงาแต่ควยกูมันดันถูกความคิดชั่วปลุกให้ตื่นนอนซะแล้ว...นั่นญาติผู้น้องของมึงนะเว้ย!!!!...ละเว้นไว้บ้าง)
"ไม่เห็นต้องตื่นตกใจอะไรขนาดนั้นที่พี่น้องจะอาบน้ำด้วยกัน"
"แต่ฉันผู้ชายและเธอผู้หญิงนะว้อย!!!...ถ้าใครหรือพี่แคทรู้เข้า...หัวฉันมิหลุดจากบ่าเร๊อะ?"
"โวยวายมากๆ...เดี๋ยวเอากางเกงในยัดปากซะเลยนี่!!"
"อึ๋ย~~"
...ผมยิ่งหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมาอีกครั้งทันทีแถมรุนแรงกว่าเดิมด้วยเมื่อฝนก้าวเท้าเข้ามาในห้องน้ำซึ่งไม่ได้ล็อคกลอน(ใครมันจะไปคาดคิดล่ะ?)ในสภาวะนุ่งผ้าเช็ดตัวสั้นเหนือเข่า...
"ก็คิดซะว่าฝนคือสาหรือพี่กุนสิจ๊ะ?
"จะไปคิดได้ยังไง?"
"แล้วคิดอะไรอยู่เอ่ย?"
"อย่ามาใกล้!!"
"โอ๋~~...กลัวฝนเห็นว่าเจ้าจุ๊กจู๋ของนายจะแข็งเป๊กรึ?"
"ยัยบ้า!!!"
"อ้าวๆๆ...นี่จะไม่อยู่รอรับรสรักจากน้องสาวหรือจ๊า?"
"รสรักอะไรของเธอหา?"
"ถ้าอยู่อาบน้ำด้วยกันก็จะได้รู้เอง"
"มะ...ไม่เอา!!!...ฉันเป็นผู้ชายเธอเป็นผู้หญิง...อีกอย่างก็อยู่ในวัยหนุ่มสาวกันทั้งคู่"
"จุ๊ๆๆ...ไม่นึกว่าบอลจะพูดประโยคนี้ออกมาได้...เอ--...ฝนรู้สึกว่าคำพูดกับการแสดงออกมันจะขัดแย้งกันละ"
"!!!!"
"คึๆๆ...เอาผ้าปิดใหญ่เลยเชียว"
"อย่ามองเซ่!!!"
"ไม่เห็นของนายสักหน่อย...แต่เอ๊อะไรตุงๆหรือนั่น?"
"โว้ย~~"
"เกลียดจังเล้ยคนปากไม่ตรงกับใจเนี่ย!!!...หากยอมอาบน้ำด้วยกันก็จะมีเรื่องดีเกิดขึ้นแท้ๆ...ฝนเจ็บขาอยู่นะ...จะช่วยอาบน้ำให้หน่อยก็ไม่ได้...บอลนี่ช่างใจร้ายจัง"
"..............................................."
"ฮ้า!!...ไม่ไหวๆ...ใจเสาะเสียจริงพี่ชายคนดีของฉัน...จะรู้ตัวบ้างหรือเปล่าว่าตะเองผ่านการทดสอบแล้วน่ะ?"
...

...ส่วนอีกด้านหนึ่งที่ห้องคาราโอเกะของร้านอาหารใกล้มหาวิทยาลัยทางนอกเมือง...
"พี่คะ"
"................................................"
"อย่างน้อยถ้าจะเต้นก็ถอดเสื้อกาวส์ออกก่อน"
"แบบนี้เท่ดี"
"แล้วไปเอาหมวกทรงแปลกๆมาจากไหนคะ?"
"ของพี่เองแหละ"
"เอาเข้าไป"
"อย่ามัวนั่งแช่แป้งเหมือนคนหมดเรี่ยวแรงซี่!!...มาเสียเหงื่อขยับแข้งขยับขาด้วยกันเถอะแคท"
"หนูเต้นไม่เป็นหรอกค่ะ...ท่าอะไรไม่รู้?"
"โอทส์!!!...เชยจริงจริ๊งน้องสาวฉัน...นี่เขาเรียกว่าท่าเต้น Moonwalk จ้ะ"
"เกิดมีคนไข้ของพี่มาเห็นเข้าคงจะสนุกพิลึก"
"ช่าย~~...สนุกแน่ๆเพราะจะชวนมามันส์ด้วยกัน...เอ๊ะ?"
"?"
"แคทกำลังหงุดหงิดอะไรอยู่เนี่ย?...อ้อ!!...เป็นห่วงน้องฝนสิท่า?"
"ไม่ห่วงหรอกค่ะ"
"ปากแข็งอีกละ!!...ก็น้องสาวสุดรักแสนหวงแหนอยู่บ้านตามลำพังสองต่อสองกับนายจระเข้ผู้กินไม่เลือกนี่นา"
"หากจระเข้ตัวนี้คิดงับเหยื่อโดยไม่ดูตาม้าตาเรือก็จะโดนถลกหนังไปทำกระเป๋าซะเอง"
"ฮุๆๆ"
"ไม่ใช่แคทแต่เป็นฝนต่างหาก"
"ได้ยินว่าเด็กคนนั้นสนิทกับสาวิตรีแฟนนายเอกคเชนทร์มากเหมือนกับที่น้องก็นับถือศกุนตลาเหมือนพี่สาวแท้ๆ...คงจะไม่ทำตัวซ่อนเงื่อนเพื่อนทรยศ?"
"ไม่มีทางอย่างแน่นอนค่ะพี่เซค!!"
"ทุกยุคทุกสมัย...มิตรภาพของเพื่อนนั้นช่างงดงามยิ่งนักแต่โลกนี้มันไม่มีอะไรที่แน่นอน...พี่รู้มาว่าน้องฝนน่ะมีสัญญาบางอย่างกับนายนั่นอยู่ไม่ใช่หรือ?"
"ก็แค่สัญญาในวัยเยาว์อีกอย่างบอลก็จำไม่ได้เพราะสูญเสียความทรงจำไป"
"แต่มีคนพยายามนำประเด็นนี้มาใช้ให้เกิดประโยชน์นะแคท"
"ใครคะ?"
"น้าอรนิภา"
"คุณแม่!?"
"ลองไปถามรายละเอียดเอาเองเถอะจ้ะแต่คิดว่าน่าจะพอเชื่อถือได้เพราะม่อนเป็นคนเล่าให้พี่ฟัง"
"บางทีฝนก็อาจจะรู้แต่ปิดเงียบไม่ยอมบอก...โทรมาพอดี...ว่าไง?"
"...................................................."
"คะแนน...เท่าไหร่?"
"...................................................."
"ผ่าน!!!...จะบ้าหรือไง?"
"อุ๊บ!...สำลัก...แค่กๆๆ...ฮ้า!!...น้องฝนให้เจ้าบ้ากามนั่นสอบผ่าน?...จะต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ!!!"
"เธอเอาเกณฑ์อะไรมาตัดสิน?...ในความคิดของฉัน...ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันโดนปรับตกตั้งแต่ยังไม่ทันเข้าสอบซะด้วยซ้ำไป!!!!"
"...................................................."
"หมดเวลาสำหรับการทำบททดสอบจิตว้าวุ่นอะไรนั่น!!...เธออยู่ที่บ้านอย่าเพิ่งหนีไปไหนเดี๋ยวฉันจะกลับไปขอคำอธิบาย...พี่เซค...น้องขอตัวกลับนะคะ"
"จ๊าคนสวยแต่ดุโหด!...อย่าลืมมาเล่าให้ฟังบ้างเน้อ~~...อึ๋ย!!...ปิดประตูเบาๆ"
"....................................................."
"ว้าว!!!...บึ่งรถเร็วดุจพายุน่ากลัวจะฉุนไม่เบาเลยเนี่ย?...อุตส่าห์ชวนมาร้องเพลงให้ใจเย็นๆแต่ดูท่าจะไม่ได้ผล...ซึ่งสาเหตุน่าจะมาจาก...ไหนดูที่แคทจดออกมาหน่อยซิ"
-เมื่อบอลรู้ว่าฝนได้รับบาดเจ็บก็จะมีความรู้สึกห่วงใยบ้างหรือไม่?(ทดสอบความห่วงใย)
"....................................................."
-หากฝนร้องขอให้ช่วยทำอะไรก็ตามบอลจะยินดีหรือเปล่า?(ทดสอบความมีน้ำใจ)
"....................................................."
-บอลจะมีอาการอย่างไรเมื่อได้อยู่ใกล้ชิดกับฝนแบบแนบชิดถึงตัว?(ทดสอบสติความรู้สึก)
"ฮึ!!...ต่อให้ภายนอกวางตัวเฉยแค่ไหนแต่ภายในก็ต้องมีหวั่นไหวกันบ้างแหละน่า!!!...ขนาดเราเป็นผู้หญิงเหมือนกันยังอดใจไว้ไม่ไหวแล้วนายเอกคเชนทร์เป็นผู้วิเศษมาจากไหน?"
-บอลชอบอาหารที่ฝนทำมากน้อยแค่ไหน?(ทดสอบความพึงพอใจ)
"....................................................."
-บอลยินดีจะให้ฝนทำอาหารให้ทานบ่อยๆหรือเปล่า?(ทดสอบความต้องการ)
"ไม่น่าจะเดายากนะข้อนี้...ในบรรดาพวกเรา 8 คนน้องฝนจัดว่ามีเสน่ห์ปลายจวักสูงสุดราวสวรรค์บันดาล...ไม่ว่าใครก็ติดใจฝีมือของเธอด้วยกันทั้งนั้น...อย่างนายบอลจะยอมสวาปามอาหารฝีมือห่วยๆของสองพี่น้องแทบทุกมื้อก็ให้มันรู้ไปสิ!!...ฮ่า--...ก็น่าอายเหมือนกันนะที่เราเป็นพี่คนโตแท้ๆแต่ไม่ค่อยมีหัวทางด้านนี้เลยส่วนน้องแคท...อุ!!...ฮิๆๆๆๆ...คิกๆๆๆๆ...ละไว้ในฐานที่เข้าใจดีกว่า"
-หากเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันเช่นบอลอาจได้เห็นฝนในสภาวะกึ่งเปลือยแล้วเขาจะแสดงออกอย่างไรบ้าง?(ทดสอบความยับยั้งชั่งใจ)
"ต่อให้เป็นลูกพี่ลูกน้องกันแต่เจ้านั่นมันยิ่งกว่าโจรโรคจิตบ้ากามก็จะต้องออกแววหื่นกับน้องฝนแน่ๆ...เอ--...ชั่วร้ายซะถึงขนาดนี้ว่าแต่ทำไมถึงให้ผ่าน?...แคทก็คงคิดอย่างนี้ล่ะนะจึงรีบกลับไปขอคำอธิบาย"
...

...พลาดไม่ได้ด้วยประการทั้งปวงกับตอนหน้าในชื่อว่า "No.3 ของตระกูล!!!...เพื่อนใหม่!?...แจ้งชัด!!!!" โดยจะกล่าวถึงนายบอลซึ่งต้องตกที่นั่งลำบากเมื่อแคทกำลังหัวเสียกับพฤติกรรมของเขาจนแทบอยากจะตัดญาติขาดมิตรแต่ฝนกลับเป็นไปในทางตรงกันข้ามอันเนื่องจากความรู้สึกที่เริ่มแปรเปลี่ยนและความต้องการในบางสิ่งของผู้เป็นมารดา?...นอกจากนี้ศกุนตลาสาวคนรักและศรีวิกาคุณป้าผู้มีพระคุณก็จะกลับมาเยือนบ้านนี้อีกครั้งและถึงตรงนี้ก็จงโปรดฟังอีกครั้งหนึ่งว่า "ฝนเริ่มจะมีใจให้นายบอลแล้วอีกทั้งยังเป็นฝ่ายชิงเดินเกมส์รุกก่อนด้วย!!!!"ดังนั้นงานนี้ไม่ต้องตั้งเนื้อตั้งตัวทันกันละ 
...

เจ้าของบทประพันธ์ Adslman 

ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต ตอนที่ 29 "รักร้อนๆจากน้องสาว!!!!...บททดสอบจิตว้าวุ่น!?"

("โบว์เคยพูดแบบที เล่นทีจริงว่ากำลังนิยมชมชอบผู้ชายคนหนึ่ง...บุศตื่นเต้นมากก็เลยรีบถามกลับ ว่าจริงๆเหรอ?...เขาเป็นคนนิสัยยังไง?,อยู่ที่ไหน?,ชื่ออะไร ?,ยังเรียนหรือทำงานแล้ว?,อายุเท่าไหร่?...พามาให้รู้จักบ้างสิ"
"................................................"
"ซึ่ง ที่ถามไปทั้งหมดเธอไม่ตอบแต่บอกว่าเขามีอายุมากกว่าและตัวเองเพียงแค่แอบ ชื่นชมในใจเท่านั้นไม่กล้าคิดเป็นอื่น...ฉันอาจจะเซ้าซี้มากเกินไปล่ะ มั้งโบว์จึงไม่ยอมปริปากพูดเรื่องนี้อีก?"
"เคยสังหรณ์ใจมั้ยว่าจะเป็น ผม?"
"สาบานนะคะ...ไม่เลยสักนิด!!!"
"................................................"
"ทั้ง ที่น้องของเราเป็นเพื่อนสนิทกันแท้ๆแต่บุศสมควรจะเอะใจได้ตั้งแต่แรกว่าทำไม โบว์ถึงไม่ยอมพาคนที่ตัวเองชอบมาเที่ยวบ้านซึ่งความจริงแล้วก็ไม่ได้ห้ามโดย เด็ดขาดหรือจะเข้มงวดอะไรนักหรอกค่ะ"
"เพราะเธอเชื่อฟังบุศมาก"
"แต่ สารภาพออกมาแล้วค่ะคือโบว์กลัวพี่สาวอย่างฉันจะแย่งคนรักไปซึ่งความคิดแบบ เด็กๆนี่แหละที่ทำให้คุณรับประโยชน์เต็มๆ...บุศไม่น่าเซ่อเลย...ก็เธออยู่ โรงเรียนหญิงล้วนแล้วจะไปมีโอกาสพบเจอหนุ่มที่ไหนกันนอกจากพี่ชายของเพื่อน สนิท?...ช่างตลกร้ายเหลือเกินที่เราสองคนเอาแต่คลาดกันไปคลาดกันมา"
...คือ... ช่วยตัดสินให้หน่อยสิว่านี่ผมเก่งกาจขนาดสามารถคั่วทั้งพี่ทั้งน้องได้โดย พวกเธอต่างไม่รู้ว่ากำลังมีสัมพันธ์สวาทกับผู้ชายคนเดียวกันหรือผมโง่ที่ไม่ รู้ว่าพวกเธอเป็นพี่น้องร่วมสายเลือดเดียวกัน?...มันเป็นอย่างไหนแน่!!!?...
"เวลา โบว์หลับนี่อย่างกับเด็กตัวน้อยๆนะคะ?"
"อืม--"
...เพราะ ความอ่อนเพลียจากการมีเพศสัมพันธ์แบบชายหนึ่งหญิงสองจึงทำให้เด็กหญิงบุ ศลาวัลย์นอนหลับใหลอิงแอบข้างกายผม...ไม่ต้องบอกก็รู้จากสีหน้าของเธอว่ามี ความสุขกายสบายใจมากขนาดไหน...
"เมื่อบุศได้รู้ความจริงทุกอย่างแล้วว่า ฉันเป็นผู้ชายจอมเจ้าชู้รวมทั้งทำลายน้องสาวสุดที่รักด้วย...เธอจะทำยัง ไง?...จะเฉดหัวฉันทิ้งเลยก็ได้นะเพราะสิ่งที่ฉันกระทำลงไปน่ะมันก็เลวร้าย ไม่แพ้...ไม่สิ...เลวทรามต่ำช้ายิ่งกว่าแฟนเก่าของเธอไม่รู้กี่เท่าต่อกี่ เท่า"
"เลิก?"
"ใช่"
"ฮะๆๆๆๆๆๆๆๆ"
...หญิงสาวได้ฟังผมพูดจบก็ หัวเราะเสียงดังก่อนลุกไปหยิบเสื้อคลุมสวมใส่...
"คุณ นี่ช่างพูดง่ายซะเหลือเกิน...คิดหรือคะว่าบุศจะยอมปล่อยคุณไปง่ายๆ?...ไม่มี ทางอย่างเด็ดขาดแต่บุศจะยิ่งเหนี่ยวรั้งคุณไว้ให้แน่นหนาขึ้นกว่าเดิมอีก หลายเท่าล่ะสิไม่ว่า!!!"
"ทะ...ทำไม?...ผมไม่มีอะไรคู่ควรกับบุศและไม่มี คุณค่าดีพอสำหรับโบว์เลยนะ!!"
"เอาอะไรมาพูดคะ?...คุณนั่นแหละที่คู่ควร กับพวกเราพี่น้องอย่างที่สุดแล้ว"
".................................................."
"มัน เป็นเรื่องที่น่ายินดีซะมากกว่าค่ะที่นอกจากบุศแล้วโบว์ก็ยังเป็นของคุณอีก คนหนึ่งเพราะเท่านี้คุณก็ไม่อาจทอดทิ้งเราสองพี่น้องได้มิหนำซ้ำคุณยังต้อง ยกให้บุศยากับบุศลาวัลย์มีความสำคัญเทียบเท่าศกุนตลาและสาวิตรี"
"มัน... มันเป็นไปไม่..."
"ต้อง ได้สิคะเอกคเชนทร์ วิษณุมนตรีเพราะบุศยา สว่างศิลป์คนนี้รู้จักนิสัยของคุณดีว่าไม่มีทางนิ่งดูดายกับเพศตรง ข้าม...ตัวอย่างก็มีให้เห็น...สาวกับเก๋นั่นไง"
"................................................."
"ต่อ ไปพวกเราจะไม่ยอมน้อยหน้าพี่น้องคู่นั้นอีก...คุณเคยรู้บ้างมั้ยคะว่าศกุน ตลากับสาวิตรีน่ะไม่เป็นที่ยอมรับของ?..."
"พอได้แล้ว!!...ยังไงก็ตาม ...ที่บุศเรียกผมที่นี่ก็เพื่อล่อให้ตกบ่วงหลุมพราง...ใช้เสน่ห์ล่อหลอกจนผม หลงกลอย่างจังทีเดียวนะ"
"อย่าพูดอย่างนั้นสิคะ...บุศเพียงอยากพิสูจน์ ให้เห็นกับตาตัวเอง...แล้วตลอดเวลาที่อยู่กับเราสองคนบอลก็มีความสุขดีนี่ นา"
"พิสูจน์อะไร?"
"ว่าคุณกับโบว์จะมีสัมพันธ์รักกันจริงหรือเปล่า?"
...เพราะ ตัณหาความใคร่มันบดบังตาผมจึงไม่รู้เท่าทันแผนการของบุศยาที่หวังใช้น้องสาว ร่วมสายเลือดผูกมัดและบีบบังคับผมให้แน่นหนามากขึ้นไปอีก...
"พี่บอล"
"โบ ว์..."
...ลืมตาตื่นเพราะเสียงของผมดังขึ้นน่ะสิ...
"หนูไม่ผิดใช่ มั้ยที่รักพี่บอล?...แม้พี่จะมีคนรักอยู่แล้วแต่หนูก็ไม่อาจตัดใจได้...ไม่ มีทางทำได้เลยค่ะ"
".................................................."
"คุณ พี่คือคนที่โบว์เคารพรักและเทิดทูนเต็มหัวใจ...ดังนั้นโบว์จึงอยากให้คุณพี่ มีความสุขสมหวังกับความรักซะที"
...โบว์โผกอดผมแน่น...แววตาของเธอนั้น ช่างน่าเห็นใจยิ่งนัก...เห็นแบบนี้แล้วผมมิอาจจะใจร้ายใจดำหักหาญไมตรีจิต และความรักได้หรอก...
"ต่อ ไปบ้านหลังนี้คุณก็มีสิทธิ์เข้านอกออกในได้ทุกเมื่อและทุกเวลา...จะมาเมื่อ ไหร่ก็ได้แล้วโบว์ก็ไม่ต้องแอบนัดคุณออกไปข้างนอกให้เสียเวลาอีกนะคะ"
"..................................................."
"เรื่อง อื่นเอาไว้ตกลงกันทีหลังก็ยังได้...แค่ให้คุณอย่าลืมว่ายังมีบุศกับโบ ว์อยู่"
"ส่วนเป้าหมายที่แท้จริงคือยังไงก็จะพยายามหาทางบีบบังคับให้ผม เลิกกับกุนและสา...ใช่มั้ย?"
"นี่ตัวคุณพูดออกมาเองนะคะ"
"น่ากลัว มาก"
"ใช่!!!... ฉันคือผู้หญิงที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ครอบครองในสิ่งที่ต้องการและ จากนี้ไปฉันก็จะเริ่มกำจัดบรรดาสาวๆที่คุณเคยมีเยื่อใยด้วยไปให้พ้นทางทั้ง หมด...เพื่อความสุขชั่วชีวิตของเราสองพี่น้อง"
"...................................................."
"อีก อย่างบุศไม่พอใจกับการกระทำของคุณมานานแล้ว...จะบอกเลยก็ได้ว่าที่คุณเคยไป มีความสัมพันธ์กับใครที่ไหนบ้างบุศรู้หมดนะคะ"
"นี่คิดจะทำตัวเป็นแม่ของ ผมหรือยังไง!!"
"หึๆๆ...ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะที่รัก")
...เช้าที่ไม่ น่าสดใสของวันต่อมาผมก็ยังนึกถึงเรื่องอันไม่เข้าท่าซะอีก...
"นับว่าเรา ประเมินผู้หญิงคนนี้ต่ำไป"
...ปัญหา ใหญ่เกิดขึ้นมาซะแล้วเมื่อบุศไม่ยอมเลิกรามิหนำซ้ำยังเอาน้องโบว์มาเป็นข้อ ผูกมัดผมด้วย...เธอช่างกล้าทำได้...โธ่เอ๊ย!!...ทำไมผมไม่รู้จักเด็ดขาดให้ มากกว่านี้นะ?...ไหนจะเรื่องของน้องจอยอีกล่ะ?...เรื่องของสาวอีกด้วย... กลุ้มๆๆ...
(แต่ถ้าเราหักหาญน้ำใจตัดสัมพันธ์เอาดื้อๆก็ไม่รู้ว่าบุศจะทำ อะไรวู่วามเพราะความโกรธซึ่งซ้ำร้ายกุนกับสาอาจต้องพลอยเดือดร้อนด้วยก็ได้ แถมสงสารน้องโบว์ที่มีความรักให้เราอย่างบริสุทธิ์ใจอีกต่างหาก)
"อื๋อ?... หมะ...เหม็นอะไรวะเนี่ย?"
(มีคนสัปดนเอาปากกาเมจิคขีดหน้าเรา!!!)
"และ มันจะเป็นใครไปไม่ได้อีกแล้วนอกจาก...ยัยผี!!!!"
"จ๋า~~"
"มานี่!!!"
...ราว กับคอยซุ่มแอบอยู่หน้าห้อง...พอผมตะโกนเรียกสาวน้อยก็โผล่หน้าเข้ามาให้เห็น ทันควัน...
"ถ้ามันลบไม่ออกจะว่ายังไงหา?...กากบาทเต็มหน้าฉันเชียวนะ ว้อย!!!"
"คือฝนชอบในสิ่งที่มันเป็นรูปธรรมน่ะ"
"พูดอะไรไม่รู้ เรื่อง!!"
"อ๋า!!"
...เล่นซนหนักข้อเกินไปแล้ว!!!...ผมเข้ารวบตัวฝน ขึ้นช้อนบ่าและเอามือตีก้นเป็นการเอาคืน...
"อ๊าย~~...เจ็บนะ!...ฝนเจ็บ น๊ะ!!...ช่วยด้วยเจ้าข้าเอ้ย~~...คนลามกจับก้น!!!"
"ตีว้อยไม่ใช่จับ !!...ในเมื่อแสบนักมันก็ต้องเจอแบบนี้"
"ปล่อย!!!...ไม่งั้นฉันฟ้องพี่ จริงๆ"
"ก็เอาซี่!!...ฉันจะได้บอกพี่แคทเหมือนกันว่าเธอน่ะเล่นพิเรนทร์ เอาปากกาขีดหน้าฉัน!!!"
...สะใจ จังว่ะ!!...ยัยตัวแสบร้องแหวเสียงดังลั่นพลางเอามือทุบหลังบึกๆแต่ผมไม่สนใจ เพราะโดนแกล้งมามากแล้ว...ขอเอาคืนหน่อยเหอะน่า!!!...
"โอ๊ย!!"
"นี่ๆๆ"
"...................................................."
(อ้าว?... ไหงเงียบเสียงไปหว่า!?)
"...................................................."
"คิ... คิกๆๆ"
"หัวเราะอะไรฟะ?"
"โด่!!...ทำเป็นมีข้ออ้างจะตีที่แท้นายอยาก จับก้นฉันก็บอกมาตรงๆเถอะน่า--...ไม่เห็นจะต้องทำเป็นโกรธเลยนิ?...โอ้ย!!!"
...ผม ได้ยินก็สะดุ้งโหยงรีบโยนร่างฝนลงบนเตียง...
"ไม่ใช่!!...ฉันไม่เคยมี เจตนาอย่างนั้น"
"คน นะไม่ใช่สิ่งของจะวางเบาๆไม่ได้รึไงยะ?...อย่าๆๆ...วันก่อนพี่แคทวันนี้ก็ ฉันอีก...ยังจะมาปฏิเสธให้วุ่นวายทำไมกัน?...เป็นลูกผู้ชายหรือเปล่า?"
"ออก ไปได้แล้ว!!"
"หึ!!...นึกหรือว่าฝนจะปล่อยให้มันจบเพียงเท่านี้?"
...ว่า แล้วยัยเด็กก๋ากั๊นก็โดดแผล่วออกไปจากห้องพลางตะโกนเรียกเพื่อนรัก...
"สา~~... มานี่เร้ว!!...ฝนมีอะไรจะบอกจ้า!!"
"อะไรอีกยะหล่อน?...กลับมาก็เสียงดัง เชียว"
(สาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ)
"เมื่อกี้บอลจับตูดฝนด้วยละ!!...สาต้อง จัดการให้นะ...บอลน่ะลามกที่สุดเลย"
"เธอไปแกล้งอะไรเขาหรือเปล่า?"
"ไม่--"
"สา อย่าไปเชื่อ"
"ตายแล้ว!!"
"ยัยติงต๊องนี่แอบเอาปากกาขีดหน้าตอนบอล หลับ...เกิดบ้าอะไรขึ้นมาอีกก็ไม่รู้?"
"จริงๆนะฝน!!!...เธอนี่มัน--"
"เด่ อเอ๊ย!!...ก็คิดอยู่แล้วว่าต้องเข้าข้างแฟน"
"เปล่าเข้าข้าง"
"ฮึ!!"
"ไม่ เชื่อเหรอ?"
"ใครเชื่อก็บ้าเต็มทน!!...สาสมควรจะระมัดระวังบอลไว้ให้ดีๆ เพราะอีตาบ้านี่ร้ายกาจกว่าที่เห็นภายนอกมากเลยนะจะบอกให้!!!"
"ฉันไป ร้ายกาจอะไร?"
"กิ้วๆๆ...ไม่ต้องมาย้อนถามฉัน!!...ตะเองทำเรื่องอะไรไว้ ย่อมรู้อยู่แก่ใจดีเว้ย~~"
"เฮ่!!...มาเคลียร์ให้รู้เรื่องก่อน"
"ไม่ ย่ะ!!...ฝนจะไปหาพี่"
...โยนระเบิดใส่กลางวงแล้วก็ชิ่งหนีดื้อๆ...เอ๊ะ ?...หรือยัยเขี้ยวปิศาจมันเกิดไปล่วงรู้ความลับอะไรบางอย่างที่เกี่ยวข้อง กับผมเข้าแล้ว?...
"บอล..."
"จะ...จ๊ะ!!"
"ไปทำอะไรไว้?"
"ไม่ ได้ทำ"
"ก็ฝนพูดอย่างกับรู้อะไร"
"ยัยนั่นอาจไม่รู้เรื่องแต่แกล้ง ตีขลุมหลอกเราก็ได้...หือ?"
"?"
"ไม่ใช่เกิดรู้แล้วนะว่าอ้อยกับแม่ กวางก็..."
"เป็น...เป็นไปไม่ได้มั้ง!!"
"แล้วถ้าเป็นไปได้ล่ะสา?"
"เธอ ก็จะต้องโวยวายออกมาบ้างสิ...นิสัยของแม่นั่นน่ะเก็บอาการไม่อยู่หรอก"
"...อือ"
"อย่า คิดมาก...บอลอย่าลืมว่าฝนน่ะเจ้าเล่ห์เพทุบายขนาดไหน?...บางทีอาจแกล้ง ตีขลุมหลอกเราจริงๆนั่นแหละ"
"ผมไม่อยากอยู่ใกล้แม่สาวสารพัดพิษอย่างฝน จริงๆ...สู้สาไม่ได้เลยสักนิดเดียว"
"แน่ะๆ...ไม่ต้องพูดดีเลยย่ะ !!...อ้อนปะเหลาะจะขอซดหอยแต่เช้าล่ะสิท่า?"
"แล้วได้ป่าวล่า~~"
"ไม่ ได้--...จ้ะ!!"
"อ้าว!?"
"ก็วันนี้สาต้องไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล ของมหา'ลัย...ขืนปล่อยให้บอลทำตามใจเดี๋ยวมันจะเกิดเรื่องยุ่งน่ะสิ"
"แย่ จัง!!...ไหงต้องเป็นวันนี้ด้วยน้อ?"
"พรุ่งนี้พี่กุนกับป้าศรีก็จะมาบ้าน ...อดใจรอหน่อยสิ"
"ไม่เห็นเป็น'ไร...บอลร่างกายแข็งแรงฟื้นตัวไวอยู่ แล้ว"
"จ้าพ่อคนเก่ง!!...ตาลึกโบ๋เข้าไปเป็นศอกแล้วจะรู้ตัวบ้างมั้ย นี่?"
...ขนาดกลุ้มอกกลุ้มใจเรื่องผู้หญิงจะตายห่-แม่งยังมีแก่ใจไปทำ กรุ้มกริ่มกับสาอีก!!!!...ผมมันเป็นผู้ชายชนิดไหนกันแน่วะเนี่ย?...
(โอ้ จริงด้วย!!...เรารู้มาจากแม่กวางว่าสมัยหนุ่มๆพ่อก็ไม่เบาเหมือนกัน...ย้าย ไปทำงานอยู่ที่ไหนเป็นต้องได้รับจดหมายรักหรือมีสาวๆตามมาข้องแวะเสมอ...เรา จึงสมควรจะขอคำปรึกษาจากผู้ที่อาบน้ำร้อนมาก่อนนะ)
"คุณป้าทราบแล้วนะคะ ว่าพรุ่งนี้จะมีแขกมาที่บ้าน?"
"จ้ะ...ลุงเค้าบอกป้าแล้ว"
"แต่พวกหนู คงจะช่วยอะไรไม่ได้มากหรอกค่ะ"
"ไม่เป็นไร...ป้าก็รู้จักเธอคนนี้ดี"
...แม่ กวางพูดถึงใคร?...พรุ่งนี้จะมาบ้านงั้นก็ต้องเกี่ยวกับที่พ่อ,กุนและป้าศรี จะกลับมาด้วยน่ะสิ...
"?"
"................................................"
"พี่--... ขอทางหน่อยครับ"
"................................................"
...อะไร หว่า?...พี่แคทยืนขวางทางไม่ยอมให้ผมผ่านไป...ไม่พูดไม่จาแถมมีสีหน้าโกรธ เคืองอีกต่างหาก...
(จ้องเขม็งด้วยวุ้ย!!!)
"เจ๊ๆ"
"................................................"
...หญิง สาวผมยาวทำทีไม่สนใจที่ฝนเรียกแต่กลับเดินเข้ามาหาผมพร้อมสายตาอันน่ากลัว ซึ่งฝ่ายยัยจอมแก่นเห็นว่าแค่ปากพูดคงไม่ได้ผลแน่จึงรีบตรงมาฉุดพี่สาวตัว เองออกไป...
"ยังคิดจะพูดอะไรอีก?"
"ก็เรื่องที่พี่กำลังจะทำนั่น แหละ!"
"ชอบขัดขวางฉันเสียจริงๆ"
"หนูต้องขวางสิ!!"
"เป็นเหมือน กันหมด!!!"
(นี่เราเป็นต้นเหตุอีกแล้วเรอะ?)
"เฮ่--...ใจเย็นซักน่อย อีปี้...บ่ดีใจ้อารมณ์"
"นี่ก็...เย็นจ้าดนักแล้วหนา!!!"
"ตัวน้องฮู้ ดีว่าปี้แคทโคดจั๊ดนักแต่จะไปลงตี้คนอื่นเบิ้ลมันบ่ดี"
"คนอื่นก๊า?...ก็ ฮั่น...บ่ต้องมาปิดปากฉัน!!"
...อยู่ๆก็เปลี่ยนสำเนียงการพูดเฉยเลย แฮะ...
"เอา จะอี้ดีกว่า...ปล่อยฮื้อเป็นหน้าที่ของฝนจัดการคนเดียวส่วนอีปี้ก่ออกจาก บ้านไปแอ่วเปิดหูเปิดตาฮื้อม่วนอกม่วนใจ๋จะดีกว่า...บ่ต้องเฮียนซะวันหนึ่ง"
"ฮึ!!... ฉันก็บ่มีกะจิตกะใจ๋จะเฮียนอยู่แล้ว...ก่ได้!!...ตัวอยากจะเยียะอะหยัง ก่เชิญและถึงบ่บอกฉันก่บ่คิดจะอยู่ตี้นี่อยู่แล้ว"
"โธ่~~...ไหนเคยฮับ ปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าสามารถแยกแยะภาระหน้าที่กับอารมณ์ส่วนตัวได้บ่ใจ่ ก๋า?"
"แต่คนเฮามันก่มีขีดจำกัดหนา!!!...พี่ในตอนนี้น่ะเกือบจะใกล้ถึง จุดเดือดเพราะความโคดมันสะสมไว้ตั้งแต่เตื้อตี้แล้ว"
"งั้น ปิ๊กเข้าห้องไปนับหนึ่งถึงร้อยถึงพันเลยป่ะและข้าวเจ้าฝนจะยกขึ้นไปฮื้อ เอง...บ่ว่าจะได่ก่จะบ่ปล่อยฮื้ออีปี้ออกงิ้วอาละวาดตอนเวลากิ๋นข้าวได้หรอก หนา!!!...เดี๋ยวเสียเรื่องกันหมด"
"นี่สั่งปี้ก่า?"
"หนูบ่ได้สั่ง แต่ขอฮ้อง...เว่ย!!...นิสัยหาเรื่องนะเฮา?"
...ครั้น พี่แคทเหลือบเห็นผมเธอก็เดินขึ้นข้างบนทันที...เมื่อกี้เถียงอะไรกันหนอ?... ผมฟังภาษาเหนือไม่ค่อยจะรู้เรื่องแถมทั้งสองคนก็พูดเร็วอีกต่างหาก...
(แต่ พอจับใจความของประโยคสุดท้ายประมาณว่าฝนจะไม่ยอมให้พี่แคทอาละวาดตอนเวลากิน ข้าวได้?)
...

...หลัง ทานอาหารเช้าแล้วแม่กวางพาอ้อยไปโรงเรียนส่วนสาไปตรวจร่างกายประจำปีที่โรง พยาบาลของมหาวิทยาลัย...
"บอล...วันนี้พี่ฝากฝนไว้สักวัน"
"ปะ...ไป ไหนครับ?"
"พี่มีนัดสำคัญกับคนรู้จัก...เย็นๆจะกลับ"
...อะไร นี่?...สีหน้าญาติสาวผู้พี่วัย 22 ดูดีขึ้นเยอะทีเดียวจากเมื่อสักครู่ที่โมโหโกรธาฟาดงวงฟาดงาอู้คำเมืองโขมง โฉงเฉงชนิดแข่งเร็วชิงโล่กับฝน...
"สำหรับเรื่องอาหารการกินไม่ต้องห่วง ...ฝนจะจัดการให้เธอเอง"
"แต่อยู่บ้านตามลำพังสองคนก็ไม่รู้ว่าจะถูก แกล้งอะไรบ้าง?"
"เธอกลัวเด็กคนนั้นหรือ?"
"แน่ สิครับ...ผมไม่ได้กลัวชนิดหัวหดแต่กลัวฝนจะก่อความเดือดร้อนวุ่นวายให้ซึ่ง พี่ก็รู้ว่าเธอน่ะแสบสันต์เข้ากระดูกมากขนาดไหน?...อ้อ!!...แล้วไหนล่ะครับ ที่บอกว่าข้อมือกับเท้าเจ็บเพราะเล่นบาสเมื่อวาน?...เช้านี้ผมเห็นน้องสาวคน ดีของพี่กระโดดเหย็งๆ"
"แค่วันเดียว..."
"เฮ้อ!!"
"บอลอย่าไปขัด ใจเด็กนั่นก็พอแล้ว...ยังไงก็เป็นพี่ชาย...จะดูแลน้องสาวสักคนมันจะหนักหนา สักแค่ไหนกัน?"
"................................................"
"อีก อย่างฉันคิดว่าสามารถไว้ใจเธอได้ดังนั้นก็จงอย่าทำให้ผิดหวัง...ฉันต้องไป ล่ะไม่อยากให้ทางนั้นรอนาน"
(มัดมือชกกันนี่นา)
"ผมไม่ทำอะไรบ้าๆกับ ฝนอยู่แล้วครับ...กลัวพี่แคทชักดาบฟันคอผมขาดกระเด็น"
"ฮะๆๆๆๆๆๆ"
"?"
(พอ ได้ยินเข้าสาวเจ้าก็หันหน้ากลับมาพลางเปิดปากแค่นหัวเราะเราด้วยน้ำเสียงออก แววประชดประชัน!?)
"ถ้ามันจะเกิดอะไรขึ้นจริงก็ไม่ต้องถึงมือฉันหรอก เพราะฝนนั่นแหละจะสำเร็จโทษเธอเอง...ด้วยนิสัยอีกด้านหนึ่งอย่างที่ฉันพูด ไว้เมื่อวาน"
...แต่ผมไม่เคยเห็นไอ้ที่พี่แคทพูดจึงไม่รู้ว่าจะสมควรกลัว ดีหรือเปล่า?...
"ยัยปิศาจน้อยหน้าเป็นเนี่ยน่ะรึ?...จะเป็นคนโหดเหี้ยม อำมหิต"
"ทั้งที่จริงแล้วฉันอยาก...ลงมือด้วยตัวเอง...ชิ!!!"
"เมื่อกี้ ...พูดอะไรครับ?"
"...เปล่า"
"............................................."
...

"แฮ่ๆๆ ...เราได้อยู่กันตามลำพังสองคนแล้วนะจ๊ะ"
"เออ--"
"ฉะนั้นขอฝากเนื้อ ฝากตัวด้วย...โฮ่ๆๆๆ"
...แค่รอยยิ้มก็ไม่น่าไว้วางใจแล้ว!?...ดังนั้นมัน จะต้องวางแผนอะไรร้ายๆกับผมอีกแน่นอน...ว่าแต่...
"ฝน...เท้าของเธอเป็น อะไร?"
"ก็เป็นเท้าอ่ะเดะ"
"วะ!!...แม่นี่ช่างกวนส้นติงดีแท้ๆ...ช่วย ตอบให้เหมือนชาวบ้านชาวช่องเค้าหน่อยจะได้มั้ย?"
"อือ--...เมื่อวานเล่น บาสกับพี่แล้วจังหวะลงมันพลาดน่ะ...ข้อมือก็ด้วยเพราะถูกลูกบาสกระแทก"
"อ้อ--"
"ไม่ เหมือนบอลนี่!!"
"ทำไม?"
"ถ้าอยากรู้คำตอบก็ช่วยหยิบเครื่องเกมส์มา ให้ทีสิ"
"เรื่องอะไรฉันต้องทำ?"
"รึไม่อยากรู้คำตอบ?"
"เชอะ!!... ที่จริงไม่ต้องมีข้ออ้าง...อยากได้อะไรก็บอกเซ่"
"โอ้!!!...ได้คะแนน เต็ม"
"เอ้า!!...ทีนี้จะตอบได้ยัง?"
"ตอบก็ได้...อะแฮ่ม!!!...ก็คือคน อื่นเค้าเล่นกีฬากันแต่นายกลับเล่นจุ๊กจู๋"
"ฮึ่ย!!...เลิกแดกดันฉัน อย่างนี้ซะทีโว้ย!!!"
"ไม่เลิก!!!...ก็นายมีจุ๊กจู๋จริงๆนี่รึจะเถียง?"
"แต่ ผู้หญิงเค้าไม่พูดกันหรอกนะ"
"ฝนนี่แหละจะพูด!!!...ฮะๆๆ...พ่อจุ๊กจู๋ ดุ้นใหญ่ชะเอิงเอย~~...ฮึ่ยย่ะๆ...นายจุดสองห้อยๆ"
"เฮ้ย!!...หยาบโลน ว่ะ"
"เห็นซะบ่อยแล้วๆๆๆ...ฮิๆๆๆ"
"หะ...เห็นตอนไหน?...เธอเคยแอบดู ฉันเหรอเนี่ย?...บอกมาเดี๋ยวนี้เลยยัยเด็กทะลึ่ง!!!!"
"ใครเป็นเด็กยะตา บ้า?...ฝนน่ะแตกเนื้อสาวเต็มตัวชนิดที่นายก็จะต้องชอบมากล่ะเอ้อ!!!...ว่า แต่...สนใจม้าๆ?"
...ว่า แล้วก็หมุนตัวให้ผมดูซะรอบหนึ่ง...ก็ยอมรับว่าเธอดูดีกว่าตอนเข้าเรียนใหม่ๆ มากหลายเท่าแต่พวกเราเป็นลูกพี่ลูกน้องกันนะ...ต่อให้สนมากแค่ไหนก็ทำไม่ได้ หรอกแล้วราวกับเบื้องหลังของฝนมีเงาของพี่แคทครอบงำอยู่...
"อย่า--... เปลี่ยนเรื่อง"
"หืม~~...ตอนไหนน่ะรึ?...อยากรู้งั้นเรอะ?...อยากรู้นัก ช่ายม้าย?...ง้านจะบอกก็ได้!!!...ฝนเคยเห็นตอน...เอ่อ--...ตอน..."
"อย่า มัวลี..."
"ก็ตอนนายเล่นเสียวกับสาไงจ๊ะ"
"บะ...บ้าที่สุด!!!...เป็น ผู้หญิงประสาอะไรฟะเนี่ย?...มันไม่ใช่เรื่องน่าดูนะโว้ย!!!!"
"ถ้านายว่า มันไม่น่าดูแล้วจะทำกับสาทำไมบ่อยๆอ่ะ?...หน้าตาก็มีความสุขด้วยเหลือเกินนิ น๊า!!!"
"หนวก...หนวกหู!!!!"
"อุ๊ยตายว้ายกรี๊ด~~...เวลาเขินแล้วน่า รักจัง"
"เฮ่ย!!"
...สาว น้อยวัยโจ๋ลงนั่งข้างๆแล้วเอานิ้วจิ้มที่แก้มพร้อมแนบศีรษะซบไหล่ผม...เขิน จริงๆให้ดิ้นตายที่ยัยบ๊องนี่ทำนิสัยสัปดนแอบดูผมกับสามีอะไรกัน...
"ฝน อยากอยู่อย่างนี้สักพัก..."
"............................................"
...สถานการณ์ มันล่อแหลมนะทำแบบนี้...ฝนสวมเสื้อยืดบางๆกางเกงขาสั้นจู๋...แค่เห็นเรียวขา อ่อนขาวจั๊วะผมก็ใจคอไม่ดีแล้ว...แม่คนนี้กำลังคิดอะไรอยู่นะถึงได้มาอิงแอบ แนบชิดอย่างกับจะฉอเลาะเอาอกเอาใจ...
("พี่แคท?"
"แกกล้ายุ่งกับน้อง สาวของฉัน...ตาย!!!!!!!!!!!!"
"อ๊------------า")
"วะ...ว้าก!!!!"
"อะ... อะไรเรอะ?...ตะโกนซะตกอกตกใจ!!!"
"อ่า--...เมื่อกี้ฉัน...เห็นพี่แคท"
"เป็น ไปได้ยังไง?...พี่เค้าออกจากบ้านไปตั้งนานแล้ว"
"...ฉันเผลอหลับ?"
"อื้อ!!... จากนั้นนายคงจะฝันไป"
...สภาพนี้ยังหลับตาลงได้อีกแถมฝันบ้าบออะไรก็ไม่ รู้...น่ากลัวฉิบเป๋ง!!!...พี่แคทชักดาบออกจากฝักแล้วเงื้อจะฟันแสกหน้า ผม...
"จริงด้วย...เธอไม่อยู่ที่นี่แล้ว"
"มีสาวสวยมาซบไหล่หน่อยทำ เป็นร้องเอะอะ...คิกๆ"
"ไม่ใช่!!"
"ว่าแต่ฝันถึงพี่ฉัน...คิดอะไรอยู่ หรือเปล่านั่น?"
"คิดว่าน่าสยองขวัญน่ะสิ"
"ยังไง?"
...เด็ก สาวจอมแก่นเอียงคอถาม...เราสองคนอยู่ใกล้ชิดชนิดหายใจรดกันมันจึงเป็นภาวะ ที่อันตรายไม่ใช่หยอกเลยนะจะบอกให้...โดยเฉพาะกลิ่นหอมจากเส้นผมและเนื้อตัว ของฝนนั้นก็ดูจะช่วยปลุกเร้าความรู้สึกคิดมิชอบให้ทวีมากขึ้นทีละนิดๆ...
"ก็... ในฝันน่ะพี่แคทผมสยายแผ่ออกไปทั่วดูน่ากลัว...ใบหน้าเหี้ยมเกรียมแววตาดุ ร้าย...ถือดาบคงโมเคียวตรงเข้ามาจะฆ่าฉัน"
"โอ้โฮ!!...ใกล้เคียงๆ"
"?"
"เพราะ ถ้าดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำและเรืองแสงล่ะเป๊ะเลย"
"คนนะไม่ใช่ อุลตร้าแมนที่ตาจะมีสีแดงแถมเรืองแสงได้!!"
"นั่นดิ..."
...ฝนตอบด้วย น้ำเสียงอย่างมีเลศนัยน่าสงสัย...
"เอาน่ะฝันก็คือฝันอย่าไปซีเรียสจริง จังนัก...มาเล่นเกมส์กันดีกว่า"
"เกมส์?"
"ใช่...หรือบอลอยากเล่น อย่างอื่นกับฝน?"
"ทะลึ่ง!!"
"นาย แหละทะลึ่ง!!...รู้นะคิดอะไร?...เตียงก็มีพร้อม...บรรยากาศก็เป็นใจมาก ด้วย...ว้ายๆๆ...เกิดมาเป็นผู้หญิงน่ารักมีเสน่ห์เนี่ยมันน่าลำบากใจจังเลย"
...แม่ คนนี้มันเป็นยังไงกัน?...พูดเองเออเองเสร็จสรรพ...
"ยัยผู้หญิงแก่ แดด!!!"
"แล้วบอลเป็นพวกใสซื่อเร๊อะ?"
"อึ๊ก!!"
...

"บอล... ฝนหิวแล้ว~~"
"นึกว่าจะเล่นเกมส์เพลินจนลืมหิวซะอีกแต่รู้สึกในครัวจะไม่ มีอะไร"
"ฝนรู้...ฉะนั้นเรามาทำกับข้าวกินกันเถอะ"
"ไม่เห็นจะต้อง เสียเวลาทำ...ไปซื้อข้าวหน้าปากซอยนี่ก็สิ้นเรื่อง"
"นายนี่!!...หัด รู้จักประหยัดตังค์ซะบ้าง...เอ--...ขอไปดูในตู้เย็นก่อนนะ"
...ฝนหายไปใน ครัวครู่หนึ่งก็ออกมาพร้อมสีหน้าที่ยิ้มแย้ม...
"มีกุ้งก้ามกราม...หมู สามชั้น...วุ้นเส้น"
"จะทำอะไรล่ะ?"
"กุ้งอบวุ้นเส้น"
"ทำเป็น ด้วย?"
"ง่ายถ้ารู้วิธีซะอย่าง...บอลมาช่วยเป็นลูกมือฝนหน่อย"
"ก็ ได้"
...ดีเหมือนกันเพราะแม่สาวเขี้ยวแหลมคนนี้ทำอาหารเก่งอยู่แล้ว(พูด กันตรงๆก็เก่งกว่าแม่กวางซะอีก)...
"อื๋อ!?"
"อะไร?"
"เธอ...ใส่ ผ้ากันเปื้อน"
"แปลกตรงไหนเรอะ?"
"ปละ...เปล่า"
"................................................."
...ไอ้ ครั้นจะชมว่าน่ารักมันก็เขินปาก...ฝนมองหน้าผมแล้วหันไปล้างกุ้งก่อนใส่ กะละมังและหยิบเอาวุ้นเส้นมาแช่น้ำ...เอ่อ--...เมื่อกี้ยอมรับว่าตัวผมตะลึง ไปกับความสดใสน่ารักของลูกพี่ลูกน้องวัย 18 ซึ่งเธออยู่ในชุดเสื้อยืดแขนกุดกางเกงขาสั้นรวบมัดผมสวมผ้ากันเปื้อนแล้ว กำลังจัดแจงวัตถุดิบกับเครื่องปรุงด้วยความชำนาญ...
"หุงข้าว...ใส่น้ำไป สักหนึ่งข้อนิ้วนะบอล"
"เคยทำ--"
"คิ!!...ฝนจะคอยดู...ถ้าหุงแฉะล่ะก็ จะเล่นให้จั๋งหนับเชียว~~"
"ฉันไม่พลาดหรอกเฟ้ย!!"
...ความ รู้สึกที่อบอุ่นนี่คืออะไรกันนะ?...ทำไมจู่ๆมันก็เกิดขึ้นในใจของผมแล้วยัง ทวีมากขึ้นเรื่อยๆอีกด้วยซึ่งจะว่าไปก็เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน...
("........................................."
"อุ๊ย!!!...บอล"
"ใส่ ชุดนักศึกษาและทำกับข้าวเนี่ย...สาช่างน่ารักจังเลย"
"จู่ๆมารู้สึกหื่น อะไรเอาตอนนี้ล่ะ?...อย่าซี่~~...เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า!!"
"ถ้าใครคนนั้น คือกุนหรือแม่กวาง...ผมก็จะชวนให้มาสนุกพร้อมกัน"
"บ้า!!...ยังๆ...ยังจะ เลิกกระโปรงอีก...คนหน้าไม่อายนี่!!!"
"..........................................."
"ว่า แล้วยังไม่หยุดอีก!!...ใจคอคิดจะทำตรงนี้เหรอห๊ะ?"
"เห็นใจบอลเถอะนะคนดี ~~...ควักเจ้าหนูออกมาแล้วเก็บไม่ได้หรอกเห็นมั้ย?...มันแข็งโป๊กเชียว"
"ไม่ รู้ไม่ชี้!!!"
"และบอลก็ดึงกางเกงในสาลงไปด้วย...เอ้า!!...ที่นี้ก็ถ่าง ขาออกสักหน่อยสิจ๊ะสุดที่รักของบอล"
"............................................"
"นะๆ"
"วุ่นวาย จริงเลยตาคนนี้!!!...อย่ามัวช้าล่ะกัน"
"เฮ~~"
"อ๊าวววววววววววว ...ค่อยๆหน่อยซี่อีตาบ้า!!!")
...สรุปคือข้าวหมกไก่มื้อนั้นรสสุดห่วยกิน ไม่ได้เลยเพราะผมและสามัวแต่เล่นชักเย่อกันจนส่วนผสมต่างๆมันเผลอใส่ผิด เพี้ยนไปหมด...
"อะไรของนาย?...ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ได้"
"อะ... อ๋อ!!...พอดี...ฉันนึกถึงตอนที่สาทำอาหารน่ะ...เดี๋ยวจะหาว่านินทาแต่รสมือ ของเธอไม่ค่อยเท่าไหร่เลย"
"สากับพี่กุนน่ะฝีมือเข้าครัวพอกันแหละ...ไม่ ถึงขั้นอร่อยเหาะแต่กินได้ไม่ท้องเสีย...สู้หนูอ้อยไม่ได้ป้าศรีสอนมาดี"
"อื้อ!!... ถูกของเธอ"
("พี่บอลคะ!...น้ำเดือดได้ที่หรือยัง?"
"ไม่รู้จ้ะ"
"คอย ดูด้วยค่ะ...มัวทำอะไรนะ?"
"โอว!!!"
"อ้อยกำลังอาบน้ำอยู่แท้ๆ...เกิด น้ำมันแห้งไปล่ะเสียเวลาเปล่าๆเลย...ว้าย!!!"
"หึๆๆ...นั่นสิจ๊ะ...เพราะ งั้นเราต้องไม่ให้สูญเสียเวลาไปเปล่าๆ"
"อ๋า~~...เอาผ้าเช็ดตัวคืนมา !!!...หนูโป๊หมดแล้วนะ?"
"ไม่ต้องกลัว...พี่จะล่อนจ้อนเป็นเพื่อนอ้อย เอง"
"จะทำอะไรคะ?...ตอนนี้ไม่ได้นะคะ!!"
"น้องรักจะอดใจไหวรื้อ ?...พี่ไม่เชื่อละ!!"
"โธ่~~...สงสัยอ้อยต้องอาบน้ำอีกรอบล่ะสิเนี่ย?")
...แล้ว บ่ายวันนั้นผมก็ใช้กำลังปลุกปล้ำน้องอ้อยจนสำเร็จความใคร่ไปหนึ่งครั้งแถม ต้มยำรวมมิตรสูตรพิเศษก็เสร็จเรียบร้อยเป็นอย่างดี...งานนี้เรียกว่าทั้ง สบายท้องทั้งสบายตัวไปเลย...
"เอ้ว!!!...นายนี่มันแปลกคนจริงๆว่ะ"
"อะ... อะไรเล่า?"
(คน กำลังนึกถึงประสบกามในห้องครัวสนุกๆ...พูดแล้วจะหาว่าคุย...ไม่ว่ากุน,แม่ กวาง,ป้าศรีก็ล้วนแต่โดนเราเล่นเกมส์ถกกระโปรงตอนทำกับข้าวแล้วทั้งนั้น แหละ)
"เมื่อกี้ทีนึง...นั่งยิ้มคนเดียวก็ได้ด้วยแฮะ?"
"ช่างฉันเถอะ ...ว่าแต่เธอกำลังทำอะไร?"
"แล่มันหมูออกมาเจียวส่วนเนื้อที่แบ่งไว้นี่ จะทอดกระเทียมพริกไทย"
"ไม่กลัวอ้วนหรือไง?"
"ไม่!!...เพราะฝนออก กำลังกายทุกวัน"
...ทำ โน่นทำนี่ตลอดเวลาไม่หยุดนิ่งช่างคล่องแถมเก่งเหลือเกิน...นับว่าคุณอาอร นิภาสอนมาดีจริงๆ...ท่วงท่าจับกระทะร่อนควงตะหลิวคือแม่ครัวมืออาชีพดีๆนี่ เอง...
"ให้ฉันช่วยบ้างเถอะ"
"ก่อนอื่น...หุงข้าวเสร็จแล้วใช่มั้ย?"
"อือ"
"งั้น ก็ไปจัดถ้วยจานเตรียมไว้และนั่งรอเฉยๆ"
"อ้าว?"
"เอากากหมูโรยเกลือ นิดๆไปเคี้ยวเล่นก่อน"
"...................................................."
(หมาย ความว่าเรียกเรามาหุงข้าวเท่านั้นเอง)
"เอาละ!!!...ก่อนอื่นก็คลุกเคล้า กุ้งผสมกับพริกไทยครึ่งช้อนชาและซอสปรุงรสหมักทิ้งไว้ประมาณ 5 นาที...ช่วงนี้ก็ทอดหมูรอไว้เล้ย~~"
"ของโปรดเธอนะเนี่ย?...ข้าวหมู ทอดกระเทียม"
"พวก เราพี่น้องนะกินง่ายจะตายไป...อาหารที่ชอบทั้งหลายแหล่ก็เป็นของที่ทำได้ ง่ายทั้งนั้น...ข้าวไก่ทอดกระเทียมเอย--...ข้าวกระเพราเนื้อไข่ดาวเอย--"
(พวก เราพี่น้อง?)
"เสร็จแล้ว!!"
...ฝนใช้ตะหลิวเขี่ยหมูในกระทะมาให้พ้น น้ำมันแล้วกดไว้พักหนึ่งก่อนตักใส่จาน...เธอบอกว่าต้องให้หมูสะเด็ดน้ำมัน ดีๆซะก่อน...
"ไม่ใช่เรื่องลับอะไรตรงไหน...จะกินอาหารทั้งที่มีน้ำมัน เยิ้มน่ะมันเลี่ยนนะแถมพาลทำให้อิ่มเร็ว...ไม่ค่อยดีต่อสุขภาพอีกต่างหาก"
"รอบ รู้จัง"
"ทึ่งแล้วใช่ม้า?...ฝนน่ะชอบทำอาหารมากๆเลย...ต้ม,ผัด,แกง ,ทอด,ปิ้ง,ย่างก็ทำได้หมด"
"ใครได้เธอไปเป็นแฟนคงจะโชคดีแน่ๆ"
"ทำไม ต้องคงจะด้วย?"
"ก็ไม่มีอะไร"
"แต่ฝน..."
"?"
"อยากให้บอลเป็น คนที่โชคดี..."
"เห?"
"ฮ่าๆๆ...ล้อเล่นหรอกย่ะ!!...ทีนี้...ก็เจียว กระเทียมพอเหลืองทิ้งไว้ให้เย็นและตัดวุ้นเส้นเป็นท่อนสั้นๆ
ใส่ ลงในชามผสมน้ำมันหอย,ซีอิ๊วขาว,พริกไทยป่นและน้ำมันกระเทียมเจียวคลุกเคล้า ให้เข้ากันพักไว้ก่อน...ฮืมๆๆๆ...ต่อไป...จัดการรองก้นหม้อด้วยมันหมูสาม ชั้นที่หั่นเตรียมไว้ใส่รากผักชีและขิงให้ทั่วแล้วใส่วุ้นเส้นที่หมัก เครื่องปรุงไว้จัดเรียงกุ้งวางข้างบนให้สวยงาม...สวยมั้ยบอล?"
"...อือ"
"แล้ว ก็ผสมซี้อิ๊วดำและน้ำซุปคนให้เข้ากันราดลงบนวุ้นเส้นให้ทั่ว...สุดท้ายก็นำ ไปอบใช้เวลาสัก 8-10 นาที...เฮ!!...เดี๋ยวก็ได้กินแย้ว~~"
"งั้นเรากิน ข้าวกันก่อนเถอะ"
"อื้ม!!"
...ไม่บ่อยเลยที่ผมจะได้ร่วมโต๊ะกับฝนตาม ลำพังแค่สองคนเพราะต้องมีพี่แคทอยู่ด้วยเสมอ...
"ตอนบ่ายนี้ก็จะมีเรา เท่านั้น?"
"กว่าพี่แคทจะกลับคงเลยสี่โมงเย็นไปแล้ว...หมู่นี้ป้ากวางมัก เลิกงานสองหรือสามทุ่ม...สากับอ้อยก็อาจจะไล่เลี่ยกับพี่น่ะ"
"ฉันถามเธอ หน่อยสิ"
"อะหยัง?"
"ที่เธอกับพี่แคทออกจากบ้านนี้...ไปค้างที่ไหน เหรอ?"
"..............................................."
"..............................................."
"...กุ้ง อบวุ้นเส้นได้แล้ว...ฝนไปตักมาให้"
...คล้ายว่าเด็กสาวจะไม่ค่อยอยากตอบ คำถามของผม...มันเป็นความลับที่บอกไม่ได้หรือยังไง?...
"บอลลองชิมดูซิ"
"..............................................."
"รส ชาติเป็นไง?...พอดีหรือเปล่า?...อร่อยมั้ย?"
"อร่อย...อร่อยมาก!!!"
"จริง เรอะ?...อย่าแกล้งชมนะ"
"ไม่ได้แกล้ง...มันอร่อยมากจริงๆ...เธอนี่เยี่ยม ไปเลย"
"ไชโย!!!...ฝนดีใจจัง"
...ยิ้มร่าตาลุกวาวทีเดียว...ยินดี ปรีดาขนาดนี้เชียวรึที่มีคนชมว่าฝีมือทำอาหารอร่อย?...
"มันแน่อยู่แล้ว ...คนทำก็อยากได้กำลังใจจากคนทานกันทั้งนั้นแหละแต่พี่แคทน่ะไม่ค่อยจะชมฝน หรอก"
"เธอเป็นคนปากหนักไม่ค่อยพูดชมใครก็น่าจะรู้"
"แต่ฝนไม่ใช่คน อื่นไกลนี่นา...น้องสาวทำอาหารอร่อยๆให้กินจะชมกันบ้างก็ไม่มี...พี่แคทนะ พี่แคท...เออนี่บอล"
"หือ?"
"ถ้าบอลชอบฝนจะทำให้กินบ่อยๆ...เอามั้ย จ๊ะ?...อยากให้ทำอะไรก็บอกมาได้เลย...ยิ่งอาหารเหนือล่ะของถนัด"
"ก็ ดีสิ!!!...เพราะบางทีฉันก็เซ็งเหมือนกันที่ต้องเอาแต่ไปกินข้าวนอก บ้าน...แม่กวางงานยุ่งมากไม่อยากรบกวน...อ้อยก็ต้องเรียนหนังสือส่วนสาฝีมือ ยังไม่ดีพอแต่...หึๆๆ...บ่นมากไม่ได้เดี๋ยวมีงอน"
"งั้นตกลงตามนี้ ...เป็นสัญญาของเราแค่สองคน"
"เดี๋ยวพี่แคทก็รู้จนได้แหละ"
"รู้แล้ว ทำไม?...ไม่มีทางห้ามฝนได้ร้อกถ้าจะทำซะอย่าง!!"
"หัวดื้อนะเธอ"
"นาย ก็ด้วยนิ...เรื่องความหัวแข็งหัวรั้นน่ะไม่ได้ด้อยไปกว่าฝนสักนิด"
"เออ!!"
"ฮะๆๆๆ"
...เสียง หัวเราะครื้นเครงของพวกเราสองคนพี่น้องในมื้อกลางวันๆนี้นับเป็นความทรงจำ ที่ควรค่าต่อการเก็บรักษาไว้...ไม่ใช่อย่างคนอื่นที่เคยสัมผัสมาแต่เป็นฝน เท่านั้น...พอกินข้าวเสร็จผมกับเธอก็ไปเล่นเกมส์กันต่อในห้อง...
"เอ๋--... ฝนมันจะตกหรือเปล่า?...อากาศถึงได้ร้อนอบอ้าวชอบกล"
"จริงด้วย...เข้า หน้าหนาวแล้วยังจะร้อนอีก...ถ้าเป็นที่ลำปางล่ะก็เย็นสบายสุดๆ"
"พูดถึง ลำปาง...เธอกับพี่แคทพูดเหนือคล่องมาก"
"ก็อยู่มาตั้งกี่ปีแล้วล่ะ ?...จริงๆถึงไม่ใช่บ้านเกิดแต่ก็ไม่ต่างกัน"
"ที่คุยกันเมื่อเช้าฟังไม่ ค่อยรู้เรื่อง...มีอะไรกัน?"
"ไม่สำคัญหรอก...พี่แคทเค้าแค่หงุดหงิดใคร บางคนแต่จะพาลมาลงที่คนอื่นซะงั้น...อืม--...ถ้าบอลอยากอู้คำเมืองเก่งๆฝน สอนให้เอามั้ย?"
"จะดีเร้อ?...ฉันเป็นเด็กเทพมาก่อนนะเฟ้ย!!"
"เทพอะ หยัง?"
"ก็ฉันเคยไปเรียนอยู่ที่กรุงเทพฯตั้งหลายปีไง"
"ชิชะ!!...ทำ เป็นอวดว่าได้เข้าเมืองหลวง"
"ว่าแต่เธอแหละ...พูดภาษากลางได้คล่องแน่ รื้อ?"
"ฮึ่ย!!...ก็ที่ฝนคุยอยู่กับนายนี่ไม่ใช่ภาษากลางหรือยะ?"
"ฉัน ว่าไม่ใช่...สำเนียงของเธอน่ะมันออกจะแปร่งๆ"
"ไม่อยากให้ฝนสอนก็ตามใจ แต่ถ้าโดนพี่แคทด่าเมื่อไหร่ไม่ต้องมาถามเลยนะ"
"หากรู้ว่าถูกด่าก็ไม่ ถามหรอก...เฮ้อ~~...ไปอาบน้ำดีกว่า"
"จะรีบเลิกไปไหน?...เกมส์สนุกจะตายไป"
"หล่อนสนุกคนเดียว...เกมส์บอลก็ยิงฉันพรุน...เกมส์ต่อสู้ก็อัดฉันเละ"
"ก๊ากๆๆ...ก็คนมันเก่งอ่ะ...ช่วยม่ายด้าย"
(หยาดฝนเอ๊ยหยาดฝน~~...ความอ่อนหวานน่ารักของเธอในช่วงที่เข้าครัวทำอาหารกับร่วมโต๊ะทานข้าวด้วยกันมันสูญหายไปโดยพลันแต่มีความบ๊องและติ๊งต๊องเข้ามาแทนที่ซะแล้ว)
"อื้อ...ตั้งแต่ปรับปรุงห้องน้ำใหม่...เวลาอาบคนเดียวมันรู้สึกว่ากว้างเกินไปจริงๆด้วยนะ"
...เมื่อก่อนผมไม่ค่อยชินกับการอาบน้ำคนเดียวเพราะมักจะมีสาวน้อยสาวใหญ่อาบด้วยกันเนืองๆแถมจะไม่ค่อยจบเพียงแค่นั้นอีกต่างหาก...
"เย็นพรุ่งนี้กุนกับป้าศรีก็จะกลับมาบ้าน...ทีนี้ละสนุกแน่นอน"
...แต่ป้าศรีนี่สิ...เมื่อเดือนก่อนเธอแจ้งข่าว(ร้าย)ให้พวกเรารู้ว่ากำลังจะแต่งงานใหม่กับนายทหารอากาศหนุ่มใหญ่วัย 43 ปีและอ้อยก็ให้ความเห็นชอบ(ซะงั้น)...ดังนั้นที่มาบ้านในครั้งนี้จึงคล้ายเป็นการสั่งลากลายๆ...
"ป้าไม่รักผมแล้วหรือไง?...เสียดายจังที่ต้องปล่อยให้ไปเป็นของคนอื่น...ฮ่า--...ถึงจะเสียแม่แต่ก็ได้ลูกสาวมาแทน...ไม่ๆๆ...เสียดายๆๆๆ...ยิ่งคิดยิ่งเสียดายโว้ย!!!"
(ถ้ารู้อย่างงี้ไม่ปล่อยให้ป้าศรีไปอยู่กรุงเทพฯซะก็ดีแล้วแต่เราไม่ยอมให้จบแค่นี้แน่...ต้องมีสักวันที่เราจะไปหาเธอและเล่นเกมส์ที่ตัวเองถนัดคือเกมส์หลบผัวแอบจ้ำจี้เมีย)
"ที่บ่นว่าเสียดาย...เสียดายอะไรค่ะ?"
"ว้าก!!"
"ตะโกนเสียงดังลั่นอีกแล้ว...กลบความดีใจหรือพี่ชาย?"
"ดี...ดีใจบ้าอะไร?...เธอ...เธอมาทำอะไรหน้าห้องน้ำ?"
"ก็จะอาบน้ำไง...ไม่น่าถาม"
"ฉันยังอาบอยู่นะ!!!"
"ไม่เห็นเป็นไร"
"หยึย!!!!"
...ตั้งแต่เปลี่ยนประตูมาเป็นแบบกระจกฝ้าเลื่อนเพราะพี่แคทถีบพัง...เวลาใครเดินผ่านก็จะเกิดเงาให้เห็นแต่ที่ผมกำลังเห็นในขณะนี้...เสื้อยืดสีดำที่ฝนใส่มันหล่นลงไปในตะกร้าแล้วจากนั้นก็ตามด้วย...ยะ...ยก...ยกทรง...
"อะ...เอาจริงหรือ...เดี๋ยวๆๆ...ให้ฉันอาบเสร็จก่อน"
"เสียมารยาท!!!"
"..............................................."
...กางเกงขาสั้นสีชมพูก็ถูกถอดออกจากปลายเท้าด้วย...เหลือเพียงชิ้นผ้าสุดท้ายซึ่งในที่สุดฝนก็ก้มตัวและย่อเข่าพลางเอานิ้วเกี่ยวรูดมันออกไป...
(เห็นแค่เงาแต่ควยกูมันดันถูกความคิดชั่วปลุกให้ตื่นนอนซะแล้ว...นั่นญาติผู้น้องของมึงนะเว้ย!!!!...ละเว้นไว้บ้าง)
"ไม่เห็นต้องตื่นตกใจอะไรขนาดนั้นที่พี่น้องจะอาบน้ำด้วยกัน"
"แต่ฉันผู้ชายและเธอผู้หญิงนะว้อย!!!...ถ้าใครหรือพี่แคทรู้เข้า...หัวฉันมิหลุดจากบ่าเร๊อะ?"
"โวยวายมากๆ...เดี๋ยวเอากางเกงในยัดปากซะเลยนี่!!"
"อึ๋ย~~"
...ผมยิ่งหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมาอีกครั้งทันทีแถมรุนแรงกว่าเดิมด้วยเมื่อฝนก้าวเท้าเข้ามาในห้องน้ำซึ่งไม่ได้ล็อคกลอน(ใครมันจะไปคาดคิดล่ะ?)ในสภาวะนุ่งผ้าเช็ดตัวสั้นเหนือเข่า...
"ก็คิดซะว่าฝนคือสาหรือพี่กุนสิจ๊ะ?
"จะไปคิดได้ยังไง?"
"แล้วคิดอะไรอยู่เอ่ย?"
"อย่ามาใกล้!!"
"โอ๋~~...กลัวฝนเห็นว่าเจ้าจุ๊กจู๋ของนายจะแข็งเป๊กรึ?"
"ยัยบ้า!!!"
"อ้าวๆๆ...นี่จะไม่อยู่รอรับรสรักจากน้องสาวหรือจ๊า?"
"รสรักอะไรของเธอหา?"
"ถ้าอยู่อาบน้ำด้วยกันก็จะได้รู้เอง"
"มะ...ไม่เอา!!!...ฉันเป็นผู้ชายเธอเป็นผู้หญิง...อีกอย่างก็อยู่ในวัยหนุ่มสาวกันทั้งคู่"
"จุ๊ๆๆ...ไม่นึกว่าบอลจะพูดประโยคนี้ออกมาได้...เอ--...ฝนรู้สึกว่าคำพูดกับการแสดงออกมันจะขัดแย้งกันละ"
"!!!!"
"คึๆๆ...เอาผ้าปิดใหญ่เลยเชียว"
"อย่ามองเซ่!!!"
"ไม่เห็นของนายสักหน่อย...แต่เอ๊อะไรตุงๆหรือนั่น?"
"โว้ย~~"
"เกลียดจังเล้ยคนปากไม่ตรงกับใจเนี่ย!!!...หากยอมอาบน้ำด้วยกันก็จะมีเรื่องดีเกิดขึ้นแท้ๆ...ฝนเจ็บขาอยู่นะ...จะช่วยอาบน้ำให้หน่อยก็ไม่ได้...บอลนี่ช่างใจร้ายจัง"
"..............................................."
"ฮ้า!!...ไม่ไหวๆ...ใจเสาะเสียจริงพี่ชายคนดีของฉัน...จะรู้ตัวบ้างหรือเปล่าว่าตะเองผ่านการทดสอบแล้วน่ะ?"
...

...ส่วนอีกด้านหนึ่งที่ห้องคาราโอเกะของร้านอาหารใกล้มหาวิทยาลัยทางนอกเมือง...
"พี่คะ"
"................................................"
"อย่างน้อยถ้าจะเต้นก็ถอดเสื้อกาวส์ออกก่อน"
"แบบนี้เท่ดี"
"แล้วไปเอาหมวกทรงแปลกๆมาจากไหนคะ?"
"ของพี่เองแหละ"
"เอาเข้าไป"
"อย่ามัวนั่งแช่แป้งเหมือนคนหมดเรี่ยวแรงซี่!!...มาเสียเหงื่อขยับแข้งขยับขาด้วยกันเถอะแคท"
"หนูเต้นไม่เป็นหรอกค่ะ...ท่าอะไรไม่รู้?"
"โอทส์!!!...เชยจริงจริ๊งน้องสาวฉัน...นี่เขาเรียกว่าท่าเต้น Moonwalk จ้ะ"
"เกิดมีคนไข้ของพี่มาเห็นเข้าคงจะสนุกพิลึก"
"ช่าย~~...สนุกแน่ๆเพราะจะชวนมามันส์ด้วยกัน...เอ๊ะ?"
"?"
"แคทกำลังหงุดหงิดอะไรอยู่เนี่ย?...อ้อ!!...เป็นห่วงน้องฝนสิท่า?"
"ไม่ห่วงหรอกค่ะ"
"ปากแข็งอีกละ!!...ก็น้องสาวสุดรักแสนหวงแหนอยู่บ้านตามลำพังสองต่อสองกับนายจระเข้ผู้กินไม่เลือกนี่นา"
"หากจระเข้ตัวนี้คิดงับเหยื่อโดยไม่ดูตาม้าตาเรือก็จะโดนถลกหนังไปทำกระเป๋าซะเอง"
"ฮุๆๆ"
"ไม่ใช่แคทแต่เป็นฝนต่างหาก"
"ได้ยินว่าเด็กคนนั้นสนิทกับสาวิตรีแฟนนายเอกคเชนทร์มากเหมือนกับที่น้องก็นับถือศกุนตลาเหมือนพี่สาวแท้ๆ...คงจะไม่ทำตัวซ่อนเงื่อนเพื่อนทรยศ?"
"ไม่มีทางอย่างแน่นอนค่ะพี่เซค!!"
"ทุกยุคทุกสมัย...มิตรภาพของเพื่อนนั้นช่างงดงามยิ่งนักแต่โลกนี้มันไม่มีอะไรที่แน่นอน...พี่รู้มาว่าน้องฝนน่ะมีสัญญาบางอย่างกับนายนั่นอยู่ไม่ใช่หรือ?"
"ก็แค่สัญญาในวัยเยาว์อีกอย่างบอลก็จำไม่ได้เพราะสูญเสียความทรงจำไป"
"แต่มีคนพยายามนำประเด็นนี้มาใช้ให้เกิดประโยชน์นะแคท"
"ใครคะ?"
"น้าอรนิภา"
"คุณแม่!?"
"ลองไปถามรายละเอียดเอาเองเถอะจ้ะแต่คิดว่าน่าจะพอเชื่อถือได้เพราะม่อนเป็นคนเล่าให้พี่ฟัง"
"บางทีฝนก็อาจจะรู้แต่ปิดเงียบไม่ยอมบอก...โทรมาพอดี...ว่าไง?"
"...................................................."
"คะแนน...เท่าไหร่?"
"...................................................."
"ผ่าน!!!...จะบ้าหรือไง?"
"อุ๊บ!...สำลัก...แค่กๆๆ...ฮ้า!!...น้องฝนให้เจ้าบ้ากามนั่นสอบผ่าน?...จะต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ!!!"
"เธอเอาเกณฑ์อะไรมาตัดสิน?...ในความคิดของฉัน...ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันโดนปรับตกตั้งแต่ยังไม่ทันเข้าสอบซะด้วยซ้ำไป!!!!"
"...................................................."
"หมดเวลาสำหรับการทำบททดสอบจิตว้าวุ่นอะไรนั่น!!...เธออยู่ที่บ้านอย่าเพิ่งหนีไปไหนเดี๋ยวฉันจะกลับไปขอคำอธิบาย...พี่เซค...น้องขอตัวกลับนะคะ"
"จ๊าคนสวยแต่ดุโหด!...อย่าลืมมาเล่าให้ฟังบ้างเน้อ~~...อึ๋ย!!...ปิดประตูเบาๆ"
"....................................................."
"ว้าว!!!...บึ่งรถเร็วดุจพายุน่ากลัวจะฉุนไม่เบาเลยเนี่ย?...อุตส่าห์ชวนมาร้องเพลงให้ใจเย็นๆแต่ดูท่าจะไม่ได้ผล...ซึ่งสาเหตุน่าจะมาจาก...ไหนดูที่แคทจดออกมาหน่อยซิ"
-เมื่อบอลรู้ว่าฝนได้รับบาดเจ็บก็จะมีความรู้สึกห่วงใยบ้างหรือไม่?(ทดสอบความห่วงใย)
"....................................................."
-หากฝนร้องขอให้ช่วยทำอะไรก็ตามบอลจะยินดีหรือเปล่า?(ทดสอบความมีน้ำใจ)
"....................................................."
-บอลจะมีอาการอย่างไรเมื่อได้อยู่ใกล้ชิดกับฝนแบบแนบชิดถึงตัว?(ทดสอบสติความรู้สึก)
"ฮึ!!...ต่อให้ภายนอกวางตัวเฉยแค่ไหนแต่ภายในก็ต้องมีหวั่นไหวกันบ้างแหละน่า!!!...ขนาดเราเป็นผู้หญิงเหมือนกันยังอดใจไว้ไม่ไหวแล้วนายเอกคเชนทร์เป็นผู้วิเศษมาจากไหน?"
-บอลชอบอาหารที่ฝนทำมากน้อยแค่ไหน?(ทดสอบความพึงพอใจ)
"....................................................."
-บอลยินดีจะให้ฝนทำอาหารให้ทานบ่อยๆหรือเปล่า?(ทดสอบความต้องการ)
"ไม่น่าจะเดายากนะข้อนี้...ในบรรดาพวกเรา 8 คนน้องฝนจัดว่ามีเสน่ห์ปลายจวักสูงสุดราวสวรรค์บันดาล...ไม่ว่าใครก็ติดใจฝีมือของเธอด้วยกันทั้งนั้น...อย่างนายบอลจะยอมสวาปามอาหารฝีมือห่วยๆของสองพี่น้องแทบทุกมื้อก็ให้มันรู้ไปสิ!!...ฮ่า--...ก็น่าอายเหมือนกันนะที่เราเป็นพี่คนโตแท้ๆแต่ไม่ค่อยมีหัวทางด้านนี้เลยส่วนน้องแคท...อุ!!...ฮิๆๆๆๆ...คิกๆๆๆๆ...ละไว้ในฐานที่เข้าใจดีกว่า"
-หากเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันเช่นบอลอาจได้เห็นฝนในสภาวะกึ่งเปลือยแล้วเขาจะแสดงออกอย่างไรบ้าง?(ทดสอบความยับยั้งชั่งใจ)
"ต่อให้เป็นลูกพี่ลูกน้องกันแต่เจ้านั่นมันยิ่งกว่าโจรโรคจิตบ้ากามก็จะต้องออกแววหื่นกับน้องฝนแน่ๆ...เอ--...ชั่วร้ายซะถึงขนาดนี้ว่าแต่ทำไมถึงให้ผ่าน?...แคทก็คงคิดอย่างนี้ล่ะนะจึงรีบกลับไปขอคำอธิบาย"
...

...พลาดไม่ได้ด้วยประการทั้งปวงกับตอนหน้าในชื่อว่า "No.3 ของตระกูล!!!...เพื่อนใหม่!?...แจ้งชัด!!!!" โดยจะกล่าวถึงนายบอลซึ่งต้องตกที่นั่งลำบากเมื่อแคทกำลังหัวเสียกับพฤติกรรมของเขาจนแทบอยากจะตัดญาติขาดมิตรแต่ฝนกลับเป็นไปในทางตรงกันข้ามอันเนื่องจากความรู้สึกที่เริ่มแปรเปลี่ยนและความต้องการในบางสิ่งของผู้เป็นมารดา?...นอกจากนี้ศกุนตลาสาวคนรักและศรีวิกาคุณป้าผู้มีพระคุณก็จะกลับมาเยือนบ้านนี้อีกครั้งและถึงตรงนี้ก็จงโปรดฟังอีกครั้งหนึ่งว่า "ฝนเริ่มจะมีใจให้นายบอลแล้วอีกทั้งยังเป็นฝ่ายชิงเดินเกมส์รุกก่อนด้วย!!!!"ดังนั้นงานนี้ไม่ต้องตั้งเนื้อตั้งตัวทันกันละ 
...