ผู้ชนะสิบทิศ ฉบับแปลงถอดความ โดย wattana2015 หนุ่มชายขอบแสดงรูปภาพเฉพาะสมาชิกเท่านั้น
เจ้าหนุ่มจะเด็ดยังอาลัยรักในตัวนางนัก คงยังกอดร่างงามนั้นมิยอมปล่อยมือแต่อย่างใด... วันนั้นราชบุตรมังตรามือใหม่ริหัดเล่นสกา ได้เพียรเล่นอยู่ทั้งวันแต่ก็วนเวียนแพ้ซ้ำอยู่หลายกระดาน ครั้นจะเล่นต่อก็เห็นว่าแต้มที่ตัวมีนั้นจะพาเสียหนักเข้าไปอีกก็แกล้งคว่ำกระดานนั้นเสีย แล้วก็หนีกลับเรือนพระนมเลาชี พอมาถึงแม่นมเลาชีผู้เฒ่าก็บอกกล่าวด้วยอาการปกติว่า
“วันนี้พระพี่นางจันทรามาอยู่จนเย็นใกล้เวลากลับแล้ว เชิญพระราชบุตรไปพบนางก่อนกลับเถิด”
มังตราแจ้งเรื่องดังนั้นก็รู้ว่าตนนั้นพลาดไปแล้ว ไม่พบหน้าจะเด็ดเสียทั้งวันให้ชวนสงสัยนักจึงคิดด้วยความแน่ใจว่าทั้งสองต้องแอบไปพบกันแน่นอน จึงค่อยเดินย่องไปยังห้องนอนของจะเด็ด ก็เห็นว่าขัดกลอนประตูเสียแน่นหนาจึงย่องไปแอบฟังเสียงสนทนา ได้ยินเสียงของทั้งคู่นั้นแว่วมาจากในห้องก็ยิ่งแน่ใจ จึงได้แอบขัดกลอนด้านนอกไว้เสียไม่ให้ผู้ที่อยู่ภายในห้องนั้นเปิดออกมาได้ แล้วรีบวิ่งเสียเต็มฝีเท้าไปพักหนึ่งก็ถึงตำหนักพระราชเทวี แล้วนำความนั้นไปแจ้งแก่พระราชเทวีผู้เป็นมารดาแห่งตนในทันที พระนางพอทราบความก็โกรธนักแต่ก็ไม่กล้าเอ็ดตะโรให้เรื่องไม่งามนั้นอื้อฉาวไปมากกว่านี้ แล้วเรียกหานางข้าหลวงคนสนิทให้รีบตามเสด็จไปด้วยกันแล้วรีบเดินมายังเรือนพระนมเลาชีโดยด่วนที่สุด
เมื่อเดินมาถึงเรือนแม่นมเลาชีก็บอกกับแม่นมเลาชีด้วยอารมณ์โกรธ
“แม่นมเลาชีข้านั้นสู้ไว้ใจท่านนัก แต่ท่านทราบหรือไม่ว่าไอ้ลูกชายตัวดีของท่านนั้นทำเรื่องไม่งามขึ้นเสียแล้ว มันช่างไม่รู้ที่ต่ำที่สูง จะกลัวเกรงอาญาก็หาไม่ ท่านก็เป็นผู้ใหญ่เสียเปล่า ควรหรือที่จะมารู้เห็นเป็นใจให้ลูกทรยศมันกระทำการงามหน้าอย่างนี้”
แม่นมเลาชีนั้นยังไม่ทราบเรื่องที่เป็นมาจึงทูลถามพระราชเทวีกลับว่า
“ลูกข้าพเจ้ากระทำผิดอันใดต่อพระรางหรือ?”
พระราชเทวีจึงชี้ไปยังห้องนอนจะเด็ด แล้วตวาดด้วยอารมณ์โกรธว่า
“ถ้าไม่รู้ว่ามันทำสิ่งใดผิด ท่านก็จงเรียกอ้ายจะเด็ดให้เปิดประตูออกมาเสีย”
ฝ่ายคู่รักวัยรุ่นในห้องนอนนั้น เมื่อได้ยินเสียงพระราชเทวีอยู่ตรงหน้าห้องก็รู้ว่าความลับแพร่งพรายเสียแล้วก็ตกใจกลัวเป็นอันมาก ตะละแม่จันทรานั้นกลับกอดจะเด็ดไว้แน่นแล้วกระซิบกับอกจะเด็ดว่า
“สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพระเจ้าข้า โปรดได้ฟังข้าพเจ้าบ้างเถิด พระองค์นั้นเป็นพระมหากษัตริย์ที่ทรงพระปรีชาญาณอันแผ่ไพศาลไปทั่วผืนแผ่นดิน ทำไมพระองค์จึงมองข้ามน้ำใจของสตรีเสียเล่าพระเจ้าข้า น้ำพระทัยพระราชธิดานั้นก็มีมากล้นตามรอยบาทพระองค์อยู่ คือย่อมมีความสงสารในผู้ที่ต้องทุกข์เวทนาเช่นข้าพเจ้าเป็นที่ตั้ง ความที่พระราชธิดากล้ารับเอาว่าไปหาข้าพเจ้าโดยสมัครใจนั้นข้าพเจ้าว่านางนั้นเกิดความสงสารข้าพเจ้าจนจะทนไหวจึงพูดออกมาเช่นที่ว่านั้น หากว่าเรื่องนี้เป็นความจริงดังว่าแล้วนั้นทำไมนางไม่รับเสียแต่ต้นเมื่อพบพระราชเทวีนั้น ทั้งพระราชเทวีเองก็ได้เห็นอยู่ว่าข้าพเจ้านั้นได้ผูกมัดพระราชธิดาเอาไว้มิให้ดิ้นรนและส่งเสียงร้องเรียกใครมาช่วย ดังนั้นความที่ตะละแม่จันทรานั้นกราบทูลต่อพระองค์ก็ด้วยใจที่เวทนาสงสารข้าพเจ้าเป็นต้นเหตุ นี่จึงเป็นคำพูดที่พระองค์ทรงเป็นกษัตริย์ที่ทรงทศพิธราชธรรมอันประเสริฐจะเชื่อถือได้หรือไม่พระเจ้าข้า”
“มึงนี้ช่างเจรจาเกินตัวนัก ถึงขนาดนี้มึงยังจะลวงให้กูเชื่อมึงหรือ”
แล้วพระเจ้าสิริชัยยะสุระก็โบยจะเด็ดหนักมือยิ่งขึ้นไปอีก... เนื้อหาถูกซ่อนเอาไว้ คุณต้องตอบกระทู้นี้ก่อน