ในบังกะโลของสามสาว
“ว้า ไม่น่าพลาดเลย” เบลบ่น “โมกับพี่เก่งคบกันแล้ว เค้าอยากได้เห็นตอนสารภาพรักอ่าาาา”
“แล้วเบลหายไปไหนมาล่ะ” แตงโมถาม
“ก็เดินเล่นไปตามชายหาดเรื่อย ๆ” เบลพึมพำ หน้าแดง “สำรวจพื้นที่น่ะ”
“เห็นอะไรสวย ๆ ไหม” แตงโมถามหน้าซื่อ “พาเค้าไปดูบ้างนะ”
“อืม พรุ่งนี้เช้าแล้วกัน” เบลบอก “ตอนนี้ดึกแล้ว....ดูสิ เจ๊จะนอนแล้ว”
เบลชี้ไปที่ข้าวหอม ที่ก้าวออกมาจากห้องน้ำ ในชุดนอนตัวหนาแขนยาวขายาวสีน้ำเงินเข้ม
“เดินทางมาทั้งวัน เราง่วงแล้ว” ข้าวหอมบอกและทิ้งตัวลงบนเตียง “กู๊ดไนท์นะ แตงโม เบล”
“กู๊ดไนท์ เจ๊”
หลังจากข้าวหอมหลับปุ๋ยไปแล้ว เบลกับแตงโมก็นอนคุยกันต่อไปอีกพักใหญ่ จนถึงเวลาราว ๆ เที่ยงคืน
“หน้าเจ๊ตอนหลับน่ารักเนอะ แอบถ่ายไว้ไหม” เมื่อนึกเรื่องจะคุยไม่ออก เบลก็ถามแตงโมเรื่องเพื่อนที่ชิงหลับปุ๋ยไปแล้ว
“แหะ ๆ น่ารักจริง น้ำลายยืดด้วย แต่ไม่ถ่ายอ่า เดี๋ยวเจ๊โกรธ”
ทั้งคู่เงียบไปพักหนึ่ง
“เอ่อ เบล เค้าถามอะไรหน่อยได้ไหม”
“อะไรอีกล่ะ โม ดึกแล้วนะ เค้าจะนอนแล้ว”
“ก็ เค้ายังไม่เคยมีแฟนอ่า ขอถามเบลหน่อยได้ไหม ว่าเค้ากับพี่เก่งต้องทำอะไรกันบ้าง”
“เอ่อ ก็ เหมือนตอนนี้แหละ แต่เปลี่ยนจากทั้งกลุ่มเป็นสองต่อสองบ้าง เช่น แทนที่จะลากเจ๊ไปด้วย ตอนกินข้าวกลางวันกัน แกก็ไปนั่งกินกับพี่เก่งสองคน อะไรงี้ แล้วก็หาซื้อของขวัญวันเกิดให้หน่อย จดวันนี้ไว้เป็นวันครบรอบ แล้วก็คอยถามว่าพี่เขาจำได้ไหม แล้วอย่างอื่นโอกาสมันจะค่อย ๆ พาไปเองนั่นแหละ”
“แล้ว เอ่อ เรื่องนั้นหล่ะ”
“เรื่อง?”
“บนเตียงอ่า เบลเคยอยากมีอะไรกับพี่บอยบ้างไหม ถ้าพี่เค้ามาขอเราจะปฏิเสธเค้ายังไงให้พี่เค้าไม่โกรธเรา พี่บอยเคยขอเบลหรือเปล่า”
“ก็ เคยอยู่ แต่เราเป็นผู้หญิงก็ต้องยืนกรานไว้ ว่าเรายังไม่อยาก เจ๊ก็บอกอยู่ใช่ไหม ว่าเป็นหญิงต้องถนอมตัวไว้จนกว่าจะถึงวันแต่งงาน”
“อืมม” แตงโมคราง “เค้าเข้าใจนะ แต่ในใจหนึ่งของเค้า คบกันวันแรกเค้าก็อยากจะแอบแซ่บกับพี่เก่งแล้ว เราชื่นชมที่เบลคิดแบบนี้มากเลยนะ”
เบลหัวเราะแห้ง ๆ “จริง ๆ ถ้าแกอยากแกก็แอบแซ่บกับพี่เค้าไปก็ได้”
“ไม่เอา เค้าจะเอาอย่างเบล เอาอย่างเจ๊ แค่ความอยากแค่นี้ เราเอาชนะมันได้”
ข้าวหอมลุกพรวดขึ้นมา ตาเหลือก
“เจ๊! อะไรเหรอ ฝันร้ายหรือเปล่า”
“เราไม่ได้แอบคุยกันเรื่อง....”
ข้าวหอมไม่ตอบอะไรเพื่อน แต่ดันตัวลุกขึ้น และ.....
เชว้งงงงง
“เจ๊ เรียกดาบกับเกราะออกมาทำไม”
“ชู่วววว” ข้าวหอมเอานิ้วข้างหนึ่งขึ้นมาจรดปาก
เมื่อไม่มีเสียงพูดคุย ทั้งสามก็ได้ยินเสียงเคาะเบา ๆ ที่กระจก
ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ข้าวหอมหันไปหาหน้าต่างบานนั้นและชี้ดาบเข้าใส่ เสียงเงียบไป แต่ก็ไปดังที่หน้าต่างอีกบานแทน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เบลกับแตงโมเขยิบเข้าหากัน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก
คราวนี้ เสียงมาจากหลังคาเหนือหัว ข้าวหอมก้าวเข้าหาเพื่อนราวกับจะใช้ร่างของตนเองเป็นเกราะกำบังให้
“ปิศาจเหรอ” แตงโมกระซิบเสี่ยงสั่น เบาจนแม้แต่เบลที่หน้าแทบจะแนบกันอยู่ยังเกือบไม่ได้ยิน
เพล้ง! กระจกหน้าต่างบานทางซ้ายมือแตกออก กรงเล็บที่เหมือนก้ามปูพุ่งพรวดเข้ามา ข้าวหอมหันกลับไปรับมือไม่ทันจึงได้แต่ยกแขนขึ้นบังหน้า กรงเล็บแหลมคมเกี่ยวเข้าไปในเกราะแขนสีเงินจนเป็นรอยบากยาว แต่ก่อนที่มันจะได้โจมตีอีกครั้ง ดาบของข้าวหอมก็แหวกผ่านอากาศตัดฉับลงไปที่แขนยืดยาวจนกรงเล็บขาดกระเด็น เสียงหวีดร้องด้วยความโกรธเกรี้ยวดังโหยหวนมาจากด้านนอกครู่ใหญ่ ก่อนจะเงียบไป
“เจ๊ว่ามันไปหรือยัง” แตงโมถามเสียงสั่น ๆ
“ไม่รู้สิ” ข้าวหอมกระซิบ “เราไม่รู้สึกถึงมันแล้ว แต่มันอาจจะยังซ่อนอยู่ก็ได้”
สามสาวล้อมวงกันอยู่กลางห้องครู่ใหญ่ ๆ จนข้าวหอมแน่ใจว่าปิศาจไปแล้ว จึงได้รีบวิ่งไปที่บังกะโลของสองหนุ่ม เบลวิ่งไปเคาะประตู ขณะที่ข้าวหอมระวังหลังให้ ประตูเปิดออกมา
“อะไรเนี่ยเบล” บอยถาม “มาเคาะอะไรดึก ๆ ดื่น ๆ กำลังจะหลับเลยเนี่ย”
“น้องข้าว...ทำไมเรียกอาวุธออกมาล่ะ”
ข้าวหอมยกกรงเล็บปิศาจขึ้นมาให้ดูแทนคำตอบ
พระอาทิตย์ยังไม่ทันขึ้น รถเอสยูวีของบอยก็ทะยานออกจากรีสอร์ต พุ่งตรงกลับกรุงเทพด้วยความเร็วชนิดที่วิน ดีเซลมาเห็นยังต้องอาย ในรถ แตงโมกับเบลนั่งกอดกันกลมอยู่ตรงเบาะกลาง ขณะที่ข้าวหอมและเก่งประกบ 2 ข้าง ในมือกำอาวุธประจำกายแน่น
“พี่แจ้งไปที่สภาแล้ว” เก่งบอกเบา ๆ หลังจากกดโทรศัพท์มือถืออยู่นาน “สาขาท้องถิ่นยืนยันว่าไม่มีปิศาจเคลื่อนไหวในพื้นที่มาตั้งห้าสิบปีแล้ว ซึ่งแปลว่า...”
“มันตามพวกเรามา” ข้าวหอมพูดห้วน ๆ
“อาจจะไม่ใช่ก็ได้ พวกนั้นอาจจะไม่รู้”
“มันตามเรามาค่ะ” ข้าวหอมยืนกราน “หนูว่าหนูรู้สึกตั้งแต่เมื่อวานตอนเดินทางแล้ว แต่ตอนนั้นหนูคิดว่าคิดไปเอง ก็เลยไม่ได้บอกใคร”
เก่งไม่ตอบอะไร แต่สีหน้าเคร่งเครียดยิ่งขึ้น
“พวกผู้อาวุโสบอกว่าถ้าเกี่ยวกับเรื่องตึกร้างนั่นจริง นี่ต้องเป็นเรื่องใหญ่มากแล้ว” เก่งพูดเบา ๆ หลังจากเงียบไปพักใหญ่ “ปิศาจสองตัว ไม่มีใครเคยเจอสองตัวในคดีเดียวกันมาตั้ง....”
“หนูว่าไม่ใช่สองนะ”
“หืออออ”
“เมื่อคืน หนูว่าหนูสัมผัสพวกมันได้มากกว่าหนึ่งตัว”
เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ทั้งสี่คนหน้าทิ่มลงไปบนเบาะหน้าเมื่อรถหยุดลงอย่างกะทันหันบนถนนแคบ ๆ เลียบชายเขาสูงชัน
“พี่บอย เบรคทำไมอ่าาาาาา” เบลร้องพลางลูบรอยปูดบนหัว
บนถนน มีปิศาจสามตัวยืนขวางอยู่ หนึ่งในนั้นมีกรงเล็บขาดไปกรงเล็บหนึ่ง
ที่ซ่อนคือ Sneak Peek ของตอนหน้านะครับ
เนื้อหาถูกซ่อนเอาไว้ คุณต้องตอบกระทู้นี้ก่อน