บทนำ
คิตามุระ เคย์ อายุสิบห้าปี สูงหนึ่งร้อยสี่สิบเก้าเซนติเมตร หนักสี่สิบหกกิโลกรัม ผมสีบลอนด์เงินธรรมชาติ ดวงตาสีไพลินสดใส โครงหน้าดูเหมือนลูกครึ่งอย่างเห็นได้ชัด แต่เจ้าตัวไม่รู้ว่าอีกครึ่งเป็นเชื้อชาติอะไรและไม่ใส่ใจที่จะหาคำตอบ เขาเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายปีหนึ่ง อาศัยอยู่กับผู้ปกครองอีกสองคน เป็นทางการหนึ่งคน ไม่เป็นทางการอีกหนึ่งคน ในห้องอพาร์ทเม้นท์ที่คับแคบเล็กน้อยสำหรับคนสามคน
เคย์จะตื่นเป็นคนแรกทุกวันเพื่อเตรียมอาหารเช้า และเนื่องจากความสามารถด้านงานบ้านงานเรือนสูงกว่าผู้ปกครองทั้งสอง บวกกับมีเวลาว่างจากภาระหน้าที่ด้านการศึกษาและการงานมากที่สุด เขาจึงเป็นผู้รับผิดชอบเรื่องงานบ้านทั้งหมดไปโดยปริยาย ซึ่งเคย์ก็ไม่เคยบ่ายเบี่ยงหรือปริปากบ่น ตรงกันข้าม เขามีความสุขกับการทำงานบ้านเสียด้วยซ้ำ
ในวันธรรมดา เด็กหนุ่มที่รูปร่างยังดูเหมือนเด็กชายมักจะออกจากบ้านเป็นคนแรกเสมอ เขาเดินทางไปโรงเรียนด้วยรถไฟ และจะเจอกับเพื่อนร่วมห้อง เพื่อนร่วมชั้น หรือรุ่นพี่ ในระหว่างที่กำลังเดินทางอยู่บ่อย ๆ เคย์ค่อนข้างจะเป็นที่รู้จักอยู่พอสมควรจากสีผมและสีตาที่ต่างกับคนท้องถิ่นทั่วไป ร่างกายที่ไม่ค่อยเติบโตตามอายุ และใบหน้าที่แสนจะทรยศเพศสภาพ เคย์เป็นเด็กผู้ชายที่หน้าหวานมาก เครื่องหน้าสวยจนแม้แต่ผู้หญิงยังอิจฉา เรียกว่าถ้าจับใส่ชุดนักเรียนหญิงล่ะก็ ร้อยทั้งร้อยคงไม่มีใครคิดว่าเป็นเด็กผู้ชายอย่างแน่นอน เสียงก็แหลมเพราะยังไม่แตกเนื้อหนุ่ม คำพูดคำจาและกิริยาท่าทางก็มีความสาวปนอยู่ในปริมาณที่ชวนให้เข้าใจผิดได้ไม่ยาก แถมยังเข้ากับคนอื่นได้ง่ายไม่ว่าจะเป็นเพศเดียวกันหรือเพศตรงข้าม จึงมีน้อยครั้งที่เคย์จะก้าวเท้าเข้าโรงเรียนคนเดียวโดยไม่มีใครเดินอยู่เคียงข้าง
นอกจากเรื่องรูปร่างหน้าตาและลักษณะนิสัย เคย์เป็นเด็กหัวดีที่ถ้าตั้งใจอ่านหนังสือก็อาจเป็นถึงหัวกะทิ แต่ไม่ค่อยถูกกับกีฬาและการออกกำลังกายสักเท่าไร เขาถูกเลือกเป็นรองหัวหน้าห้องเนื่องจากเป็นนักเรียนชายที่ดูเข้าถึงง่าย และดูเข้าถึงเพื่อนร่วมห้องได้ง่ายที่สุดในหมู่นักเรียนชาย เลยมีโอกาสได้อยู่กับหัวหน้าห้องที่เป็นสาวสวยอันดับต้น ๆ ของโรงเรียนบ่อย ๆ ครูหลายคนก็ดูจะใจดีกับเขาเป็นพิเศษ เนื่องจากเคย์ถือว่ามีความประพฤติดีเยี่ยมเมื่อเทียบกับกลุ่มนักเรียนชายด้วยกัน
เคย์มักจะกลับบ้านช้ากว่านักเรียนคนอื่น ๆ เนื่องจากเป็นสมาชิกสภานักเรียน และบางวันก็ต้องทำหน้าที่ในฐานะรองหัวหน้าห้อง หรือแม้แต่วันที่ไม่มีภารกิจใด ๆ ก็มักจะอาสาช่วยงานจิปาถะของครูที่ปรึกษาหรือครูคนอื่น ๆ อยู่เป็นประจำ ในวันที่กลับเร็วก็จะแวะจ่ายตลาดหรือเข้าซูเปอร์ราวกับเป็นพ่อบ้าน จนสนิทกับทั้งพ่อค้าแม่ค้ารวมถึงเหล่าแม่บ้านในละแวกนั้นและได้รับส่วนลดหรือของแถมติดไม้ติดมือกลับบ้านแทบทุกครั้ง
เมื่อออกจากบ้านเป็นคนแรกก็มักจะกลับถึงบ้านเป็นคนแรกด้วยเช่นกัน และเคย์ก็รับหน้าที่ในการเตรียมอาหารเย็นกับจัดการงานบ้านต่าง ๆ อีกเช่นเคย
พอตกค่ำ ผู้ปกครองของเคย์ก็ทยอยกลับถึงบ้านในเวลาไล่เลี่ยกัน ทั้งคู่เป็นสาวสวยรูปร่างหน้าตาดี คนหนึ่งเป็นนักแสดงและนางแบบ อีกคนเป็นครูสอนโยคะของฟิตเนสชื่อดังแห่งหนึ่ง สาวงามทั้งสองเอ็นดูเคย์เป็นอย่างมาก ถึงขนาดนอนด้วยกันบนเตียงควีนไซส์ที่เล็กไปหน่อยสำหรับสามคน ทั้งที่มีห้องแบบญี่ปุ่นว่างอยู่อีกห้อง
หลายท่านคงจะคิดว่าชีวิตของหนุ่มน้อยคนนี้ช่างน่าอิจฉา ถึงแม้สถาบันครอบครัวจะไม่ครบถ้วนสมบูรณ์ แต่ก็ได้รับการดูแลเอาใจใส่จากผู้ปกครองอย่างเปี่ยมล้น มีสถานะดีเยี่ยมในสถานศึกษา แถมยังเป็นเด็กชายผู้แสนน่ารักน่าเอ็นดูในละแวกที่อาศัยอยู่
แต่ทุกสิ่งทุกอย่างไม่ได้สมบูรณ์แบบอย่างที่บุคคลภายนอกเห็น
หนุ่มน้อยหน้ามนคนนี้มีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ เป็นความลับที่มีน้อยคนเท่านั้นที่รู้ ความลับที่เกินกว่าสามัญสำนึกของคนทั่วไป ความลับที่คนปกติไม่มีทางทำความเข้าใจได้
สวัสดีครับ สำหรับท่านที่เพิ่งจะพบกันครั้งแรก ยินดีที่ได้รู้จักทุกท่านนะครับ ส่วนท่านที่เคยอ่านงานแปลของผม ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งครับ Sequence เองครับ แล้วก็ต้องขอโทษด้วยที่หายหัวไปซะนาน แถมมาโผล่อยู่ที่ห้องนักเขียนและที่จะเป็นนักแปลอีกต่างหาก
สำหรับนิยายเรื่องนี้ ผมเขียนโดยใช้ประเทศญี่ปุ่นเป็นสถานที่หลัก แต่ก็ไม่ใช่คนญี่ปุ่นหรือเคยอาศัยอยู่ที่ญี่ปุ่นเป็นเวลานาน ถ้ามีข้อมูลที่ผิดพลาดประการใด รบกวนติชมและให้คำแนะนำกันด้วยนะครับ แล้วผมจะนำไปปรับปรุงให้ตรงกับความเป็นจริงมากที่สุด หรือถ้าอ่านแล้วเกิดสงสัยหรือไม่เข้าใจตรงไหนก็คอมเมนท์ถามได้ตามสบายนะครับ ผมจะพยายามไล่ตอบให้ครบทุกคำถามเลย
ในส่วนของเนื้อหาของเรื่องนี้ ผมวางไว้ค่อนข้างยาวพอสมควร แต่ไฟในการแต่งมันดับ ๆ ติด ๆ เลยไม่รู้ว่าจะลงให้อ่านกันอย่างต่อเนื่องได้มากแค่ไหน(อย่างตอนโพสบทนำนี่ตอนที่ 1 เพิ่งจะแต่งได้หน้าเดียว...)
หากท่านใดอยากติดตามเรื่องราว(ที่ยังไม่ทันจะเริ่ม)ก็สามารถให้กำลังใจกันผ่านทางคอมเมนท์ได้นะครับ เผื่อไฟมอด ๆ มันจะโหมลุกขึ้นมาบ้าง
เอ้อ เกือบลืมไป ถ้ามีตรงไหนที่พิมพ์ผิด รบกวนนักอ่านทุกท่านช่วยแจ้งให้ผมทราบด้วยนะครับ ขอขอบคุณทุกท่านไว้ล่วงหน้าครับผม
ไว้พบกันใหม่ในตอนที่ 1 นะครับ!